Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z 6 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Op 427/14, rozpoznając skargę Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. (SKO) z [...] lutego 2014 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza O. z [...] września 2013 r. o wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej za zniszczenie drzew. Wyrok ten został wydany w następujących istotnych okolicznościach sprawy.
Burmistrz O. decyzją z [...] września 2013 r., powołując się na art. 88 ust. 1 pkt 3, ust. 2 i ust. 3 oraz art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. nr 92, poz. 880 ze zm.) wymierzył skarżącemu administracyjną karę pieniężną za zniszczenie czterdziestu dwóch brzóz brodawkowatych, znajdujących się na działce nr [...] w O. przy ul. [...], w wysokości [...] zł. Ponadto orzekł, że część kary w wysokości [...] zł za zniszczenie szesnastu drzew należy wpłacić w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, zaś zapłatę pozostałej części kary w wysokości [...] zł za zniszczenie dwudziestu sześciu drzew odroczył na okres trzech lat.
Z uzasadnienia decyzji wynikało, że postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za zniszczenie drzew toczy się od kwietnia 2006 r. oraz że decyzja została wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek uchylenia poprzedniej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. Ponownie rozpatrując sprawę Burmistrz O. ustalił, że drzewa zostały zniszczone przez skarżącego na skutek przycięcia ich koron, jednakże dwadzieścia sześć drzew zostało zniszczonych w takim stopniu, że nie było wykluczone zachowanie ich żywotności oraz odtworzenie koron, zaś skarżący podjął działania w celu zachowania żywotności drzew. W związku z tym w odniesieniu do tych dwudziestu sześciu drzew odroczono zapłatę wymierzonej kary pieniężnej, przy czym ocenę przesłanek odroczenia zapłaty kary dokonano na podstawie opinii biegłego, który uwzględnił stan drzew w lipcu 2013 r.
Na skutek odwołania skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z [...] lutego 2014 r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w części, w której orzeczono, że karę pieniężną w wysokości [...] zł należy zapłacić w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna oraz w części, w której zapłatę kary w wysokości [...] zł odroczono na okres trzech lat i w tym zakresie umorzyło postępowanie przed organem pierwszej instancji. W pozostałej części organ odwoławczy utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. podzieliło ustalenia i wnioski Burmistrza O. co do odpowiedzialności skarżącego za zniszczenie drzew i wysokości wymierzonej kary pieniężnej. Uzasadniając decyzję w zakresie, w którym decyzja organu pierwszej instancji została uchylona, SKO stwierdziło, że orzeczenie o terminie zapłaty kary pieniężnej zostało wydane bez podstawy prawnej, zaś odroczenie zapłaty kary pieniężnej wymierzonej za usunięcie drzew, które zostały zniszczone w stopniu niewykluczającym zachowanie ich żywotności oraz odtworzenie koron, jest niecelowe, gdyż od ich zniszczenia upłynęło już osiem lat.
W ocenie SKO, w takiej sytuacji Burmistrz O. powinien niezwłocznie wszcząć odrębne postępowanie przewidziane w art. 88 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody i rozstrzygnąć, czy zachodzą podstawy do umorzenia kary pieniężnej. Ponadto organ odwoławczy odniósł się do podniesionego w odwołaniu zarzutu przedawnienia możliwości wymierzenia kary, przyjmując, że takie przedawnienie nie jest przewidziane przez prawo.
W skardze skarżący kwestionował stanowisko SKO odnośnie do przedawnienia wymierzenia kary pieniężnej za zniszczenie drzew, wysokości wymierzonej kary pieniężnej, swojej odpowiedzialności za zniszczenie drzew oraz rozstrzygnięcia dotyczącego odroczenia zapłaty kary pieniężnej za zniszczenie drzew, które zostały zniszczone w stopniu niewykluczającym zachowanie ich żywotności oraz odtworzenie koron.
Sąd pierwszej instancji uwzględnił skargę z dwóch powodów. Po pierwsze, uznał, że z uwagi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 1 lipca 2014 r., sygn. akt SK 6/12, zachodzi podstawa do wznowienia postępowania wskazana w art. 145a § 1 k.p.a., co uzasadnia uwzględnienie skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). W obszernych motywach Sąd pierwszej instancji opowiedział się po stronie stanowiska prezentowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych, według którego wyrok ten, mimo odroczenia przez Trybunał terminu utraty mocy obowiązującej przepisów, których dotyczy, może stanowić podstawę orzekania przez sądy administracyjne o zgodności z prawem decyzji administracyjnych.
Sąd pierwszej instancji sformułował przy tym wskazania co do dalszego postępowania, z których wynika, że organy administracji powinny zastosować art. 89 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody z uwzględnieniem "wytycznych" zawartych w powołanym wyroku TK oraz z uwzględnieniem ewentualnych nowych przepisów regulujących tę samą materię. Po drugie, przyjął, że organ odwoławczy uchylając decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej odroczenia zapłaty kary pieniężnej za zniszczenie drzew w stopniu, który nie wyklucza zachowanie ich żywotności oraz odtworzenie koron, naruszył art. 139 k.p.a.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. w skardze kasacyjnej, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, przytoczyło podstawy kasacyjne dotyczące naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania.
W ramach podstawy kasacyjnej odnoszącej się do naruszenia prawa materialnego SKO zarzuciło naruszenie art. 88 ust. 1 pkt 3, ust. 3 i ust. 4 ustawy o ochronie przyrody przez błędną wykładnię tych przepisów, która miała polegać na przyjęciu, że o odroczeniu terminu zapłaty kary pieniężnej organ administracji może orzekać jedynie w decyzji o wymierzeniu takiej kary oraz na przyjęciu, że warunkiem koniecznym umorzenia kary pieniężnej jest uprzednie odroczenie jej zapłaty na okres trzech lat.
Natomiast przytaczając podstawę kasacyjną związaną z naruszeniem przepisów postępowania SKO zarzuciło naruszenie:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 153 p.p.s.a. przez przyjęcie, że uwzględnienie skargi jest uzasadnione naruszeniem przez organ odwoławczy art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.,
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez stwierdzenie, że organ odwoławczy naruszył art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 139 k.p.a.,
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b oraz art. 153 p.p.s.a. przez przyjęcie, że z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 1 lipca 2014 r., sygn. akt SK 6/12, wynika przesłanka wznowienia określona w art. 145a § 1 k.p.a. oraz przez sformułowanie wytycznych co do dalszego postępowania, mogących prowadzić do rażącego naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 i art. 12 k.p.a., a także art. 2 i art. 190 § 3 Konstytucji RP i art. 89 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody.
Skarżący kasacyjnie w obszernych wywodach zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił stanowisko, według którego uzasadniona jest wykładnia art. 88 ust. 1 pkt 3, ust. 3 i ust. 4 ustawy o ochronie przyrody sprowadzająca się do tezy, że odroczenie płatności kary pieniężnej za zniszczenie drzew oraz jej umorzenie mogą być sprawami odrębnymi od sprawy dotyczącej wymierzenia takiej kary. W związku z tym twierdził, że uchylenie przez SKO decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej odroczenia płatności kary pieniężnej i umorzenie w tym zakresie postępowania, przy jednoczesnym wskazaniu, aby organ pierwszej instancji niezwłocznie rozstrzygnął sprawę umorzenia kary pieniężnej, nie może być uznane za rozstrzygnięcie na niekorzyść wnoszącego odwołanie, gdyż radykalnie skraca stan niepewności po stronie skarżącego, co do możliwości umorzenia kary pieniężnej.
Ponadto skarżący kasacyjnie podniósł, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że umorzenie postępowania administracyjnego nie może być traktowane jako rozstrzygnięcie na niekorzyść wnoszącego odwołanie. Zatem, w ocenie skarżącego kasacyjnie, niezasadne są zarzuty naruszenia art. 88 ust. 1 pkt 3, ust. 3 i ust. 4 ustawy o ochronie przyrody oraz art. 139 k.p.a. i powiązane z tymi zarzutami zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 105 § 1 k.p.a.
