Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 7 listopada 2013 r., sygnatura akt II SA/Rz 762/13, oddalił skargi B. B. i G. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] czerwca 2013 r., którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z [...] kwietnia 2013 r. o umorzeniu postępowania w sprawie prawidłowości wykonania robót budowlanych polegających na nadbudowie dachu na budynku mieszkalnym na działce nr [...] w miejscowości D. i przekazano sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Wyrok Sądu pierwszej instancji został wydany w następujących istotnych okolicznościach sprawy.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. decyzją z [...] czerwca 2001 r. nakazał G. L. rozbiórkę rozbudowy i nadbudowy budynku położonego na działce nr [...] w D. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z [...] kwietnia 2006 r. stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z [...] czerwca 2001 r. w części dotyczącej rozbudowy i odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji w części dotyczącej nadbudowy. Postępowanie w sprawie rozbudowy zakończyło się decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z [...] grudnia 2006 r. o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego, natomiast obowiązek rozbiórki nadbudowy był egzekwowany w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
W trakcie tego postępowania egzekucyjnego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. zajął jako wierzyciel stanowisko wobec zarzutu G. L. wykonania obowiązku, uznając, że obowiązek rozbiórki nadbudowy nie został wykonany. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], na skutek zażalenia G. L., postanowieniem z [...] marca 2008 r. postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z [...] stycznia 2008 r. utrzymał w mocy.
Na skutek skargi G. L. WSA w Rzeszowie wyrokiem z 14 października 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 346/08, uchylił oba postanowienia. Z uzasadnienia wyroku Sądu administracyjnego wynika, że podstawą uwzględnienia skargi było uznanie, iż organy administracji obu instancji nie odniosły się do twierdzeń G. L., według których rozebrał on nadbudowę budynku i następnie wykonał nowy, inny niż przed nakazaniem rozbiórki, dach. Sąd administracyjny stwierdził przy tym, że organ administracji powinien ustalić, czy decyzja z [...] czerwca 2001 r. została wykonana oraz rozważyć, "czy nie zachodzi konieczność wydania decyzji dotyczących wykonanych robót budowlanych po decyzji z czerwca 2001 r." Po dokonaniu tych ustaleń organ administracji miał wydać stosowne postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów.
Rozpoznając sprawę po wyroku WSA w Rzeszowie z 14 października 2009 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. decyzją z [...] kwietnia 2013 r., powołując się na art. 105 k.p.a., umorzył postępowanie "w sprawie prawidłowości wykonania robót budowlanych, polegających na nadbudowie dachu na budynku mieszkalnym na działce nr [...] w D.".
Organ administracji ustalił, że G. L., wykonując nałożony na niego decyzją z [...] czerwca 2001 r. nakaz rozbiórki, rozebrał ścianę z otworami usytuowaną w zachodniej części budynku i od strony działki nr [...], stanowiącej własność B. B. Nadto ustalił, że w części sąsiadującej z działką nr [...] budynek stanowiący własność G. L., na głębokości 3 m od granicy z tą działką, został przywrócony formą i kształtem do stanu poprzedniego, czyli z czasu sprzed nadbudowy.
Organ administracji stwierdził też, że na jego żądanie G. L. przedłożył, sporządzoną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane (inż. S. M.), inwentaryzację przebudowy dachu, w której stwierdzono, że została ona wykonana zgodnie ze sztuką budowlaną i obowiązującymi przepisami.
Reasumując organ administracji stwierdził, że "wykonanie przebudowy budynku mieszkalnego wyklucza możliwość [prowadzenia] postępowania administracyjnego w sprawie nadbudowy tego budynku wobec czego dalsze prowadzenie postępowania w sprawie nadbudowy stało się bezprzedmiotowe".
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. w dniu [...] kwietnia 2013 r. wydał też postanowienie, którym zarzuty G. L. wobec postępowania egzekucyjnego uznał za uzasadnione i umorzył postępowanie egzekucyjne.
