Uzasadnienie
II OSK 4 / 12
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę L. S. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] grudnia 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2010 r. w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego.
Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.
Na wniosek B. C. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lęborku przeprowadził postępowanie w toku, którego ustalił, że L. S. wybudowała bez wymaganego pozwolenia na budowę w 1997 r. przybudówkę przy północnej elewacji budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] obr. [...] w L. przy ul. [...] z dachem jednospadowym krytym papą o wymiarach 2,30 m x 1,70 m. W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. organ na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym) wstrzymał roboty budowlane oraz nakazał L. S. przedłożenie stosownych dokumentów. Wobec wykonania nałożonych na skarżącą obowiązków, organ decyzją z dnia [...] września 2007 r. zatwierdził projekt budowlany przybudówki (wiatrołapu) oraz nałożył na L. S. obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało następnie uchylone decyzją Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wobec braku przedłożenia przez stronę ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i braku prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdyż B. C. (współwłaścicielka działki nr [...]) nie wyraziła zgody na przedmiotową dobudowę.
Ponownie rozpoznając sprawę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lęborku postanowieniem z dnia 25 września 2009 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, nakazał L. S. przedłożenie: ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta L. o warunkach zabudowy, czterech egzemplarzy projektu budowlanego przebudowy lokalu wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ I instancji wskazał na bezprzedmiotowość wstrzymywania robót budowlanych wobec ich zakończenia oraz ustalił, iż opłata legalizacyjna wyniesie 50.000 zł.
Następnie, decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 104 K.p.a. oraz art. 48 ust. 1 i 4, art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał L. S. rozbiórkę samowolnie zrealizowanej przybudówki do budynku mieszkalnego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w L. Organ stwierdził, iż Burmistrz Miasta L. wydał w dniu [...] stycznia 2010 r. decyzję o warunkach zabudowy dotyczącą dobudowy wiatrołapu do budynku mieszkalnego oraz budowy domku letniskowego, która to inwestycja jest przedmiotem odrębnego postępowania. Powyższa decyzja została następnie uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku, a postępowanie przed organem pierwszej instancji umorzone (decyzja z dnia [...]marca 2010 r.). W tej sytuacji, przedłożone dokumenty, w ocenie organu uznać należało za niekompletne.
W odwołaniu od powyższej decyzji L. S. wskazała na to, że B. C. w dacie budowy przybudówki nie była współwłaścicielem, którym wtedy był jej dziadek S. S. Nie sprzeciwiał się on działaniom skarżącej, a wręcz jej pomagał. B. C. została natomiast współwłaścicielką nieruchomości wiele lat po wybudowaniu przybudówki. Nadto skarżąca podała, że wraz z F. H. zaskarżyła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku i w związku z tym wniosła o zawieszenie postępowania.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wobec niespełnienia nałożonych na stronę obowiązków (brak decyzji o warunkach zabudowy) koniecznym było orzeczenie rozbiórki obiektu.
Skargę na powyższą decyzję złożyła L. S. wnosząc o jej uchylenie i wskazując na to, że przyczyną umorzenia przez Kolegium postępowania w sprawie warunków zabudowy było zrealizowanie inwestycji.
W odpowiedzi na skargę Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swą dotychczasową argumentację.
Uczestniczka postępowania B. C. wyjaśniła z kolei, że skarżąca nie posiada i nigdy nie posiadała prawa do dysponowania nieruchomością stanowiącą działkę nr [...] w L. na cele budowlane. Na podstawie umowy darowizny i umowy o dożywocie z dnia 16 stycznia 2004 r. B. S. (obecnie C.), wnuczka S. S. nabyła po dziadku udział we współwłasności działki nr [...] i położonych tam budynków.
Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Sąd pierwszej instancji zaakceptował ustalony przez organy administracji stan faktyczny sprawy, zaznaczając jedynie, że organ odwoławczy błędne przyjął, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie warunków zabudowy nie została zaskarżona, bowiem skarga L. S. i F. H. złożona na to rozstrzygniecie została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 czerwca 2010 r. (sygn. akt II SA/Gd 346/10).
Sąd stwierdził, iż wobec braku ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy w dacie orzekania w przedmiocie rozbiórki, skarżąca nie spełniła warunku legalizacji dotyczącego przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, bowiem decyzja organu I instancji została uchylona, a postępowanie w tej sprawie umorzone. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji wskazał, iż wadliwe jest stwierdzenie organów administracji, że skarżąca nie ma możliwości uzyskania warunków zabudowy, w sytuacji, gdy inwestycja została już zrealizowana. Takie stanowisko stoi w oczywistej sprzeczności z celem procedury legalizacyjnej i wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. (sygn. akt P 37/06). Zdaniem Sądu pierwszej instancji istnieje możliwość legalizacji dokonanej samowoli w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy wydaną już po wszczęciu postępowania. Wbrew, zatem stanowisku Kolegium wyrażonym w decyzji z dnia [...] marca 2010 r., nie ma znaczenia termin uzyskania decyzji ostatecznej o warunkach zabudowy, bo ma ona charakter wyłącznie informacyjny.