Uzasadniając skargę kasacyjną w zakresie, który dotyczy podstawy związanej z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 1 lipca 2014 r., sygn. akt SK 6/12, skarżący kasacyjnie stwierdził, że wyrok TK z odroczonym terminem utraty mocy obowiązującej nie może być przed upływem okresu odroczenia podstawą wznowienia postępowania na podstawie art. 145a § 1 k.p.a. Wskazał na powody odroczenia przez TK terminu utraty mocy obowiązującej art. 89 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, w szczególności to, że w ocenie TK wysoce niepożądanym, z punktu widzenia ochrony przyrody, stanem było natychmiastowe pozbawianie organów administracji możliwości wymierzania kar pieniężnych za zniszczenie drzew. W tym kontekście zwrócił uwagę na wskazania Sądu pierwszej instancji co do dalszego postępowania, które z jednej strony sprowadzają się do odmowy zastosowania art. 89 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, a z drugiej strony nakazują miarkowanie wymierzanej kary pieniężnej.
Będzie to prowadzić, w ocenie skarżącego kasacyjnie, do naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 i art. 12 k.p.a., gdyż albo zostanie wydana decyzja bez podstawy prawnej w zakresie wymierzonej kary pieniężnej albo organ administracji, oczekując na zmianę stanu prawnego, narazi się na zarzut przewlekłości postępowania.
Skarżący w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek (uchylenie zaskarżonego wyroku) i podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Podstawy kasacyjne, w których zawarto zarzuty naruszenia art. 88 ust. 1 pkt 3, ust. 3 i ust. 4 ustawy o ochronie przyrody, art. 139 k.p.a. i powiązane z tymi zarzutami zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 105 § 1 k.p.a., mają w sprawie drugorzędne znaczenie, skoro Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z uwagi na wystąpienie podstawy wznowienia określonej w art. 145a § 1 k.p.a. Niemniej należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, według którego w zakresie, w jakim SKO uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej odroczenia terminu płatności kary pieniężnej, doszło do naruszenia art. 139 k.p.a. W ocenie NSA, przy ocenie, czy doszło do wydania przez organ odwoławczy decyzji na niekorzyść strony odwołującej się należy przede wszystkim porównać sytuację prawną skarżącego uregulowaną decyzją organu pierwszej instancji z sytuacją prawną tego podmiotu wykreowaną przez decyzję organu drugiej instancji.
W tym porównaniu zwraca uwagę przede wszystkim to, że w świetle decyzji organu pierwszej instancji skarżący był zobowiązany do zapłaty kwoty [...] zł w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, zaś termin płatności kwoty [...] zł został skarżącemu odroczony na okres trzech lat. Natomiast na mocy decyzji organu drugiej instancji, skoro uchylono nią rozstrzygnięcie o odroczeniu terminu zapłaty części kary pieniężnej, skarżący był zobowiązany do zapłacenia w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, kary pieniężnej w pełnej wysokości, czyli w kwocie [...] zł. Takie spojrzenie na skutki obu decyzji nie pozostawia wątpliwości, że organ drugiej instancji wydał decyzję na niekorzyść skarżącego, jako strony odwołującej się. Tak należy ocenić decyzję SKO także z uwzględnieniem tego, że organ odwoławczy jest zdania, że organ pierwszej instancji powinien niezwłocznie rozstrzygnąć o umorzeniu części kary pieniężnej, ustalonej za zniszczenie w stopniu, który nie wyklucza zachowanie ich żywotności oraz odtworzenie koron.
Pomijając wszystkie inne argumenty należy zauważyć, że skarżący kasacyjnie sam bowiem w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie daje gwarancji, że to ewentualne rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji będzie dla skarżącego pozytywne. Stwierdza bowiem, że rozstrzygnięcie będzie "z dużym prawdopodobieństwem" pozytywne dla skarżącego. Ponadto położenie nacisku na to, że organ odwoławczy uchylił decyzję w części, która dotyczyła odroczenia płatności kary pieniężnej, sprawia, że nietrafne są argumenty skarżącego kasacyjnie, który zwraca uwagę na to, że w tym zakresie SKO także umorzyło postępowanie przed organem pierwszej instancji, a to – jak przyjmuje się w orzecznictwie – ma wykluczać rozstrzygnięcie na niekorzyść. Niekorzystne dla odwołującego się jest nie rozstrzygnięcie organu odwoławczego o umorzeniu postępowania, ale uchylenie tej części decyzji organu pierwszej instancji, którą odroczono mu termin płatności kary pieniężnej.
W końcu ten kontekst rozstrzygnięcia organu odwoławczego powoduje, że nie mają istotnego znaczenia rozważania dotyczące tego, czy odroczenie terminu płatności kary pieniężnej może być odrębną sprawą od samego wymierzenia tej kary oraz czy umorzenie tej kary jest uzależnione od wcześniejszego jej odroczenia. W każdym razie sformułowanie przepisów w stanie prawnym, który był istotny z uwagi na czas wydania zaskarżonej decyzji, nie było na tyle precyzyjne, aby można mówić o rażącym naruszeniu przez organ pierwszej instancji prawa w zakresie rozstrzygnięcia o odroczeniu terminu płatności kary pieniężnej, co z kolei uprawniałoby organ odwoławczy do zastosowania wyjątku od zakazu reformationis in peius.
Odnosząc się do drugiego zagadnienia przedstawionego w skardze kasacyjnej, mianowicie zasadniczej w sprawie kwestii dopuszczalności uwzględnienia przy orzekaniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego, stwierdzającego niezgodność z Konstytucją RP przepisu, który był podstawą wydania zaskarżonej przed sądem administracyjnym decyzji, mimo że Trybunał odroczył termin utraty mocy obowiązującej tego przepisu i okres odroczenia jeszcze nie upłynął, należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie stanowisko Sądu pierwszej instancji.
Zagadnienie stosowania przepisu, co do którego Trybunał Konstytucyjny orzekł, że jest niezgodny z Konstytucją RP i jednocześnie określił inny niż dzień ogłoszenia w organie urzędowym termin utraty jego mocy obowiązującej, nie jest jednakowo rozstrzygane w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko przyjęte w niektórych orzeczeniach NSA (w wyroku z 23 lutego 2006 r., sygnatura akt II OSK 1403/05 oraz w wyroku z 12 września 2006 r., sygnatura akt I OSK 365/06), według którego Sąd w konkretnej sprawie może odmówić zastosowania przepisu, którego domniemanie zgodności z Konstytucją RP zostało obalone przez wyrok Trybunału Konstytucyjnego, ale moc obwiązująca została na określony czas zachowana poprzez zastosowanie drugiej części art. 190 ust. 3 Konstytucji RP, przy czym o odmowie zastosowania takiego przepisu Sąd rozstrzyga po rozważeniu okoliczności sprawy oraz motywów wyroku Trybunału Konstytucyjnego, w tym powodów odroczenia utraty mocy obowiązującej niezgodnego z Konstytucją RP przepisu.
Istotne jest też, że to stanowisko o ogólnym charakterze zyskało niemal jednolite zastosowanie w sprawach, w których chodziło o ocenę prawnego znaczenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 1 lipca 2014 r., sygn. akt SK 6/12. Np. wyroki NSA z 15 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1188/14, z 10 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 536/14, z 10 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 263/14, z 1 października 2015 r., sygn. akt II OSK 263/14 i z 2 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2721/14.
Mając powyższe na uwadze należy zwrócić uwagę, że z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 1 lipca 2014 r., sygn. akt SK 6/12, wynika, że zasadniczym motywem odroczenia przez Trybunał utraty mocy obowiązującej przepisów ustawy o ochronie przyrody, w tym art. 89 ust. 1, który był w rozpoznawanej sprawie stosowany, gdyż określał wysokość kary pieniężnej jako trzykrotność opłaty za usunięcie drzew i krzewów na podstawie zezwolenia właściwego organu administracji, było uniknięcie powstania luki prawnej. Okres odroczenia był zatem potrzebny na zmianę stanu prawnego, tym bardziej, że Trybunał wskazał, iż już w czasie wyrokowania były prowadzone prace legislacyjne zmierzające do zmiany ustawy o ochronie przyrody, także w zakresie kar za usunięcie drzew lub krzewów bez zezwolenia.
Ponadto TK w powołanym wyroku stwierdził wyraźnie, że co do zasady nie kwestionuje przyjętego w ustawie o ochronie przyrody mechanizmu ochrony przyrody, w tym zadrzewień. Wątpliwości TK natury konstytucyjnej wzbudziły natomiast pewne aspekty stosowanych sankcji, w tym, co szczególnie istotne w rozpoznawanej sprawie, niejako mechaniczne stosowanie dolegliwej, bo w wysokości trzykrotności opłaty za usunięcie drzewa za zezwoleniem właściwego organu, pieniężnej kary administracyjnej.
Te dwa elementy: zwrócenie uwagi na potrzebę wypełnienia ewentualnej luki prawnej, która powstałaby na skutek natychmiastowej derogacji niekonstytucyjnych przepisów oraz niezakwestionowanie zasady sankcjonowania usuwania drzew bez zezwolenia, lecz nieproporcjonalności sankcji, uzasadniają w ocenie NSA stanowisko, według którego sąd administracyjny w okresie biegu terminu odroczenia mocy obowiązującej wyroku TK z 1 lipca 2014 r., sygn. akt SK 6/12, mógł odmówić stosowania przepisów, których domniemanie zgodności z Konstytucją RP tym wyrokiem obalono i jednocześnie był uprawniony do wskazania, aby organy administracji orzekały na podstawie stanu prawnego, który będzie obowiązywał bądź to w wyniku uchwalenia ustawy, której celem będzie wykonanie powołanego wyroku TK, bądź to w wyniku utraty mocy obowiązującej przepisów objętych orzeczeniem TK z chwilą bezskutecznego, to jest bez odpowiedniej ustawowej ingerencji ustawodawcy, upływu terminu odroczenia.
Tym samym NSA rozpoznający sprawę, podzielając co do zasady stanowisko Sądu pierwszej instancji, nie aprobuje niejasnych i niezdecydowanych zaleceń tego Sądu co do dalszego postępowania. W ocenie NSA, należało jednoznacznie stwierdzić, że organy administracji są zobowiązane poczekać na zmianę stanu prawnego albo upływ terminu odroczenia mocy obowiązującej wyroku TK. Tylko bowiem w ten sposób można w pełni zrealizować powołany wyrok, czyli zapewnić sankcjonowanie zniszczenia drzew, ale przy pomocy sankcji zgodnych ze standardami konstytucyjnymi.
Trafność przyjętej wykładni potwierdza w pewnym sensie to, że mający w sprawie zastosowanie art. 89 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, został zmieniony ustawą z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 1045), która weszła w życie w zakresie tego przepisu w dniu 28 sierpnia 2015 r., a więc przed upływem wyznaczonego przez TK terminu odroczenia utraty mocy obowiązującej. Zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy zmieniającej do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 88 i art. 89 ustawy o ochronie przyrody, w brzmieniu dotychczasowym, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie przepisu zmieniającego, czyli przed dniem 28 sierpnia 2015 r., stosuje się przepisy dotychczasowe, chyba że kara pieniężna wymierzona na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, byłaby względniejsza.
Według art. 89 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r., administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 88 ust. 1 tej ustawy, a więc także karę za zniszczenie drzew, ustalało się w wysokości trzykrotnej opłaty za usunięcie drzew i krzewów. Z kolei zgodnie z art. 89 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 25 czerwca 2015 r. administracyjną karę pieniężną ustala się w wysokości dwukrotnej opłaty za usunięcie drzewa i krzewu. Ponadto porównując dotychczasowe przepisy regulujące stawki opłat za usunięcie drzew i krzewów z obecnie obowiązującymi dostrzec można, że obecne są co do zasady niższe za jeden centymetr obwodu pnia i zależą od większej liczby czynników. Nie tylko od obwodu pnia oraz rodzaju i gatunku drzewa, jak dotychczas, ale od obwodu pnia, od tempa przyrostu pnia drzewa na grubość poszczególnych rodzajów lub gatunków drzew oraz współczynników różnicujących stawki w zależności od lokalizacji drzewa (art. 85 ust. 1 ustawy).
Powyższa nowelizacja wskazuje, że uchylenie przez Sąd pierwszej instancji decyzji organów administracji obu instancji w przedmiocie wymierzenia skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej za zniszczenie drzew było zasadne, gdyż w ten sposób skarżący będzie mógł skorzystać ze względniejszych przepisów, które zostały uchwalone w związku ze stwierdzeniem przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności dotychczasowego stanu prawnego.
W tym stanie rzeczy NSA na mocy art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.
Wobec oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu pierwszej instancji, którym uwzględniono skargę, NSA na mocy art. 204 pkt 2 p.p.s.a., zasądził zwrot kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych przez skarżącego.