Rozpoznając odwołanie B. B. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z [...] kwietnia 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z [...] czerwca 2013 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji wykonał zalecenia WSA w Rzeszowie, zawarte w wyroku z 14 października 2009 r., jednakże nie dokonał oceny prawidłowości dokonanej przebudowy w świetle warunków technicznych, co sprawia, że umorzenie postępowania jest przedwczesne.
Ponadto organ odwoławczy uznał, że w sprawie chodziło o roboty budowlane polegające na przebudowie dachu, a nie – jak przyjął organ pierwszej instancji – na nadbudowie. Wyjaśniając to stwierdził, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że G. L. samowolnie wybudował na swoim budynku od strony działki B. B. ścianę z trzema otworami o wysokości jednej kondygnacji. Te roboty budowlane wskazywały na rozpoczęcie nadbudowy. Ściana ta została rozebrana w wyniku wykonania decyzji z [...] czerwca 2001 r. Następnie G. L. wykonał nowy dach, przy czym po jego wykonaniu budynek jest parterowy, czyli taki jak przed samowolną nadbudową.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] stwierdził też, że organ pierwszej instancji nie ocenił, czy roboty budowlane polegające na przebudowie dachu są zgodne z obowiązującymi przepisami, w szczególności dotyczącymi sytuowania budynków na działce budowlanej i ochrony przeciwpożarowej, a także czy spełniają wymogi zawarte w § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ odwoławczy uznał też, że złożona w sprawie opinia techniczna nie została przez organ pierwszej instancji oceniona zgodnie z wymogami art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.
Oddalając skargi skarżących Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 138 § 2 k.p.a. Uzasadniając to stanowisko przytoczył poczynione przez organy administracji ustalenia. I tak stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. uzasadnił swoje rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania w sprawie prawidłowości robót budowlanych wykonanych przez G. L. tym, że wykonał on częściowo nakaz rozbiórki obiektu budowlanego, poprzez rozebranie wzniesionej samowolnie ściany z otworami w zachodniej części budynku, doprowadzając do tego, że budynek w części sąsiadującej z działką B. B. na głębokości 3 m od granicy został przywrócony do stanu poprzedniego, czyli z okresu sprzed nadbudowy.
Ponadto stwierdził, że organ pierwszej instancji w oparciu o przedłożoną inwentaryzację uznał, że wykonane roboty budowlane wypełniają cechy normatywne przebudowy. Ostatecznie organ ten przyjął, że ponieważ wykonanie przebudowy budynku mieszkalnego wyklucza możliwość prowadzenia postępowania w sprawie nadbudowy, to należało umorzyć postępowanie w sprawie nadbudowy budynku jako bezprzedmiotowe. Z kolei [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji decyzji stwierdził, iż organ pierwszej instancji wykonał zalecenia wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 14 października 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 346/08, oraz podzielił stanowisko tego organu co do kwalifikacji wykonanych robót budowlanych. Wskazał, że po częściowej rozbiórce, a następnie kontynuacji robót budowlanych, budynek, którego dotyczy sprawa, jest parterowy i posiada poddasze przykryte dachem.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji stanowisko organów administracji co do kwalifikacji przeprowadzonych robót budowlanych znajduje potwierdzenie w przedstawionej przez inwestora inwentaryzacji. Wskazał też, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. ostatecznym postanowieniem z [...] kwietnia 2013 r. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone w sprawie nakazania rozbiórki nadbudowy budynku.
