Uzasadnienie
Wyrokiem z 2 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. S.A. z siedzibą w W. (dalej: Spółka) na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia istnienia nadpłaty w opłacie za brak sieci za 2006 r.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wnioskiem z 11 czerwca 2008 r. Spółka wniosła o zwrot opłaty w wysokości 1 584 369,86 zł, uiszczonej na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. nr 25, poz. 202 ze zm.- dalej: ustawa o recyklingu).
Decyzją z [...] grudnia 2009 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska określił wysokość zobowiązania Spółki z tytułu opłaty za brak sieci na kwotę 1 593 123 zł. Decyzją z [...] sierpnia 2010 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję tego organu z [...] grudnia 2009 r. Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Decyzją z [...] maja 2011 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska odmówił stwierdzenia istnienia nadpłaty.
Spółka wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej wydaniem decyzji z [...] maja 2011 r. Ponadto Spółka wniosła o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania sprawy w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania Spółki z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. Organ zawiesił postępowanie administracyjne. Wyrokiem z 18 marca 2013 r., sygn. akt IV SA/WA 1300/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółki. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 9 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 2781/15 oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez Spółkę. Organ podjął zawieszone postępowanie postanowieniem z 4 kwietnia 2016 r.
Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2016 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję własną z [...] maja 2011 r.
Organ stwierdził, że kwestia opłaty za brak sieci za 2006 r. została prawomocnie rozstrzygnięta decyzją z [...] grudnia 2009 r. Spółka uiściła tytułem opłaty za brak sieci za 2006 r. kwotę 1 584 369.86 zł podczas gdy wyliczona przez organ wysokość tej opłaty była wyższa i wynosiła 1 593 123 zł.
Spółka wniosła skargę na decyzję z [...] czerwca 2016 r.
Oddalając skargę Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że dopóki w obrocie prawnym istnieją powołane wyżej decyzje i wyroki w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania Spółki, wiążą one m.in. organy państwowe w zakresie w jakim rozstrzygnięcia zawarte w tych orzeczeniach mają wpływ na inne toczące się postępowania. W związku z tym organ związany był ustaleniami w zakresie wysokości należnej od Spółki opłaty za brak sieci za 2006 r.
W ocenie Sądu I instancji, zarzuty skargi stanowią polemikę z decyzją ustalającą wysokość należnej opłaty, a postępowanie w tym przedmiocie zostało prawomocnie zakończone.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółka.
Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art. 2 ustawy z 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2007 r., nr 176, poz. 1236 – dalej: ustawa nowelizująca) w związku z art. 14 ust. 1 i 5 oraz art. 17 ust. 1 i 3 ustawy z 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2005 r., nr 25, poz. 202 - w brzmieniu obowiązującym od 10 października 2007 r. do 1 stycznia 2016 r. – dalej: ustawa o recyklingu) oraz w związku z art. 72 § 1 pkt 1 w związku z art. 74a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r., nr 137, poz. 926 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa).
W ocenie Spółki, polegało to na błędnej wykładni art. 2 ustawy nowelizującej przez uznanie, że w tej sprawie należy stosować przepisy ustawy o recyklingu w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. Doprowadziło to do niewłaściwego zastosowania art. 14 ust. 1 i 5 oraz art. 17 ust. 1 i 3 ustawy o recyklingu w związku z art. 72 § 1 pkt 1 oraz w związku z art. 74a Ordynacji podatkowej i odmowy stwierdzenia nadpłaty z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. W ocenie Spółki, zastosowanie powinny mieć przepisy obowiązujące od 10 października 2007 r. do 1 stycznia 2016 r., a w szczególności art. 14 ust. 5 ustawy o recyklingu.
Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a ponadto o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie przede wszystkim z tego powodu, że zostały sformułowane w odniesieniu do wyroku, w którym Sąd I instancji nie rozważał ich zastosowania przez właściwe w tej sprawie organy, jak i nie dokonywał ich wykładni w okolicznościach prawnych i faktycznych tej sprawy. Zasadnicze znaczenie w tej sprawie ma stwierdzenie, że w obrocie prawnym pozostaje prawomocna decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję tego organu z [...] grudnia 2009 r. Decyzją tą ustalono wysokość zobowiązania Spółki z tytułu opłaty za brak sieci. Skarga Spółki na tę decyzję została prawomocnie oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 marca 2013 r., sygn. akt IV SA/WA 1300/12.
Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 9 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 2781/15 oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez Spółkę. Zarzuty podnoszące naruszenie art. 2 ustawy z 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji w związku z art. 14 ust. 1 i 5 oraz art. 17 ust. 1 i 3 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, były podnoszone przez Spółkę w toczącym się wówczas postępowaniu i były tam oceniane przez Sąd. Dotyczą bowiem właśnie ustalenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci, a nie kwestii stwierdzenia nadpłaty. Na obecnym etapie postępowania zarzuty te nie mogły zatem odnieść zamierzonego skutku. Na uwzględnienie nie zasługiwały także zarzuty naruszenia art. 72 § 1 pkt 1 oraz w związku z art. 74a Ordynacji podatkowej, których zastosowanie lub wykładnia nie były w istocie kwestionowane, ponieważ zarzuty skargi kasacyjnej odnosiły się do kwestii związanych z zasadnością ustalenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci.
Jak już wyżej wskazano, stanowisko Sądu I instancji opiera się przede wszystkim na ustaleniu, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja ustalająca wysokość zobowiązania za brak sieci. Na poparcie tego stanowiska Sąd I instancji powołał się na zasadę trwałości decyzji administracyjnej (art. 15 k.p.a.) oraz wiążącą moc prawomocnego orzeczenia Sądu (art. 170 p.p.s.a.), jednak żaden z tych przepisów nie został powołany w ramach zarzutów kasacyjnych.
Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.