Jak zaznaczył jednak Sąd, pomimo tego, że brak decyzji o warunkach zabudowy może być usunięty w toku postępowania prowadzonego na podstawie art. 48 Prawa budowlanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 945/06), co stanowiłoby dla skarżącej szansę na legalizację istniejącej samowoli budowlanej, po uwzględnieniu skargi, to jednak dojść do tego nie mogło z powodu braku spełnienia kolejnego wymogu dla legalizacji obiektu w postaci prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Analizując to zagadnienie, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że pomimo, iż kwestii tej organy nie objęły wnikliwą oceną, to uchybienie to nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.
Sąd pierwszej instancji stwierdził bowiem, że B. C., będąca współwłaścicielką nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] w L. przy ul. [...] nie wyrażała zgody na dokonanie zrealizowanej dobudowy, gdyż powoduje ona zacienienie jej lokalu. Organ zlecił wykonanie analizy nasłonecznienia, z której wynikało, że lokal mieszkalny B. C. ma odpowiednie nasłonecznienie. Wobec powyższego organ nie badał dalej kwestii braku zgody B. C. na przedmiotową zabudowę. W wykonaniu zobowiązania określonego w postanowieniu z dnia [...] września 2009 r. skarżąca przedłożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W oświadczeniu wskazała, że nieruchomość podlegająca planowanej zabudowie stanowi przedmiot współwłasności wraz z B. C. oraz Z. i F. H. Oświadczenie podpisane zostało przez skarżącą i nie dołączono do niego oświadczeń wyrażających zgodę pozostałych współwłaścicieli.
Organ, jak stwierdził Sąd pierwszej instancji, nie ocenił złożonego oświadczenia w kontekście pozostałego materiału dowodowego. Zdaniem Sądu poczynienie takiej oceny prowadzi do wniosku, że skarżąca nie posiadała prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jeśli tak, to nie zaistniał jeden z koniecznych warunków legalizacyjnych. W świetle natomiast materiału przedłożonego przez B. C. w toku postępowania przed Sądem zasadnym jest wniosek, że prawa takiego również i w przyszłości nie uzyska (chyba, że na drodze przed sądem powszechnym), albowiem B. C. konsekwentnie kwestionuje legalność powstałej zabudowy i nie udzieli na nią skarżącej dobrowolnej zgody. Brak wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowi przeszkodę do uzyskania pozwolenia na budowę, a w przypadku popełnienia samowoli budowlanej uniemożliwia jej legalizację.
W dalszej części uzasadnienia skarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż powoływanie się przez skarżącą na ostateczną decyzję Burmistrza Miasta L. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lutego 2006 r., dopiero w postępowaniu przed Sądem jest chybione. Organ nadzoru okoliczności tej nie zbadał, ponieważ strona w toku postępowania administracyjnego toczącego się od 2007 r. dokumentu tego nie złożyła, mimo, iż miała takie możliwości przed organem I instancji chociażby na skutek kolejnych postanowień nakładających obowiązek złożenia decyzji o warunkach zabudowy, a w toku postępowania przed organem odwoławczym na skutek poprzedzenia decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. zawiadomieniem podjętym w trybie art. 10 K.p.a., doręczonym skarżącej w dniu [...] października 2010 r. W świetle przedstawionych wyżej okoliczności Sąd uznał, iż opisana decyzja, co do której zresztą nie przedstawiono dowodu, iż ma charakter ostateczny, nie wskazuje na konieczność wyjaśnienia istotnych wątpliwości (por. art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.).
W tym zakresie Sąd stwierdził, że organy nie uchybiły przepisom art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. przez to, że dokumentem tym nie dysponowały. Nadto Sąd wskazał, iż ocena braku uprawnień L. S. do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest oczywista i poparta dowodami znajdującymi się w aktach administracyjnych, z których wynika między innymi istniejący od lat konflikt między współwłaścicielami. Brak uprawnień inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane był już przedmiotem oceny organu odwoławczego w decyzji kasacyjnej z dnia [...] lipca 2009 r. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji okoliczność ta nie uległa zmianie, stąd zdaniem Sądu, trafność rozstrzygnięcia mimo braku ustaleń w tym przedmiocie.