Sąd pierwszej instancji uznał też, że w rozpoznawanej sprawie organy nadzoru budowlanego były zobowiązane treścią wyroku WSA z dnia 14 października 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 346/08 do ustalenia, czy roboty budowlane wykonane przez inwestora odpowiadają pojęciu przebudowy. Dalej stwierdził, że skoro postępowanie wyjaśniające potwierdziło, że roboty budowlane wykonane przez G. L. nie polegały na nadbudowie, lecz były przebudową, to zasadnie organ odwoławczy uznał, że zaszły okoliczności uzasadniające wszczęcie odrębnego postępowania mającego za swój przedmiot legalność przebudowy obiektu. Zasadnie także – zdaniem Sądu pierwszej instancji – wywiedziono w zaskarżonej decyzji, że materialnoprawne granice sprawy wyznaczają przepisy art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego, zaś stwierdzona przebudowa budynku nie jest budową, co wyklucza kierowanie do inwestora nakazu rozbiórki na podstawie art. 48 Prawa budowlanego.
W końcu Sąd pierwszej instancji stwierdził, że umorzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. postępowanie dotyczyło sprawy legalności nadbudowy obiektu mieszkalnego, a nie jego przebudowy oraz że ponieważ organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego pod kątem tego, czy przebudowa budynku jest zgodna z przepisami prawa, to nie można nie zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż organ pierwszej instancji nie wyjaśnił wszystkich istotnych dla oceny prawidłowości przeprowadzonej przebudowy okoliczności, tym bardziej, że jego rozstrzygnięcie dotyczy wyłącznie sprawy nadbudowy, które nie zakończyło sprawy przebudowy budynku mieszkalnego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, sprawa nadbudowy budynku została zakończona z chwilą, w której uznano, że obowiązek rozbiórki nadbudowy został przez inwestora wykonany.
Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji wniosła B.B. Przytaczając podstawy kasacyjne zarzuciła naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. stosowanego samodzielnie i w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1, art. 105 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 51 ust. 1, art. 50 ust. 1 i art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 153 p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a.
Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. według skarżącej miało polegać na tym, że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu swojego wyroku przedstawił stan sprawy niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy, co miało świadczyć o oparciu zaskarżonego wyroku na nieprawidłowo ustalonym przez organy administracji stanie faktycznym. Ze skargi kasacyjnej wynika, że zdaniem skarżącej, WSA w Rzeszowie w wyroku z 14 października 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 346/08, sformułował wiążące organy administracji zalecenia sprowadzające się do obowiązku ustalenia, czy G. L. wykonał nałożony na niego obowiązek rozbiórki nadbudowy oraz czy nadbudował, czy przebudował budynek.
Dalej ze skargi kasacyjnej wynika, że zdaniem skarżącej, organy administracji ten obowiązek wykonały wadliwie, gdyż niezasadnie przyjęły, iż miała miejsce przebudowa dachu oraz że G. L. wykonał nałożony na niego obowiązek rozbiórki nadbudowy. Wadliwie też, zdaniem skarżącej, organ odwoławczy wskazał, iż przedmiot sprawy wyznaczają art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. W ocenie skarżącej, należało wyjaśnić sprawę zgodnie z zaleceniami WSA w Rzeszowie, co mogło doprowadzić do zastosowania art. 48 i art. 49b Prawa budowlanego.
Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. miało, według skarżącej, polegać na tym, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do jej wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentów zawartych w aktach sprawy WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1608/04, zakończonej wyrokiem z 18 października 2005 r. Zarzut ten skarżąca powiązała z twierdzeniem, że G. L. nie wykonał nałożonego na niego obowiązku rozbiórki nadbudowy oraz z twierdzeniem o wadliwym zakwalifikowaniu robót budowlanych wykonanych w 2001 r. jako przebudowy zamiast nadbudowy.
Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1, art. 105 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. skarżąca powiązała z twierdzeniem, że nie zostały wykonane zalecenia zawarte w wyroku WSA w Rzeszowie z 14 października 2009 r., że G. L. przebudował budynek oraz że wykonał nałożony na niego obowiązek rozbiórki nadbudowy budynku.
Wyjaśniając zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 51 ust. 1, art. 50 ust. 1 i art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego skarżąca twierdziła, że do nadbudowy budynku powinien mieć zastosowanie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, a nie art. 51 ust. 1 tej ustawy. Formułując ten zarzut skarżąca nawiązała do decyzji z [...] czerwca 2001 r.
Naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. miało polegać na niezastosowaniu tego przepisu i nieuwzględnieniu z urzędu wadliwości postępowania organów administracji, które swoje ustalenia oparły na wadliwej, zdaniem skarżącej, opinii inż. S. M. W końcu zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a. skarżąca powiązała z twierdzeniem, że organy administracji nie zastosowały się do wiążących je zaleceń zawartych w wyroku WSA w Rzeszowie z 14 października 2009 r.
W oparciu o tak przytoczone podstawy kasacyjne skarżąca wniosła o uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Pełnomocnik skarżącego G. L. na rozprawie przed NSA wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek (uchylenie zaskarżonego wyroku) i podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Przede wszystkim zauważyć należy, że żadna z przytoczonych podstaw kasacyjnych nie dotyczy stosowania przepisu, który miał w rozpoznawanej sprawie zasadnicze znaczenie, mianowicie art. 138 § 2 k.p.a. Zaskarżoną przed Sądem pierwszej instancji decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] uchylił bowiem, na podstawie tego przepisu, decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zatem objąć swoją oceną stanowiska Sądu pierwszej instancji, który przyjął, że art. 138 § 2 k.p.a. został przez organ odwoławczy zastosowany prawidłowo. Już to powoduje, że skarga kasacyjna nie może być uwzględniona. Niezależnie od tego należy wskazać, że podstawy skargi kasacyjnej nie są trafne.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Sądu pierwszej instancji, według którego organy administracji były związane oceną prawną zawartą w uzasadnieniu wyroku WSA w Rzeszowie z 14 października 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 346/08. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania zaskarżonej przed Sądem pierwszej instancji decyzji) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W związku z tym wskazać należy, że wyrok z 14 października 2009 r. nie został wydany w sprawie robót budowlanych, lecz w sprawie stanowiska wierzyciela odnośnie do zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Wprawdzie egzekucja ta miała na celu wykonanie decyzji o nakazie rozbiórki części obiektu budowlanego, zaś zarzuty dotyczyły wykonania tego obowiązku, ale nie zmienia to faktu, że przedmiotem postępowania nie było to, czy roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z prawem, lecz to, czy wykonano obowiązek rozbiórki części obiektu budowlanego.
Tylko w tym zakresie ocena prawna sformułowana przez WSA w Rzeszowie mogła wiązać, w tym wypadku wierzyciela, którym był Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. Tak też należało rozumieć wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku WSA w Rzeszowie z 14 października 2009 r., w szczególności ten fragment uzasadnienia wyroku, w którym Sąd pierwszej instancji stwierdza, że "dysponując taką oceną stanu faktycznego i prawnego [organ administracji] wyda stosowne postanowienie w zakresie zgłoszonych zarzutów".
Takie też postanowienie zostało wydane, gdyż w aktach sprawy znajduje się postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z [...] kwietnia 2013 r., którym na podstawie art. 33, art. 34 i art. 59 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.), po rozpatrzeniu zarzutu G. L. "dotyczącego postępowania egzekucyjnego obejmującego należności pieniężne z tytułu grzywny celem przymuszenia do wykonania nakazu rozbiórki nadbudowy budynku mieszkalnego" usytuowanego na działce nr [...] w D., uznano zarzuty za uzasadnione i umorzono prowadzone postępowanie egzekucyjne. Uzasadniając to postanowienie organ administracji stwierdził, że nałożony na G. L. decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z [...] czerwca 2001 r. obowiązek dokonania rozbiórki nadbudowy budynku mieszkalnego został wykonany.
