Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 listopada 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 327/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – po rozpoznaniu skargi R. M. – uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzję Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Radomiu z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni; stwierdził, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu oraz zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz R. M. kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że Mazowiecki Komendant Wojewódzki Policji w Radomiu decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. cofnął R. M. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Organ ustalił, że Prokuratura Rejonowa w Zwoleniu skierowała przeciwko R. M. akt oskarżenia do Sądu Rejonowego w Zwoleniu o popełnienie przestępstw z art. 207 § 1 i art. 157 § 1 k.k. Przestępstwo z art. 157 k.k. jest przestępstwem przeciwko życiu i zdrowiu, co obliguje właściwy organ policji do wycofania pozwolenia na broń. Pozytywne opinie środowiskowe z miejsca zamieszkania R. M. oraz macierzystego koła łowieckiego, nie mogą być brane pod uwagę w sytuacji, kiedy ustawodawca wskazuje bezpośrednio okoliczności obligujące organ do cofnięcia pozwolenia.
W odwołaniu od powyższej decyzji R. M. wskazał na brak podstaw do przyjęcia, iż w stosunku do niego istnieje uzasadniona obawa, iż może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nigdy nie miał konfliktu z prawem i nie był karany. Posiada pozytywne opinie zarówno w macierzystym kole łowieckim, jak i miejscowej jednostce policji.
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy stwierdził, że w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ustawodawca rozstrzygnął, iż obawę użycia broni w sposób określony w tym artykule uzasadnia sam fakt toczącego się postępowania karnego o popełnienie przestępstwa skierowanego, min. przeciwko życiu i zdrowiu. Materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że R. M. jest oskarżony o popełnienie przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. (znęcanie się nad osobą najbliższą - czyn przeciwko rodzinie i opiece oraz spowodowanie uszczerbku na zdrowiu, innego niż ciężki - przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu w sytuacji kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy). Zatem, organ I instancji miał obowiązek cofnąć pozwolenie na broń.
R. M. w skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, że organy orzekające w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń powołały się wyłącznie na okoliczność prowadzenia przeciwko niemu postępowania karnego, w żaden sposób nie odnosząc się do podstawowej przesłanki dotyczącej istnienia uzasadnionej obawy, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organy nie uwzględniły nienagannego zachowania skarżącego jako myśliwego, opinii z zakładu pracy, jak również faktu, że nigdy nie naruszał porządku prawnego poprzez popełnienie czynu karalnego czy wykroczenia. Wskazał, że po wydaniu zaskarżonej decyzji został wydany wyrok w sprawie, w którym umorzono postępowanie z powodu znikomego społecznego niebezpieczeństwa czynu na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k.
Tym samym, odpadła przesłanka prawomocnego skazania za przestępstwo wymienione w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, jak również prowadzenia postępowania karnego, co wprawdzie zaistniało po wydaniu decyzji, jednakże powinno mieć wpływ na ocenę zastosowania tego przepisu. Do skargi dołączył odpis nieprawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Zwoleniu sygn. akt VII K 63/08 z dnia 6 maja 2008 r. oraz opinię z dnia 3 czerwca 2008 r. z miejsca swojego zatrudnienia wystawioną przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Radomiu.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną. Przytaczając treść art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji Sąd wskazał, że ocena czy posiadacz broni, wobec którego toczy się postępowanie administracyjne o cofnięcie tej broni, jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wydana zostać musi w oparciu o zebrane w trakcie postępowania administracyjnego dowody. Istotnym, lecz nie jedynym dowodem był wydany przez Prokuraturę Rejonową w Zwoleniu z dnia 6 sierpnia 2007 r. akt oskarżenia skarżącego o przestępstwo z art. 207 § 1 k.k., art. 157 § 1 k.k. w związku z art. 11§ 2 kk. Jednakże w ocenie Sądu, organ I instancji powinien wziąć po uwagę i prawidłowo ocenić również inne dowody zebrane w sprawie, tj. informację Polskiego Związku Łowieckiego Zarządu Okręgowego w Radomiu wraz z opinią Koła Łowieckiego "Szarak" w Kozienicach, oraz opinię środowiskową z miejsca zamieszkania. Skoro organ uznał, że zgromadzenie takich dowodów jest potrzebne przed wydaniem decyzji, to winien je w sposób bardziej szczegółowy rozważyć i odnieść się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji.
Sąd wskazał, że z wyroku Sądu Rejonowego w Zwoleniu sygn. akt VII K 63/08 z dnia 6 maja 2008 r. wynika, że wprawdzie toczyło się przeciwko skarżącemu postępowanie karne w sprawie o przestępstwo z art. 207 § 1 k.k., art. 157 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k., jednakże sąd rozpoznający sprawę umorzył postępowanie na podstawie art. 1 § 2 k.k. w związku z art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. z uwagi na znikomość społecznej szkodliwości czynu. Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 1 § 2 k.k. nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma. Na podstawie zaś art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy społeczna szkodliwość czynu jest znikoma. Powyższe świadczy o tym, że skarżący nie popełnił przestępstwa w rozumieniu przepisów kodeksu karnego.
Zdaniem Sądu, organy dopuściły się naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. przez nie wyjaśnienie należycie i nie rozważenie dostatecznie zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz nienależyte uzasadnienie decyzji. Naruszenie powyższych przepisów skutkowało naruszeniem art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego J. S. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając:
- 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wobec sprawcy przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. oraz z art. 157 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. nie zachodzi uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, gdy tymczasem wymienione czyny wskazują na zaistnienie takiej obawy;
- 2) naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1070 z późn. zm.), które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu, że organy Policji nie rozważyły wszystkich istotnych okoliczności i nie dokonały oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego.
W oparciu i powyższe zarzuty kasacyjne Komendant Główny Policji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według obowiązujących w tym zakresie norm.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że z treści art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika, że prawomocne skazanie osoby posiadającej pozwolenie na broń choćby za jedno z przestępstw wymienionych w pkt 6 ust. 1 art. 15 ustawy nakazuje uznać taką osobę za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i obliguje organy Policji do cofnięcia wydanego jej pozwolenia. Art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jedynie przykładowo wymienia jako okoliczności budzące uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, prawomocne skazanie orzeczeniem sądowym za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty.
Komendant podkreślił, że kwalifikacja prawna czynu, o które został oskarżony skarżący, tj. z art. 207 § 1 k.k. oraz z art. 157 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. dotyczy przede wszystkim narażenia przez stronę członka rodziny (żony) na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, jednak odwołuje się - ze względu na zaistniałe skutki - do przepisu odnoszącego się do przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu. Taka kwalifikacja wiąże organy Policji w zakresie ustalania przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń. W ocenie organów Policji, popełnione przez stronę przestępstwo wskazuje na zaistnienie obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Pomimo tego, iż przestępstwo, którego dopuścił się skarżący nie zostało wyraźnie wskazane w dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, to jego sprawca działał świadomie, a zatem godził się z ewentualnymi skutkami swojego zachowania.
Nadto Komendant podkreślił, że broń jest towarem szczególnie reglamentowanym, a dostęp do jej posiadania jest ograniczony przepisami ustawy. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie z pewnością występuje w przypadku dysponowania bronią przez osobę, która świadomie dopuszcza się czynu przestępczego. Nie można wykluczyć, że w przyszłości taka osoba równie łatwo oraz kolejny, "incydentalny raz" naruszy inne przepisy prawa dotyczące posiadania broni i amunicji i zachowa się w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organy Policji nie mają obowiązku udowodnienia, że posiadacz pozwolenia może użyć broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Wystarczające jest już samo uzasadnione domniemanie takiego zachowania wynikające z faktu skazania lub choćby podejrzenia o popełnienie przestępstwa istotnego ze względu na rodzaj i wagę dla sfery stosunków społecznych, wykluczającego możliwość posiadania broni nawet, gdy jest ono jednorazowe, a inne zebrane w postępowaniu dowody korzystnie o takiej osobie świadczą.
Posiadacz pozwolenia na broń musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Świadome działanie przeciwko ustanowionemu porządkowi prawnemu taką rękojmię niweczy i świadczy jednoznacznie, iż osoba taka nie powinna posiadać pozwolenia na broń. Strona bez wątpienia legitymuje się takimi cechami charakteru, jak: porywczość, agresywność, nieopanowanie, skłonność do awantur, co mając na uwadze długi okres jego negatywnych zachowań wobec małżonki, wskazuje na wysokie prawdopodobieństwo, że w takim stanie może on skorzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie użyć jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
W ocenie Komendanta Głównego Policji Sąd pierwszej instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § k.p.a., gdyż organ zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.
Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) właściwy organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy.
Jednoznaczne brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy "cofa pozwolenie na broń" oznacza, iż decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego; ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ustawy. Przepis art. 18 ust. 1 ustawy nie pozostawia zatem organom Policji swobody przy podejmowaniu decyzji. Tym samym zastosowanie przez organ Policji przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, tj. cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy dana osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy.
Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis ten ustanawia negatywne przesłanki, tj. takie, które wyłączają możliwość wydania pozwolenia na broń. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy ma charakter bezwzględnie wiążący. Odwołanie się przez ustawodawcę w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji do art. 15 ust. 1 pkt 6 oznacza, że organ obligatoryjnie orzeka o cofnięciu pozwolenia na broń wydanego osobie, o której mowa w tym przepisie. Z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy wynika, że przepis ten ma przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw wymienionych w tym przepisie.
Należy zwrócić uwagę na uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, iż "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.)" (por. uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, ONSAiWSA 2010/1/5).
Możliwe jest także cofnięcie pozwolenia na broń osobie podejrzanej (oskarżonej) bądź skazanej za przestępstwo innego rodzaju, niż określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. W takim jednak przypadku cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia sam fakt skazania za jakiekolwiek przestępstwo, bądź też przedstawienie zarzutów popełnienia jakiekolwiek przestępstwa. W przypadku skazania danej osoby bądź prowadzenia przeciwko niej postępowania karnego o popełnienie innego przestępstwa - niż przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu - niezbędne jest wykazanie zaistnienia przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji dotyczącej przewidywanych zachowań posiadacza broni. Taką ocenę może uzasadniać dotychczasowe postępowanie tej osoby (np. uprzednia karalność, nadużywanie alkoholu, stosowanie przemocy, popełnianie czynów nagannych), jak również cechy osobowe sprawcy (np. konfliktowość, brak opanowania, porywczość).
W takiej sytuacji organ administracji winien wykazać związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem przez skarżącego danego przestępstwa, a uzasadnioną obawą użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 sierpnia 2008 r., II OSK 938/07, chodzi tu o tzw. adekwatny związek przyczynowy, tzn. taki, który pozwala na uznanie prawnej doniosłości tych następstw, które są dla ustalonych w toku postępowania wyjaśniającego okoliczności faktycznych zwykłe (typowe, normalne), a na odrzuceniu takich, które należy ocenić jako niezwykłe, nietypowe, nienormalne.
W niniejszej sprawie podstawę faktyczną decyzji organów administracji stanowiło prowadzenie przeciwko R. M. postępowania karnego o przestępstwo z art. 207 § 1 k.k. oraz z art. 157 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. R. M. został oskarżony, o to, że w okresie od 1995 r. do [...] czerwca 2007 r. znęcał się psychicznie nad swoją żoną, wszczynając awantury, podczas których ubliżał jej wulgarnymi słowami, wyśmiewał, poniżał, szarpał, popychał, bił po całym ciele, w tym w lipcu 2006 r. dokonał uszkodzenia ciała D. M. Rację ma Komendant Główny Policji, że kwalifikacja prawna czynu z art. 207 § 1 k.k. oraz z art. 157 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. oznacza, że zarzucany skarżącemu czyn jest skierowany przeciwko rodzinie (art. 207 § 1 k.k.) i jednocześnie - ze względu na zaistniałe skutki - przeciwko zdrowiu (art. 157 § 1 k.k.). Podzielenie tego stanowiska organu nie może jednak doprowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Nie można bowiem pomijać pozostałych okoliczności sprawy.
W tym miejscu podkreślić należy, iż w sytuacji, gdy posiadacz broni nie został prawomocnie skazany wyrokiem sądu, lecz toczy się wobec niego postępowanie karne, przyjęcie istnienia w danym, konkretnym przypadku "uzasadnionej obawy" winno zostać poprzedzone należycie przeprowadzonym postępowaniem administracyjnym. W toku tego postępowania organy administracji publicznej winny ustalić istnienie takich okoliczności faktycznych popełnienia czynu bądź takich cech osobowych sprawcy czy też nagannego dotychczasowego postępowania tej osoby, które należycie uzasadnią wniosek organów, iż osoba ta stwarza uzasadnioną obawę, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, iż sam fakt wniesienia przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia o popełnienie wyżej opisanego przestępstwa nie zwalnia organów od wnikliwej oceny pozostałego materiału dowodowego i przekonywującego uzasadnienia, iż w stosunku do skarżącego istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem porządku lub bezpieczeństwa publicznego.
Dopuszczenie i ocena dowodów dotyczących cech osobowych sprawcy, dotychczasowego postępowania tej osoby czy też okoliczności faktycznych popełnienia czynu stanowi ocenę zaistnienia jednej z istotnych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń, tj. zaistnienia przesłanki uzasadnionej obawy, że dana osoba może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. A zatem, takie dowody jak opinia środowiskowa i opinia z Koła Łowieckiego stanowi istotny element orzekania.
W niniejszej sprawie organy Policji nie wyjaśniły należycie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i nie rozważyły wnikliwie zebranego w sprawie materiału dowodowego w aspekcie uzasadnionej obawy, o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Należy wskazać, że R. M. posiada pozytywną opinię z miejsca zamieszkania i z Koła Łowieckiego "Szarak" w Kozienicach. Rację ma Sąd pierwszej instancji, że okoliczności i dowody dotychczas zgromadzone przez organy administracji nie usprawiedliwiają twierdzenia, że R. M. stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w sposób sprzeczny interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sam fakt prowadzenia postępowania karnego przeciwko skarżącemu o popełnienie przestępstwa czynu z art. 207 § 1 k.k. oraz z art. 157 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k., bez uprzedniego wyjaśnienia i rozważenia okoliczności związanych z zarzucanym czynem i osobą skarżącego, nie uzasadnia cofnięcia pozwolenia na broń.
Dodatkowo należy podkreślić, iż wyrokiem z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt VII K 63/08 Sąd Rejonowy w Zwoleniu VII Zamiejscowy Wydział Grodzki w Pionkach umorzył postępowanie karne wobec skarżącego z powodu znikomej społecznej szkodliwości czynu. Zgodnie z art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy społeczna szkodliwość czynu jest znikoma. Stosownie zaś z art. 1 § 2 k.k. nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma. A zatem, należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż w świetle przytoczonych przepisów skarżący nie popełnił przestępstwa.
Organy administracji publicznej przy ponownym rozpatrzeniu sprawy winny uwzględnić wyrok Sądu Rejonowego w Zwoleniu VII Zamiejscowy Wydział Grodzki w Pionkach i ocenić jaki wpływ ma ten wyrok na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy za chybiony także należy uznać zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną