Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. P. wniesioną na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego K. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji wydaną w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności prowadzących do doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie:
Na podstawie zgłoszenia dokonanego w dniu [...] dotyczącego budowy na nieruchomości należącej do J. P. i jego żony J. P. położonej we wsi G. [...] budynku gospodarczego o wymiarach 4,80 m na 7,0 m inwestorzy wybudowali obiekt znacznie większy, o wymiarach 5 x 10 m oraz zmienili jego funkcję. Wobec tego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz art. 104 K.p.a., nałożył na J. P., J. P. i ich syna R. P. obowiązek wykonania w terminie do dnia [...] czynności mających na celu doprowadzenie robót budowlanych wykonywanych przy dobudowie do istniejącego budynku mieszkalnego obiektu gospodarczego zlokalizowanego na działce położonej w miejscowości G. do stanu zgodnego z prawem, polegających na przedłożeniu projektu zagospodarowania działki zawierającego część opisową i rysunkową sporządzonego na kopiach mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, inwentaryzacji budowlanej obiektu, oceny technicznej obiektu opracowanej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane, oceny technicznej wykonanej wewnętrznej instalacji elektrycznej opracowanej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, ze wskazaniem, że w przypadku stwierdzenia, iż wybudowany obiekt narusza przepisy techniczne obowiązujące w dacie budowy, opracowanie winno zawierać również zakres zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami obecnie obowiązującymi.
Organ I instancji wskazał, że zgłoszenie z dnia [...] dotyczące zamiaru budowy budynku gospodarczego o wymiarach 4,80 x 7,0 m podpisane przez J. P. wpłynęło do Urzędu Rejonowego w O. i na zgłoszenie to organ nie wniósł sprzeciwu.
Organ wskazał także, iż wprawdzie J. P. zaprzeczał, by podpisał przedmiotowe zgłoszenie, ale twierdzenie to organ uznał za niewiarygodne, skoro J. P. wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia [...], uznany został winnym składania w dniu [...] zeznań niezgodnych z prawdą przed Inspektorem Nadzoru Budowlanego, iż w dniu [...] nie dokonał zgłoszenia budowy w Urzędzie Miasta i Gminy w Ć. i nie składał podpisu na druku zgłoszenia, a ponadto badania grafologiczne potwierdziły własnoręczny podpis J. P. na przedmiotowym zgłoszeniu.
W związku z powyższym organ I instancji uznał, że inwestorami oprócz J. P. i R. P., był również J. P., a budowa przedmiotowego obiektu gospodarczego wykonana została w [...] r. po wcześniejszym dokonaniu zgłoszenia, na które to zgłoszenie organ nie wniósł sprzeciwu, jednakże inwestorzy odstąpili w sposób istotny od warunków zgłoszenia.
W tej sytuacji organ uznał za celowe nałożenie na inwestorów obowiązków, których wykonanie doprowadzi zrealizowane prace budowlane do stanu zgodnego z prawem.
Od wymienionej decyzji J. P. wniósł odwołanie podnosząc, iż nie zgadza się na przeprowadzenie dodatkowych prac przy wybudowanym budynku, skoro dąży on do jego rozbiórki. Odwołujący się podniósł, iż przedmiotowy budynek wznieśli wbrew jego woli żona J. i syn R., on zaś nie zgadzał się na to i nie podpisywał zgłoszenia zamiaru budowy skierowanego do Urzędu Rejonowego w O. Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 10960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) po rozpatrzeniu powyższego odwołania J. P. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W jej uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że analizując akta przedmiotowej sprawy nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wskazał także, iż zgodnie z powołanym w zaskarżonej decyzji art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. właściwy organ wydaje decyzję nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem.
Pomimo zatem że został zgłoszony zamiar budowy budynku gospodarczego, na które organ nie wniósł sprzeciwu, to jednak odstąpiono w sposób istotny od warunków zgłoszenia, powiększając znacznie wymiary obiektu i dlatego nałożenie obowiązków na podstawie wskazanego przepisu było uzasadnione, a przedłożenie inwentaryzacji wraz z oceną techniczną wszystkich robót wykonanych przy przedmiotowej dobudowie pozwoli określić zakres ewentualnych zmian i przeróbek celem doprowadzenia tej części budynku do zgodności z prawem.
W skardze od powyższej decyzji wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie J. P. domagał się jej uchylenia, jako niezgodnej z prawem. Skarżący zarzucił, że organ II instancji nie rozpoznał istoty sprawy, jak też naruszył przepisy K.p.a. poprzez przyjęcie za podstawę sprzecznych ze sobą ustaleń. Podniósł również, iż był przeciwny jakiejkolwiek budowie, wnosił o nakazanie rozbiórki przedmiotowego budynku, a zatem kierowanie w stosunku do jego osoby polecenia dokonania jakichkolwiek prac jest sprzeczne ze wskazaniami wiedzy i logicznego rozumowania. Niezależnie od tego, zdaniem skarżącego, skoro przekroczono warunki pozwolenia to już sama ta okoliczność przesądzić powinna o konieczności rozbiórki.
Wymienionym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę oddalił po ustaleniu, iż zarzuty w niej podniesione są nieuzasadnione. Sąd stwierdził w motywach tego orzeczenia, że organy obu instancji po przeprowadzeniu postępowania odpowiadającego zasadom określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, a następnie zastosowały właściwą regułę prawa materialnego, tj. przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) w wersji obowiązującej w dacie wydania decyzji.
W okolicznościach nin. sprawy nie może budzić wątpliwości, że przedmiotowy budynek gospodarczy został wybudowany po zgłoszeniu tej budowy w piśmie z dnia [...] podpisanym przez samego skarżącego, na które organ nie zgłosił sprzeciwu. Twierdzenia skarżącego sprowadzające się do kwestionowania tej okoliczności, a szczególnie podpisania zgłoszenia, jest niewiarygodne w świetle treści wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] sygn. akt [...], którym skarżący został uznany winnym złożenia fałszywych zeznań przed Inspektorem Nadzoru Budowlanego, iż w dniu [...] nie dokonał zgłoszenia przedmiotowej budowy w Urzędzie Miasta i Gminy w Ć. oraz nie składał podpisu na druku zgłoszenia.
Przedmiotowy budynek gospodarczy swoimi rozmiarami i przeznaczeniem nie odpowiada warunkom określonym w przedmiotowym zgłoszeniu, a to musiało skutkować nałożeniem obowiązków wykonania określonych czynności w trybie wskazanego przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy. Brak natomiast było jakichkolwiek podstaw do nakazania rozbiórki w trybie art. 48 cyt. ustawy, który ma zastosowanie do obiektów wybudowanych bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, co w nin. sprawie nie miało miejsca.
Stosownie do treści art. 52 cyt. ustawy Prawo budowlane czynności nakazanych w trybie art. 51 ustawy obowiązany jest dokonać na swój koszt inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego, a zatem skoro w sposób niebudzący wątpliwości zostało ustalone, że skarżący był jednym z inwestorów przedmiotowego obiektu to prawidłowo z pozostałymi inwestorami został obciążony nałożonymi obowiązkami, a okoliczność, że skarżący domagał się nakazania rozbiórki przedmiotowego obiektu w świetle cyt. przepisu pozostaje bez znaczenia.
Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargą kasacyjną zaskarżył J. P. Wyrokowi temu zrzucił:
- 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, polegającą na błędnej subsumcji wyrażającej się w tym, że stan faktyczny sprawy został błędnie podciągnięty pod hipotezę tego przepisu i uznaniu, że zachodzą przesłanki do nałożenia dodatkowych obowiązków, którymi można obciążyć skarżącego, tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi;
- 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które to uchybienie polega na nieustosunkowaniu się w uzasadnieniu do istotnych zarzutów skargi, dowolnej ocenie zebranego materiału dowodowego przedstawionej w uzasadnieniu, tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 2 ustawy.
Wskazując na powyższe skarżący wniósł o:
- 1) uchylenie wyroku w całości i przekazanie w całości sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania,
- 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi, iż jego uzasadnienie nie spełnia wymogów z art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż Sąd I instancji nie ustosunkował się do istotnych zarzutów skargi i dokonał dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego a nadto nie wyjaśnił szeregu zaistniałych w sprawie wątpliwości. Zarzuty te są gołosłowne i nieuzasadnione, bowiem skarżący nie wskazał w skardze kasacyjnej żadnych konkretnych okoliczności stanu faktycznego niewyjaśnionych przez WSA ani wątpliwości, które ten Sąd miał obowiązek wyjaśnić i czego nie uczynił.
Skarżący stwierdził tylko, że "Sąd bez głębszego uzasadnienia przyjął, że skarżący jest inwestorem, nie wyjaśniając wątpliwości w tym zakresie", lecz również tak sformułowany zarzut jest sprzeczny z rzeczywistym stanem. Ustalenie co do faktu, iż skarżący był inwestorem przedmiotowego budynku zostało oparte na obszernym materiale dowodowym zebranym nie tylko w postępowaniu administracyjnym, ale i w toku postępowania karnego prowadzonego przeciwko niemu w sprawie [...] Sądu Rejonowego w O. Z zebranego tam materiału wynika, iż J. P., który jest wspólnie z żoną J. właścicielem zabudowanej nieruchomości w miejscowości G., zgłosił zamiar wybudowania spornego obiektu budowlanego pismem z [...]. Wobec złożenia następnie zeznań zaprzeczających temu faktowi był on też skazany za składanie fałszywych zeznań. Ustalenie, iż J. P. był inwestorem spornego budynku miało więc oparcie w treści zebranego w sprawie materiału, a twierdzenia skarżącego o treści przeciwnej są całkowicie gołosłowne i sprzeczne z treścią zebranego w sprawie materiału.
Również zarzut naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego jest niezasadny. W zarzucie tym zachodzi nadto sprzeczność, skoro skarżący podnosi naruszenie tych przepisów przez ich błędną wykładnię "polegającą na błędnej subsumcji", czyli wadliwym ich zastosowaniu. Należy jednak stwierdzić, iż WSA zarówno dokonał niewadliwej wykładni tych przepisów jak i też je trafnie zastosował. Skoro bowiem w sprawie ustalono "inny wypadek" samowoli budowlanej (niż określony w art. 48 prawa budowlanego), gdyż inwestorzy po dokonanym skutecznie zgłoszeniu budowy odstąpili od jego istotnych warunków, to organy administracyjne zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 52 tej ustawy miały obowiązek nałożyć na inwestora (który jest tez właścicielem wybudowanego obiektu) obowiązki prowadzące do doprowadzenia na jego koszt obiektu do stanu zgodnego z prawem. Skarga kasacyjna nie wykazała żadnego naruszenia wskazanych przepisów. Dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.