Faktem jest, że WSA w Rzeszowie w uzasadnieniu wyroku z 14 października 2009 r. stwierdził też, że należy rozważyć, "czy nie zachodzi konieczność wydania decyzji dotyczących wykonanych robót budowlanych po decyzji z czerwca 2001 r.". Zapewne z tego powodu organ nadzoru budowlanego, który był jednocześnie wierzycielem obowiązku rozbiórki części obiektu budowlanego, uznał, że jest zobowiązany poddać ocenie roboty budowlane wykonane po wykonaniu tej rozbiórki. Z okoliczności sprawy wynika bowiem, uwzględniając w szczególności ostateczne postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z [...] kwietnia 2013 r. o uznaniu zarzutów G. L. za zasadne i umorzeniu postępowania egzekucyjnego w sprawie rozbiórki "nadbudowy budynku", że po rozebraniu ściany postawionej od strony nieruchomości skarżącej kasacyjnie roboty budowlane były kontynuowane w celu przykrycia budynku dachem. W efekcie G. L. przebudował dach na budynku.
I te roboty budowlane powinny być przez organ nadzoru budowlanego ocenione pod względem zgodności z prawem i sztuką budowlaną, czego organ pierwszej instancji nie uczynił. Z tego względu decyzja organu odwoławczego, której sens sprowadza się do tego, że nakazuje organowi pierwszej instancji ocenić pod względem zgodności z prawem i sztuką budowlaną roboty budowlane, wykonane po rozbiórce ściany od strony nieruchomości B. B. i polegające na wykonaniu dachu, który wcześniej, z uwagi na podjęcie przez G. L. zamiaru nadbudowania budynku, powstrzymanego decyzją o nakazie rozbiórki z [...] czerwca 2001 r., został rozebrany.
W świetle powyższego zarzuty skargi kasacyjnej nie są trafne. W sprawie zostało przesądzone ostatecznym postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z [...] kwietnia 2013 r., że "rozbiórka nadbudowy" została przez G. L. wykonana. W związku z tym obecnie chodzi o ocenę robót budowlanych polegających na przebudowie dachu, zaś sprawa nadbudowy budynku jest zakończona. Nie są więc usprawiedliwione podstawy kasacyjne, które zmierzają do wykazania, że w sprawie wciąż chodzi o "rozbiórkę nadbudowy budynku".
Powoływany w skardze kasacyjnej wyrok WSA w Warszawie z 18 października 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 1608/04, nie ma żadnego znaczenia, gdyż uchylono nim decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2004 r. oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] lipca 2004 r., którym stwierdzono nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z [...] czerwca 2001 r. w całości. Następnie, jak ustalono, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z [...] kwietnia 2006 r. stwierdził nieważność tej decyzji w części dotyczącej "rozbiórki rozbudowy" i odmówił stwierdzenia nieważności w części dotyczącej "rozbiórki nadbudowy". Obie sprawy obecnie są zakończone. Sprawa dotycząca "rozbiórki rozbudowy" zakończyła się decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z [...] grudnia 2006 r. o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego, sprawa "rozbiórki nadbudowy" zakończyła się postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z [...] kwietnia 2013 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Pozostaje do rozpoznania sprawa oceny zgodności z prawem robót budowlanych polegających na przebudowie dachu.
Jeżeli chodzi o podstawy kasacyjne, w których skarżąca kwestionuje inwentaryzację sporządzoną przez inż. S. M., to należy wskazać, że inwentaryzacja ta może mieć znaczenie dla oceny zgodności z prawem robót budowlanych polegających na przebudowie dachu. Zaskarżona przed Sądem pierwszej instancji decyzja organu odwoławczego ma to znaczenie, że sprawa w tym przedmiocie będzie rozpatrywana przez organ administracji pierwszej instancji. Skarżąca ma więc nadal możliwość podnoszenia zarzutów odnośnie tej inwentaryzacji w zakresie, w jakim może ona służyć ocenie robót budowlanych polegających na przebudowie dachu.
Mając to wszystko na uwadze NSA uznał, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił ją.
Odnosząc się do wniosku pełnomocnika G. L. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, NSA stwierdza, że w świetle art. 204 p.p.s.a., w razie oddalenia skargi kasacyjnej brak podstaw do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych przez skarżącego, gdy zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę.