Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2005 r., sygn. akt II SA/Kr 477/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. S. na decyzję Wojewody Małopolskiego, z dnia [...] stycznia 2003 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza K., z dnia [...] października 2002 r., nr [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza K. z dnia 18 października 2001 r., nr [...], orzekającą o wymeldowaniu A. S. z pobytu stałego w budynku nr 33 w miejscowości F. Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy.
Wojewoda Małopolski ustalił, iż wymeldowanie A. S. z pobytu stałego nastąpiło z uwagi na opuszczenie przez niego miejsca pobytu stałego, które nastąpiło 1993 r. oraz brak po jego stronie uprawnień do przebywania w budynku. Materialną podstawę wymeldowania stanowił przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r., Nr 78, poz. 960), w brzmieniu w jakim obowiązywał w dniu wydania decyzji o wymeldowaniu. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, iż A. S. wnosząc o wznowienie postępowania w sprawie o wymeldowanie nie wykazał, aby w sprawie zachodziła którakolwiek z przesłanek określonych w art. 145 § 1 K.p.a., jak również nie udowodnił, iż zachował termin do złożenia wniosku o wznowienie, określony w art. 148 K.p.a.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł A. S. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie, iż podobnie jak decyzja o wymeldowaniu, wydana ona została z naruszeniem przepisów o ewidencji ludności i dowodach osobistych. A. S. przyznał, że faktycznie pod adresem stałego zameldowania nie przebywał od 1993 r. Jego nieobecność w miejscu stałego pobytu wynikała ze stanu zdrowia. Najpierw przebywał w K., gdzie poddany został leczeniu i rehabilitacji, a następnie zamieszkał w Domu Pomocy Społecznej przy ul. Ł. w K. Tam mógł samodzielnie funkcjonować. Jak wyjaśnił, w miejscu stałego zameldowania jego samodzielne funkcjonowanie było znacznie ograniczone. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi. Organ wskazał, iż skarga zawiera zarzuty, co do merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie wymeldowania, które nie dotyczą przedmiotu sprawy o wznowienie postępowania.
Skarga została rozpatrzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na zasadzie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa, co czyni wniesioną skargę bezzasadną. Sąd uznał, iż we wniosku o wznowienie postępowania skarżący nie powołał żadnej z podstaw wznowienia, które określone zostały art. 145 § 1 pkt 1 – 8 oraz art. 145 a K.p.a. W szczególności zaś żadnej z podstaw wznowienia nie odpowiadało błędne zrozumienie przez skarżącego uzasadnienia decyzji o wymeldowaniu, w zakresie przesłanek wymeldowania.
Ponadto, w ocenie Sądu, podnoszone we wniosku okoliczności nie mogły być odczytane jako żądanie oparte na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Skoro bowiem skarżący uczestniczył w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji, składał na rozprawach oświadczenia i wyjaśnienia, był zawiadomiony o wszczęciu postępowania i doręczono mu decyzję, w sprawie nie zaistniała okoliczność określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Sąd wskazał, iż w sprawie nie zostały także spełnione przesłanki do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 a § 1 K.p.a. Uznając, iż decyzja odmawiająca wznowienia postępowania znajduje podstawę w przepisie art. 149 § 3 K.p.a., Sąd zauważył, iż wskazanie w decyzji pierwszoinstancyjnej przepisu art. 151 § 1 K.p.a. stanowiło naruszenie prawa procesowego. Naruszenie to, zdaniem Sądu pierwszej instancji, nie miało wpływu na wynik sprawy. Niedostrzeżenie przez organ odwoławczy powstałego naruszenia stanowiło uchybienie procesowe, które również nie miało wpływu na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja znajdowała bowiem oparcie w art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 149 § 3 i art. 145 § 1 K.p.a.
W skardze kasacyjnej A. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Stwierdził, iż skargę kasacyjną składa z powołaniem się na przepisy art. 145 K.p.a. oraz art. 5 K.c. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że jako inwalida I-szej grupy ma ograniczoną możliwość poruszania się. Uchybienie terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, nie było przez niego zawinione. Bezzasadne jest więc stanowisko Sądu, iż skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania bez zachowania miesięcznego terminu, od dnia w którym dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Kwestionując uchybienie przez skarżącego przepisowi art. 148, w zakresie oceny dokonanej przez Sąd pierwszej instancji, zarzucił pominięcie skutków, jakie dla skarżącego wynikały z faktu wymeldowania, w postaci braku możliwości korzystania z szeregu uprawnień, związanych z zameldowaniem. Zarzucił także nieuwzględnienie faktów związanych z postępowaniem o nabycie przez skarżącego praw do spadku po ojcu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Ł. P., będąca uczestnikiem postępowania, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej. Odnosząc się do zarzutów skargi podniosła, iż stan zdrowia skarżącego nie stanowi przesłanki do przywrócenia mu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, z którym skarżący faktycznie nie wystąpił oraz nie konwaliduje dokonanej czynności. Ponadto wskazała, iż podnoszona kolizja skutków prawnych wynikających z faktu wymeldowania oraz zasady współżycia społecznego wskazane w art. 5 K.c., nie dotyczą materii objętej postępowaniem, zaś okoliczności związane z postępowaniem spadkowym po ojcu skarżącego nie rodzą żadnych skutków prawnych co do przedmiotu niniejszej sprawy.
Wojewoda Małopolski nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a.
Nawiązując do pierwszej podstawy skargi kasacyjnej, przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgłoszona podstawa skargi kasacyjnej, polegająca na powołaniu się na art. 145 K.p.a., nie spełnia wymogów art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Nie stanowi wskazania prawidłowej podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. powołanie wyłącznie przepisów procedury administracyjnej. Zarzuty podnoszone w podstawach kasacji muszą być skierowane przeciwko wyrokowi Sądu, a nie przeciwko decyzji administracyjnej. Zarzut naruszenia przepisów postępowania musi więc wskazywać przepis postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania administracyjnego (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 12 stycznia 2005 r., sygn. akt OSK 1588/04, niepublikowanego; Zbigniew Kmieciak, glosa do wyroku NSA, z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt I OPS 4/05, Państwo i Prawo 2006/10/124; wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 960/05, niepublikowany).
Odnośnie do powołania się skarżącego na przepis art. 5 Kodeksu cywilnego stwierdzić trzeba przede wszystkim, że dla zachowania formy skargi kasacyjnej konieczne jest uzasadnienie podnoszonej podstawy skargi kasacyjnej, przez wskazanie nie tylko przepisu ustawy, który został naruszony, ale także określenie na czym to naruszenie polegało (patrz: Bogusław Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Kantor Zakamycze, Kraków 2006, s. 377). Jeśli chodzi o normy prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) należy wskazać, czy naruszenie polegało na błędnej wykładni, czy na niewłaściwym zastosowaniu. Tego koniecznego elementu omawiana podstawa skargi kasacyjnej nie zawiera.
Niezależnie od tego, zauważyć warto, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym przepis art. 5 Kodeksu cywilnego nie jest stosowany. Nie można zatem mówić o jego niewłaściwym zastosowaniu, a co za tym idzie bezprzedmiotowe jest rozważanie zagadnienia prawidłowości jego wykładni.
Nie stanowi usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej zarzut wywiedziony z art. 5 Kodeksu cywilnego, który stanowi, że nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego. Zasada ustanowiona w art. 5 Kodeksu cywilnego jest zasadą rządzącą prawem prywatnym, natomiast zasada ta nie została przyjęta w prawie publicznym. Nie można zatem na zasadzie współżycia społecznego opierać wykładni przepisów prawa publicznego – prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2001 r., sygn. akt IV SA 1826/00, niepublikowany, treść zamieszczona w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 75538; wyrok NSA z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt OSK 1346/04, niepublikowany, treść zamieszczona w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 168044).). Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych może zaś być naruszenie wyłącznie takich przepisów, które stosował albo miał zastosować sąd (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I FSK 407/05, niepublikowany, treść zamieszczona w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 195913).
Wadliwość powołanej podstawy nie powoduje odrzucenia skargi kasacyjnej. Wadliwość ta mieści się w pojęciu braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej. Taki brak usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej skutkuje, według art. 184 P.p.s.a., oddaleniem skargi kasacyjnej.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.