Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 5 listopada 2004 r. oddalił skargę J. C. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2002 r.
Decyzją tą organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] marca 2000 r. wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) i nakładającą na K. i J. D. określone obowiązki, w związku z samowolnie realizowanym remontem budynku magazynowego, usytuowanego na działce nr ewid. [...] w K. i uwzględniając zmianę stanu faktycznego zaistniałą po wydaniu decyzji przez organ I instancji (remont wskazanego budynku został zakończony), nałożył na K. i J. D. obowiązek przedłożenia w zakreślonym terminie inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej z orzeczeniem technicznym, oceniającym zgodność wykonanych robót ze sztuką budowlaną i oceniającym zdolność omawianego obiektu do użytkowania. Uzasadniając oddalenie skargi J. C., właściciela nieruchomości sąsiadującej z działką, na której znajduje się omawiany budynek – Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił, że zarzuty skargi, które dotyczą uciążliwości działalności prowadzonej na działce małż.
D. (na działce tej istnieje tartak) jak również dotyczące usytuowania obiektu magazynowego z naruszeniem granicy nieruchomości stanowiącej własność skarżącego, wykraczają poza zakres postępowania prowadzonego w sprawie niniejszej.
Sąd wyjaśnił także, iż dokumenty wskazane w zaskarżonej decyzji, których przedłożenie nakazano inwestorom, będą podstawą dla dokonania przez organ administracji oceny, czy wykonane roboty mogą zostać zalegalizowane, czy należy odmówić ich legalizacji.
W skardze kasacyjnej od tego wyroku J. C., reprezentowany przez adwokata, zaskarżył wskazany wyrok w całości i na podstawie art. 173 oraz art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) zarzucił naruszenie prawa materialnego: art. 5 i art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane "przez jego błędną interpretację", polegającą na przyjęciu, że zobowiązanie inwestorów do przedłożenia wskazanych w decyzji dokumentów "w sposób wyczerpujący określa obowiązki inwestorów (...) w kontekście wymagań stawianych obiektom budowlanym opisanych w art. 5 ustawy – Prawo budowlane".
Z tych względów autor skargi wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono, że organ administracji zobowiązuje inwestora do uzupełnienia dokumentacji w celu zalegalizowania samowoli budowlanej, działając na podstawie przepisu art. 51 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego, powinien nałożyć na inwestora także obowiązki, które w konsekwencji doprowadziłyby do "uzupełnienia braków wynikających z nieprzestrzegania przez inwestora przepisów prawa budowlanego w pełnym zakresie". Zdaniem autora skargi kasacyjnej, zakres obowiązków nałożonych na inwestora kwestionowaną w skardze do WSA decyzją ostateczną organu odwoławczego " w sposób rażący zawęża możliwość wyegzekwowania od inwestora obowiązków wynikających z treści art. 5 ustawy Prawo budowlane, a w szczególności nie gwarantuje spełniania przez budynek magazynowy wymagań dotyczących bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania, warunków higienicznych, zdrowotnych, ochrony środowiska, a także odpowiedniego usytuowania na działce budowlanej – poszanowania występujących w obszarze działania obiektu - uzasadnionych interesów osób trzecich np. nienaruszania prawa własności skarżącej.
Autor skargi zarzuca nadto, że w uzasadnieniu kwestionowanego wyroku, Sąd bezpodstawnie przyjmuje, że zaskarżona decyzja obejmuje również zobowiązanie inwestora do przedłożenia inwentaryzacji geodezyjnej ze wskazaniem granic działki oraz właściciela i użytkownika, gdy tymczasem z treści tej decyzji nie wynika, aby taki obowiązek został nałożony na inwestora.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z art. 176 pow. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jednoznacznie wynika, że autor skargi kasacyjnej ma przytoczyć podstawy kasacyjne i uzasadnić je. Mimo, iż przepis ten nie określa warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to oczywiste jest, że musi być to wypowiedź mająca na celu wykazanie, na czym polega naruszenie prawa wskazanego jako podstawa kasacji, zawierająca argumenty, mające na celu uzasadnienie przytoczenia tej podstawy kasacji.
Zgodnie z przepisem art. 183 § 1 pow. ustawy Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej co oznacza, że Sąd jest związany podstawami, uzasadnieniem i wnioskami skargi, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku i nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów skargi kasacyjnej, uściślania ich, bądź w inny sposób ich korygowania.
W skardze kasacyjnej wniesionej w sprawie niniejszej, jako podstawę kasacyjną wskazano naruszenie przepisu art. 51 § 1 pkt 2 prawa budowlanego (oznaczenie w uzasadnieniu skargi jako naruszonego przepisu – art. 151 § 1 pkt 2, należy traktować jako oczywisty błąd maszynowy). Z uzasadnienia tej skargi wynika, że naruszenie wskazanego przepisu poprzez błędną jego wykładnię, autor skargi upatruje w tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegł, iż zaskarżone do tego Sądu orzeczenie organu odwoławczego wydane na podstawie tego przepisu, nie zawiera rozstrzygnięcia prowadzącego do doprowadzenia całego budynku magazynowego do takiego stanu, który nie naruszałby m.in. prawa własności skarżącego.
Tak postawiony zarzut skargi kasacyjnej nie mógł doprowadzić do uchylenia kwestionowanego wyroku.
Należy wyjaśnić, że postępowanie administracyjne wszczęte z inicjatywy J. C., w którym wydana została decyzja oceniana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, dotyczyło samowolnie wykonanych robót remontowych w istniejącym budynku magazynowym, a nie wzniesienia tego budynku, jego usytuowania na działce inwestora czy zgodność wykonanego budynku z wymogami określonymi w art. 5 Prawa budowlanego. W tym postępowaniu, organ administracji nie mógł więc rozstrzygać w kwestiach wykraczających poza granice przedmiotu sprawy i Wojewódzki Sąd Administracyjny, który nie jest kolejną instancją rozstrzygającą sprawę co do istoty, lecz kontroluje jedynie legalność zaskarżonej do tego Sądu decyzji wydanej w konkretnej sprawie – nie mógł skutecznie zarzucić organowi administracji, że wydana decyzja nie gwarantuje spełnienia przez istniejący budynek magazynowy wymagań z art. 5 prawa budowlanego.
W wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego decyzji dotyczącej samowolnie wykonanych robót remontowych, polegających na wymianie pokrycia dachowego, ścian osłonowych i podłoża, nie mógł także być rozważany zarzut usytuowania istniejącego budynku z naruszeniem granicy sąsiedniej działki, należącej do skarżącego.
Przepisy prawa budowlanego określające stosowane przez organy państwowe nadzoru budowlanego, w sprawach dotyczących samowoli budowlanej, nie upoważniają tych organów do rozważania tych kwestii i wydawania orzeczeń dotyczących roszczeń cywilnoprawnych wywodzonych z prawa własności. W tych sprawach właściwe są sądy powszechne.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego działając na podstawie art. 184 pow. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.