Z przedstawionych wyżej przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę jako niezasadną oddalił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła L. S., zaskarżając go w całości. Kasację oparto na następujących podstawach:
- 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 106 § 3 P.p.s.a. w związku z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego (tekst jedn. Dz. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 7 i art. 9 K.p.a. poprzez przyjęcie, że dobudowana przez skarżącą w latach 1996- 1997 przybudówka do budynku mieszkalnego nie może zostać zalegalizowana wobec nie przedstawienia przez skarżącą ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podczas gdy skarżąca wykazała, iż taką decyzją legitymuje się. Natomiast orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia [...] marca 2010 r. dotyczące umorzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisów prawa, co winno skutkować uwzględnieniem skargi przez Sąd meritii albowiem organy administracji są obowiązane i uprawnione do samodzielnej oceny, czy zostały spełnione przesłanki legalizacji obiektu;
- 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 48 ust. 2 oraz ust. 3 i 4 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że skarżąca nie spełniła warunków umożliwiających legalizację wykonanej samowoli budowlanej albowiem nie wykazała, że przysługiwało jej prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podczas gdy z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika, że skarżąca złożyła oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ale dokument ten nie został zweryfikowany przez sąd i organy administracji w świetle innych dokumentów i oświadczeń stron postępowania.
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz uchylenie decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r., bądź o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu wniesionej skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, że w piśmie procesowym z dnia 15 kwietnia 2011 r. obszernie wyjaśniała, dlaczego dopiero w postępowaniu przed sądem przedstawiła wydaną przez Burmistrza Miasta L. w dniu [...] lutego 1996 r. decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżąca, bowiem została wprowadzona przez pracownika organu w błąd, poprzez jego stwierdzenie, że decyzja o warunkach zabudowy jest nieważna i odmówiono nawet załączenia tejże decyzji do akt postępowania jako dowodu w sprawie. Nadto skarżąca podała, iż legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W toku postępowania złożyła stosowne oświadczenie, które jednak nie stanowiło przedmiotu oceny, zarówno organów administracji, jak i Sądu. Część nieruchomości wspólnej, na której położony jest przedmiotowy obiekt, została przekazana do wyłącznego użytkowania skarżącej i małżonkom H. Stąd też istotna była zgoda małżonków H., którzy ją wyrazili. Stanowisko współwłaścicielki B. C. winno być natomiast traktowane jako sprzeczne z umową, co do ustalonego sposobu korzystania z nieruchomości wspólnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu.
Poddając kontroli kasacyjnej zaskarżony wyrok stwierdzić trzeba, iż podstawę przeprowadzonej w nim analizy stanowiły dwie kwestie. Pierwsza, dotyczyła zakwestionowania braku możliwości wydania w przedmiotowym postępowaniu legalizacyjnym decyzji o warunkach zabudowy. Drugie zagadnienie dotyczyło natomiast braku posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Badając obie te kwestie na tle niniejszej sprawy, stwierdzić jednak należało, iż w stosunku do każdej z nich wyrażona przez Sąd pierwszej instancji ocena była wadliwa, chociaż w różnym stopniu.
I tak, odnosząc się do pierwszej z nich kluczowe dla sprawy pozostają dwa stwierdzenia Sądu pierwszej instancji, znajdujące swoje źródło w treści i skutkach prawnych wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. (sygn. akt P 37/06), a mianowicie, że istnieje możliwości legalizacji dokonanej samowoli w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy wydaną już po wszczęciu postępowania legalizacyjnego i faktu, że decyzja ta ma charakter wyłącznie informacyjny, a więc nie ma znaczenia termin uzyskania decyzji ostatecznej o warunkach zabudowy. Powyższe uwagi doprowadziły Sąd pierwszej instancji do słusznej konstatacji, sformułowanej w oparciu o stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 czerwca 2007 r. (sygn. akt II OSK 945/06), że brak decyzji o warunkach zabudowy może być usunięty w toku postępowania prowadzonego na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Powyższe stwierdzenie Sądu wymagało jednak uzupełnienia.
Skoro, bowiem istniała możliwość wydania w sprawie na rzecz skarżącej decyzji o warunkach zabudowy, to koniecznym było przypomnienie organom o ich obowiązku poinformowania skarżącej o możliwości wystąpienia ze stosownym wnioskiem w toku ponownie prowadzonego postępowania. Wyjaśnić, bowiem należy, iż w świetle zasad ogólnych postępowania administracyjnego, wynikających z art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a. prowadzenie postępowania administracyjnego, tak aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa z uwzględnieniem słusznego interesu obywateli, wymagało przede wszystkim od organu należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Taką okolicznością, wobec umorzenia poprzednio prowadzonego postępowania w sprawie wydania warunków zabudowy była możliwość ponownego złożenia wniosku o wydanie dla przedmiotowej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy.
Odnosząc się na tym tle do argumentacji przedstawionej w pierwszym zarzucie kasacji stwierdzić należało, iż ocena czy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia [...] marca 2010 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, wykraczała poza granice niniejszej sprawy. Wymagało to, bowiem wszczęcia odrębnego postępowania nadzwyczajnego. Podkreślić jednakże trzeba, iż wobec powyższych rozważań oraz jedynie formalnego zakończenia poprzednio prowadzonego postępowania w sprawie warunków zabudowy (umorzenie postępowania), nie ma żadnych przeszkód, by w toku ponownie prowadzonego postępowania wystąpić z kolejnym wnioskiem o wydanie dla przedmiotowej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy. Bez znaczenia pozostaje przy tym, to czy powyższa decyzja Kolegium pozostanie w obrocie, czy też zostanie z niego usunięta. Mówiąc wprost, dla prowadzenia postępowania w sprawie legalizacji przedmiotowego obiektu nie jest wymagane złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności wskazanej wyżej decyzji Kolegium, ale koniecznym jest wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy.
W świetle powyższych uwag odnośnie informacyjnego charakteru decyzji o warunkach zabudowy uznać należało, iż Sąd pierwszej instancji naruszył przepis art. 106 § 3 P.p.s.a. Niemożność złożenia na etapie postępowania administracyjnego została, bowiem przez stronę uzasadniona we wniosku o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania z decyzji Burmistrza L. z dnia [...] lutego 2006 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a do przedstawionych przez stronę okoliczności Sąd pierwszej instancji w zakresie uwzględniającym obowiązujący stan prawny nie ustosunkował się.
W świetle powyższych rozważań, za częściowo zasadny uznać należało pierwszy zarzut kasacji, tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 106 § 3 P.p.s.a. w związku z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego oraz art. 7, art. 9 K.p.a. Zaznaczyć przy tym trzeba, iż opisana powyżej konieczność poinformowania strony o ewentualnej możliwości wystąpienia z ponownym wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, wynikała z zakwestionowania opisanego na wstępie drugiego ustalenia Sądu odnośnie braku posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. O ile nie można przy tym, jak to czyni skarżąca kasacyjnie zarzucić skutecznie Sądowi, iż ten nie dokonał badania złożonego przez nią w sprawie oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o tyle stwierdzić trzeba, iż kwestia ta przede wszystkim nie stanowiła przedmiotu analizy organów administracyjnych.
W tym też zakresie Sąd dokonał nie tylko samodzielnej oceny materiału dowodowego, ale i części ustaleń faktycznych w sprawie, przesądzając przy tym w sposób nieuprawniony, iż skarżąca nie uzyska również w przyszłości prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w niezbędnym zakresie. Ocena ta była, co najmniej przedwczesna i nie uwzględniała następujących okoliczności sprawy. Po pierwsze zauważyć trzeba, iż w aktach sprawy znajduje się wniosek B. C. z dnia 15 marca 2007 r. do Sądu Rejonowego w Lęborku o częściowe zniesienie współwłasności nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] składającej się z działki gruntu nr [...] obręb [...] o powierzchni 974 m2, której współwłaścicielami są B. C., skarżąca oraz Z. i F. H. Załącznik tego wniosku stanowi wezwanie L. S. do Sądu Rejonowego, co wskazuje na wszczęcie tego postępowania sądowego. Nie zostało wyjaśnione, czy powyższe postępowanie zakończono i w jaki sposób.
Po drugie, nie można również wykluczyć możliwości uzyskania przez skarżącą od sądu powszechnego stosownej zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane, na co zresztą wskazywał sam Sąd pierwszej instancji. Po trzecie zwrócić również należało uwagę na możliwość określenia podziału do korzystania z rzeczy wspólnej przez jej współwłaścicieli poprzez przyznanie współwłaścicielowi określonej części nieruchomości do wyłącznego korzystania. Nie zostało też wyjaśnione ani przez organy, ani przez Sąd stanowisko Z. H. i F. H. to jest pozostałych współwłaścicieli nieruchomości, na której posadowiona jest przedmiotowa przybudówka.
Z powyżej wskazanych względów za zasadny uznać należało przedstawiony we wniesionej kasacji zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 48 ust. 2, 3 i 4 Prawa budowlanego w części, w której przesądzono niemożność wykazania się przez skarżącą prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W tym stanie sprawy, wobec uznania zasadności zarzutów wniesionej kasacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uchylił zaskarżony wyrok, wskazując na konieczność ponownej oceny sprawy z uwzględnieniem wyżej przedstawionych uwag.