Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt: II SA/Gd 369/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Gdańsku oddalił skargę S. H. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z przywołanego w powyższym wyroku stanu faktycznego, decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., Starosta Nowodworski zatwierdził projekt budowlany i udzielił S. H. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej na projektowanej wieży żelbetowej o wysokości 42 m (kat. obiektu XXIX), na działce nr [...] w [...], jako I etap inwestycji, obejmującej nadbudowę budynku garażu czterostanowiskowego o pomieszczenia mieszkalne na terenie działki nr [...], oraz budowę elektrowni wiatrowej na terenie działki nr [...] w [...], gmina [...].
Podano dalej w wyroku, że do Starosty Nowodworskiego, jako organowi właściwemu w sprawie, Wójt Gminy [...] przekazał wniosek E. J. z dnia [...] listopada 2011 r., właścicielki działek o numerach: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]w obrębie [...] gmina [...], o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powyższą decyzją.
Po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją dotychczasową o pozwoleniu na budowę, Starosta Nowodworski decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm., uPb), odmówił uchylenia własnej decyzji dotychczasowej z dnia [...] grudnia 2010 r.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła E. J. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., Wojewoda Pomorski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
E.J. wniosła skargę na powyższą decyzję.
Prawomocnym wyrokiem z dnia 17 października 2012 r., II SA/Gd 421/12, WSA w Gdańsku uchylił decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] maja 2012 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Nowodworskiego z dnia [...] kwietnia 2012 r. W wyroku tym wskazano, że organy obu instancji dokonały niewłaściwej wykładni art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 uPb. Organy ograniczyły swoje ustalenia do wykazania, czy oddziaływanie inwestycji będzie przekraczać normy wynikające z przepisów rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Zdaniem tegoż sądu, normy te nie musiały być przekroczone, aby przyznać osobie, której nieruchomość znajduje się w sferze oddziaływania inwestycji, przymiot strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.
Nadto sąd wojewódzki wskazał, że organy obu instancji nie wyjaśniły prawidłowo, czy żądanie wznowienia postępowania zostało przez skarżącą wniesione w terminie określonym w art. 148 § 2 K.p.a., nie przeprowadziły bowiem w tym zakresie postępowania dowodowego. Sąd wojewódzki stwierdził, że w sprawie, w której doszło do wydania błędnego postanowienia o wznowieniu postępowania, w przypadku ustalenia, iż wniosek jest spóźniony, winno dojść do umorzenia postępowania przed organem I instancji.
Starosta Nowodworski ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., umorzył postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, zakończonego decyzją dotychczasową z dnia [...] grudnia 2010 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę.
Przywołany w kwestionowanym obecnie wyroku ocenę organu I instancji, wedle którego zgromadzony materiał dowodowy z przesłuchania świadków, wykonane zdjęcia z realizacji inwestycji, postawiona tablica informacyjna na budowie w okresie trwania robót budowlanych, podana informacja na stronie internetowej Starostwa Powiatowego w [...]świadczyły o tym, że E. J. wiedziała wcześniej o wydanej decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, niż wskazany dzień 11 listopada 2011 r. Organ ustalił ponadto, że rodzina wnioskodawczyni wznowienia już od 2009 r. wiedziała o planach budowy elektrowni wiatrowej. Zdaniem organu powiatowego, skarżąca nie udowodniła w żaden sposób, że dotrzymała terminu na wniesienie wniosku o wznowienie postępowania i tym samym termin, określony w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a., w przedmiotowej sprawie nie został dochowany.
Od powyższej decyzji E. J. złożyła odwołanie.
Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Wojewoda Pomorski uchylił zaskarżoną decyzję Starosty Nowodworskiego z dnia [...] czerwca 2013 r. w całości i odmówił uchylenia dotychczasowej, ostatecznej decyzji Starosty Nowodworskiego z dnia [...] grudnia 2010 r., ponieważ uznał, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej oraz stwierdził, że decyzja Starosty Nowodworskiego z dnia [...] grudnia 2010 r. wydana została z naruszeniem prawa.
Organ odwoławczy uznał, że nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania elektrowni wiatrowej, czyli w zasięgu 100 m od źródła emitowanego hałasu o poziomie 40-25 dB. W ocenie Wojewody Pomorskiego, E. J. winna być stroną postępowania zakończonego decyzją Starosty Nowodworskiego z dnia [...] grudnia 2010 r., ponieważ jej działki nr [...]i [...]znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Jednakże organ ten stwierdził, że skarżąca może bez przeszkód zagospodarować należące do niej nieruchomości, w zakresie dopuszczonym przez powszechnie obowiązujące przepisy prawa, zaś projektowana inwestycja nie ogranicza jej w tym.
Organ odwoławczy wskazał, że z analizy dokumentacji wynika, iż wniosek skarżącej o wznowienie przedmiotowego postępowania został złożony z zachowaniem terminu określonego w art. 148 K.p.a., a sporna inwestycja znajduje się w obszarze oddziaływania nieruchomości należącej do odwołującej się. Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego należało zaskarżoną decyzję uchylić w całości i odmówić uchylenia decyzji Starosty Nowodworskiego z dnia [...] grudnia 2010 r., ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej oraz stwierdzić, że decyzja Starosty Nowodworskiego z dnia [...] grudnia 2010 r., wydana została z naruszeniem prawa.
W skardze na powyższą decyzję skarżąca E. J. wniosła o uchylenie decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] listopada 2013 r. w całości, zarzucając jej naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz art. 146 § 2 K.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i uznanie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Wyrokiem z dnia 12 marca 2014 r., II SA/Gd 35/14, WSA w Gdańsku uchylił decyzje Wojewody Pomorskiego z dnia [...] listopada 2013 r. i Starosty Nowodworskiego z dnia [...] czerwca 2013 r., wskazując na naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
W ocenie tegoż sądu, Wojewoda Pomorski wydając decyzję z dnia [...] listopada 2013 r. w sposób istotny naruszył art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 15 K.p.a.
W toku ponownego rozpoznania sprawy pismem z 21 lipca 2014 r. Starosta Nowodworski wezwał S. H. do przedłożenia ekspertyz, z których wynikałoby jaki poziom hałasu emituje urządzenie ENERCON E-40 o mocy 500kW. W dniu 23 września 2014 r. inwestor przedłożył analizę rozkładu hałasu emitowanego przez pojedynczą elektrownię wiatrową typu ENERCON E40 0,5MW, a w dniu 19 listopada 2014 r. analizę porównawczą rozkładu hałasu emitowanego przez istniejącą pojedynczą elektrownię wiatrową typu ENERCON E40 (0,5MW), a teoretyczną WTN 250 (0.25 MW).
Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Starosta Nowodworski odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia [...] grudnia 2010 r. o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu wskazał, że nie zachodzi przesłanka wynikająca z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.
Od powyższej decyzji E. J. złożyła odwołanie do Wojewody Pomorskiego. Odwołująca się wskazała, że Starosta Nowodworski nie wykonał ustaleń wynikających z wyroku sądu, w konsekwencji wniosła o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Wojewoda Pomorski działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, K.p.a.) uchylił decyzję Starosty Nowodworskiego z dnia [...] stycznia 2015 r. o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Starosty Nowodworskiego z dnia [...] grudnia 2010 r. o pozwoleniu na budowę oraz przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Wojewoda Pomorski rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym doszedł do wniosku, że organ I instancji nie przeprowadził zgodnie z zaleceniem sądu dowodu, na podstawie którego w sposób obiektywny można by określić obszar oddziaływania inwestycji, a co za tym idzie również krąg stron postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w kontekście wyżej wykazanej rozbieżności co do obszaru oddziaływania inwestycji, a w szczególności zakresu immisji hałasu o wartościach wyższych od normatywnych, brakować ma takiej oceny. W ocenie Wojewody jakiekolwiek oddziaływanie przez inwestycję czyni właściciela nieruchomości znajdującej się w tym obszarze stroną postępowania. Z rozkładu izofon wskazanych w analizie porównawczej złożonej przez inwestora w toku postępowania wznowieniowego wynika, że izofona o wartości 45dB znajduje się na obszarze działki nr [...] należącej do E. J., a zatem nieruchomość ta winna być objęta obszarem oddziaływania.
Wskazano, że wprawdzie w aktach pojawiła się analiza porównawcza rozkładu hałasu, ale ma ona charakter dokumentu prywatnego, zaś Starosta nie poczynił żadnych innych kroków w celu faktycznego wyjaśnienia zagadnienia mającego istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Wobec nie udowodnionego przez inwestora i organ I instancji faktu braku oddziaływania inwestycji na obszar działki nr [...] należącej do E. J., zdaniem Wojewody Pomorskiego Starosta Nowodworski winien ponownie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie określenia obszaru oddziaływania inwestycji oraz ustalenia kręgu stron postępowania. Po ustaleniu obszaru oddziaływania, stron postępowania i przeprowadzeniu ponownego postępowania organ I instancji winien wydać stosowną decyzję w trybie art. 151 § 1 lub § 2 K.p.a.
Skargę na powyższą decyzję Wojewody Pomorskiego wniosła S. H., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy Wojewodzie do ponownego rozpoznania.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- a) naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez uchylenie decyzji Starosty Nowodworskiego z dnia [...] stycznia 2015 r., pomimo że rozstrzygnięcie sprawy zawarte w tej decyzji, polegające na odmowie uchylenia decyzji Starosty Nowodworskiego z dnia [...] grudnia 2010 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu S. H. pozwolenia na budowę, jest prawidłowe;
- b) naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., art. 138 § 2 K.p.a. i art. 136 K.p.a. poprzez przekazanie - po uchyleniu decyzji organu I instancji z dnia 16 stycznia 2015 r. - sprawy do ponownego rozpatrzenia Staroście Nowodworskiemu jako organowi pierwszej instancji, pomimo że postępowanie dowodowe w sprawie zostało przeprowadzone, a w szczególności nie zachodzi potrzeba uzupełnienia tego postępowania w całości lub w znacznej części;
- c) naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez wadliwą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na odmowie uznania za wiarygodne analiz przeprowadzonych przez [...], bez dokonania wszechstronnej oceny ich treści, jedynie z powołaniem się na informacje uzyskane przez Wojewodę Pomorskiego z sieci internetowej, których autorstwo, przyjęte założenia, prawidłowość i wiarygodność również nie została przez Wojewodę Pomorskiego w jakikolwiek sposób zweryfikowana i poddana ocenie, a ponadto poprzez brak uprzedzenia inwestora – S. H. – o zamiarze dokonania oceny materiału dowodowego w sprawie na podstawie powyższych informacji uzyskanych z sieci internetowej.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Wyrokiem II SA/Gd 369/15 WSA w Gdańsku skargę oddalił.
W motywach tego wyroku stwierdzono, że w przedmiotowej sprawie organ II instancji wykazał potrzebę przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, nie naruszając dyspozycji przepisu art. 138 § 2 K.p.a. Wskazane w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej okoliczności przekonują o zaistnieniu przesłanek wymienionych w tym przepisie. Niewątpliwie konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej prawidłowe rozstrzygnięcie, a organ odwoławczy wskazał, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Co do legitymacji E. J. odnośnie żądania wznowienia postępowania zasadnie – zdaniem sądu wojewódzkiego – Wojewoda Pomorski uznał, że z rozkładu izofon wskazanych w analizie porównawczej złożonej przez inwestora w toku postępowania wznowieniowego wynika, że izofona o wartości 45 dB znajduje się na obszarze działki nr [...] należącej do E. J., a zatem nieruchomość ta winna być objęta obszarem oddziaływania, co skutkuje zasadnością żądania wznowienia. Bez znaczenia dla oceny przymiotu strony pozostaje okoliczność ewentualnego spełnienia przez projektowaną inwestycję wszelkich wymogów szczególnych wymaganych przepisami prawa, w tym art. 143 ustawy – Prawo ochrony środowiska, który obwarowuje rygorami technologie stosowane w nowo uruchamianych lub zmienianych w sposób istotny instalacjach i urządzeniach. Okoliczność ta przemawiać może jedynie za tym, że projektowana inwestycja pozostanie zgodna z przepisami, ale nie uzasadnia przyjęcia, że nieruchomość skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła reprezentowana przez pełnomocnika – S. H., opierając ją na następujących podstawach:
- I. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej: t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., obecnie: t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., Ppsa) zarzuca naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1) art. 153 Ppsa poprzez:
- a) naruszenie wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 12 marca 2014 r., II SA/Gd 35/14,
- b) nieprawidłowe uznanie, że Starosta Nowodworski naruszył wiążącą ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 12 marca 2014 r., II SA/Gd 35/14,
- c) przesądzenie w zaskarżonym wyroku kwestii, które nie mogą stanowić przedmiotu wiążącej oceny prawnej ani wskazań co do dalszego postępowania;
art. 151 Ppsa w zw. z art. 145 § 1 "ust. 1" lit. c Ppsa w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. i art. 136 K.p.a. poprzez nieuzasadnione oddalenie przez WSA w Gdańsku skargi, pomimo że Wojewoda Pomorski przekazał - po uchyleniu decyzji Starosty Nowodworskiego z dnia [...] stycznia 2015 r. - sprawę do ponownego rozpatrzenia Staroście Nowodworskiemu, jako organowi I instancji, w sytuacji, w której postępowanie dowodowe w sprawie zostało przeprowadzone, organ I instancji nie naruszył przepisów postępowania, a w sprawie nie zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy;
art. 151 Ppsa w zw. z art. 145 § 1 "ust. 1" lit. c Ppsa w zw. z art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nieuzasadnione oddalenie przez WSA w Gdańsku skargi, pomimo dokonania przez Wojewodę Pomorskiego wadliwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającej na odmowie uznania za wiarygodne analiz przeprowadzonych przez [...], bez dokonania przez Wojewodę Pomorskiego wszechstronnej oceny ich treści, jedynie z powołaniem się na informacje uzyskane z sieci internetowej, których autorstwo, przyjęte złożenia, prawidłowość i wiarygodność również nie została przez Wojewodę w jakikolwiek sposób zweryfikowana i poddana ocenie, a ponadto wobec braku uprzedzenia przez skarżącej o zamiarze dokonania oceny materiału dowodowego w sprawie na podstawie powyższych informacji uzyskanych z sieci internetowej;
- 4) art. 141 § 4 Ppsa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu skargi, dotyczącego naruszenia art. 7, 8, 9, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez wadliwą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na odmowie uznania za wiarygodne analiz przeprowadzonych przez [...], bez dokonania wszechstronnej oceny ich treści, jedynie z powołaniem się na informacje uzyskane przez Wojewodę Pomorskiego z sieci internetowej, których autorstwo, przyjęte założenia, prawidłowość i wiarygodność również nie została przez Wojewodę Pomorskiego w jakikolwiek sposób zweryfikowana i poddana ocenie, a ponadto poprzez brak uprzedzenia S. H. o zamiarze dokonania oceny materiału dowodowego w sprawie na podstawie powyższych informacji uzyskanych z sieci internetowej, co nie uniemożliwiać ma kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku WSA w Gdańsku w tej części;
- II. na podstawie art. 174 pkt 1 Ppsa skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie prawa materialnego:
- 1) art. 28 "§ 2" w zw. z art. 3 pkt 20 uPb w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przymiot strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę nie jest zależny od tego, czy oddziaływanie zamierzonej inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza ustalone w tym względzie normy, lecz z samego faktu oddziaływania na przestrzeń objętą prawem do nieruchomości sąsiednich, a w konsekwencji błędne zastosowanie powyższych przepisów w niniejszej sprawie.
Wskazując na powyższe uchybienia strona skarżąca wnosi o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Gdańsku do ponownego rozpoznania, także zasądzenie na rzecz S. H. kosztów postępowania według norm przepisanych.
Ponadto, na podstawie art. 176 § 2 Ppsa, strona skarżąca wnosi o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.
Zdaniem skarżącej prawidłowa wykładnia art. 28 "§ 2" w zw. z art. 3 pkt 20 uPb wskazuje, że tylko takie oddziaływanie, które stanowi konkretne i realne w okolicznościach danej sprawy ograniczenie, wynikające z przekroczenia norm określonych w obowiązujących przepisów prawa, skutkuje uznaniem za stronę postępowania o pozwolenie na budowę właściciela nieruchomości, znajdującej się w granicach powyższego oddziaływania.
W trakcie rozprawy pełnomocnik skarżącej kasacyjnie sprostował omyłkowe powoływanie jednostek redakcyjnych przepisów, które zostały wskazane w skardze kasacyjnej w ten sposób, że w miejsce użycia sformułowania art. 145 "ust. 1 pkt 1 lit. c Ppsa ma być art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, oraz miejsce sformułowania art. 28 "§ 2" uPb, ma być art. 28 ust. 2 uPb. Jednocześnie podtrzymał zarzuty i wnioski skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).
W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść – w granicach określonych w skardze kasacyjnej – do ocen o charakterze prawnomaterialnym.
Z uwagi na sposób sformułowania podstaw wniesionej kasacji, koniecznym jest podkreślenie, że skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Należy w niej przytoczyć podstawy kasacji wraz z ich uzasadnieniem, przy czym oba te elementy muszą ze sobą korespondować. Trzeba, zatem w skardze kasacyjnej wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który zdaniem wnoszącego kasację został naruszony przez sąd pierwszej instancji. Autor wniesionej skargi kasacyjnej powinien, wskazać na konkretne, naruszone przez ten sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy czy to prawa materialnego, czy też procesowego. W odniesieniu przy tym do prawa materialnego winien był wykazać, na czym polegała ich błędna wykładnia, bądź niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie przepisu.
Z kolei przy zarzucie naruszenia prawa procesowego należało wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd pierwszej instancji, przedstawić, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
A. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przepisu art. 153 Ppsa, wedle którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Stawiając ten zarzut skarżąca kasacyjnie powołuje się na związanie oceną wyrażoną w motywach prawomocnego wyroku II SA/Gd 35/14, który zapadł w granicach tej sprawy, jak również wywodzi, że nieprawidłowo uznano, iż Starosta Nowodworski nie zastosował się do powyższej oceny, nadto zarzuca sądowi pierwszej instancji, że w kwestionowanym obecnie wyroku przesądził kwestię, która nie może stanowić przedmiotu wiążącej oceny prawnej ani wskazań co do dalszego postępowania.
W pierwszym aspekcie zarzutu naruszenia przepisu art. 153 Ppsa przywołać wypadnie motywy wyroku II SA/Gd 35/14. W wyroku tym sąd wojewódzki wskazał na konieczność ustalenia ponownego, czy planowany obiekt spełnia parametry hałasu wskazane w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W wyroku tym stwierdzono, że organ nie powinien poprzestać na opinii wyrażonej w projekcie budowlanym czy oświadczeniu projektanta, w sytuacji bowiem, gdy z przedłożonego projektu wynika, że urządzenie o mocy 500 kW emituje taki sam hałas, jak urządzenie o mocy dwukrotnie mniejszej, wątpliwości w tym zakresie winny być wyjaśnione przy wykorzystaniu obiektywnych źródeł dowodowych (np. danych producenta, ekspertyzy). W wyroku II SA/Gd 35/14 wyłuszczono, że sądowi wówczas orzekającemu wiadomym było, że elektrownie typu ENERCON E-40 o mocy 500 kW, mogą emitować dźwięk o natężeniu większym, niż wskazany w decyzji środowiskowej.
Wskazano ponadto, że organ powinien ustalić stan zużycia urządzeń, w celu stwierdzenia, czy zużycie to nie spowodowało zwiększenia rzeczywistego poziomu emisji dźwięku wskazanego dla nowego urządzenia danego typu. Sąd orzekający w sprawie II SA/Gd 369/15 trafnie stwierdził, że powyższymi ocenami był związany na podstawie art. 153 Ppsa przy ponownym rozpoznawaniu sprawy.
B. Wbrew wywodom zawartym w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, sąd wojewódzki dokonując oceny zaskarżonej decyzji Wojewody Pomorskiego – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – nie uchybił przepisowi art. 153 Ppsa, wypowiadając w swym wyroku akceptujący osąd dla kasacyjnej decyzji organu odwoławczego. Zasadnie wskazano, że z wyroku II SA/Gd 35/14 wynikał nakaz sięgnięcia przez orzekający w sprawie organ do obiektywach źródeł dowodowych, a jako przykładowe takie źródła wskazano dane producenta urządzenia oraz ekspertyzę. To w wyroku II SA/Gd 35/14 powołano się na dane producenta urządzenia typu ENERCON E-40 o mocy 500 kW zamieszczone na stronie internetowej, zarzucanie przeto obecnie orzekającemu sądowi wojewódzkiemu, że takie wskazanie nie stanowiło elementu oceny prawnej, ani wskazań co do dalszego postępowania jest nieuprawnioną, z punktu widzenia treści art. 153 Ppsa, polemiką z treścią prawomocnego wyroku.
To, że dane producenta odnośnie charakterystyki urządzenia zostały wskazane przykładowo w motywach wyroku II SA/Gd 35/14, nie powoduje iż takiej oceny zawartej w powyższych wyroku, organ mógł nie uwzględniać przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Starosta Nowodworski ponownie rozpoznając sprawę ograniczył w istocie zakres postępowania wyjaśniającego do przyjęcia jako dowodu opracowania sporządzonego na zlecenie inwestora przez [...]. Z treści tego opracowania, określanego w skardze kasacyjnej jako "profesjonalna ekspertyza" wynikać mają korzystne dla inwestora wnioski, w szczególności stwierdzono w nim, że na nieruchomości należącej do E. J. (działki nr [...] i [...]) poziom hałasu w rejonie zabudowań wyniesie zaledwie 38.4 dB. Z tego stwierdzenia skarżąca kasacyjnie wywodzi wniosek o prawidłowości decyzji organu I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko WSA w Gdańsku, że trafna była ocena organu odwoławczego, iż w rzeczywistości organ I instancji nie przeprowadził zgodnie z zaleceniem zawartym w wyroku II SA/Gd 35/14, dowodu na podstawie którego w sposób obiektywny można by określić obszar oddziaływania inwestycji, a w szczególności odnośnie zakresu immisji hałasu o wartościach wyższych niż normatywne. Niesporne jest, że do postępowania prowadzonego przez Starostę Nowodworskiego zastosowanie miały przepisy K.p.a. W Kodeksie pojęcie "ekspertyzy" – a takie przykładowe sformułowanie znalazło się w motywach wyroku II SA/Gd 35/14 – znajduje się wyłącznie w przepisie art. 67 § 2 pkt 3, gdy mowa jest o "oględzinach i ekspertyzach dokonywanych przy udziale przedstawiciela organu administracji publicznej", w kontekście obowiązkowej formy protokolarnej z dokonania takiej czynności. Bezspornie opracowanie przedstawione przez inwestora – skarżącą kasacyjnie S. H. – nie zostało sporządzone przy udziale przedstawiciela organu administracji publicznej.
Nie może zatem być traktowane jako ekspertyza, skoro pojecie to w kontekście art. 67 § 2 pkt 3 K.p.a. ma swoją oznaczoną treść. Nie może także być uznane za opinię biegłego. Opinią biegłego (art. 84 § 1 K.p.a.) jest opinia osoby powołanej w tych charakterze przez decydenta procesowego (w tym wypadku właściwy organ administracji publicznej), nie zaś osoby powołane przez stronę postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 84 § 1 K.p.a., gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Istotne dla oceny, że dany dokument jest opinią biegłego, jest powołanie biegłego przez decydenta procesowego (B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2016, s. 429; Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, W. Pr. PWN 1999, s. 246 uw. 6). Trafnie zatem sąd wojewódzki ocenił przedstawiony przez inwestor dokument w kategorii dokumentu prywatnego, jak i przyznał rację organowi odwoławczemu, że wadliwie Starosta nie sięgnął do innych źródeł pozwalających zweryfikować ustalenia tego dokumentu.
Przedstawienie sporządzonej nawet przez rzeczoznawcę w danej dziedzinie prywatnej analizy jest w rzeczywistości przedstawieniem własnego poglądu strony, na zlecenie której analizę taką przygotowano, przy zaakcentowaniu, że pogląd ten odpowiada stanowisku rzeczoznawcy. Rzeczoznawca taki może wszak, nawet bez złej woli, przywiązywać większą wagę dla wniosków korzystnych dla swego zleceniodawcy. Analizę sporządzoną przez taką osobę trudno byłoby bez żadnych wątpliwości – uwzględniając sporne interesy stron postępowania administracyjnego – zaliczyć jako "obiektywne źródło dowodowe". Wobec takiej osoby nie stosowano – odmiennie niż wobec biegłego powołanego przez organ – chociażby reguły przewidzianej w art. 84 § 2 zd. 1 K.p.a. odnośnie podlegania wyłączeniu na zasadach przewidzianych w art. 24 Kodeksu. Tym samym zasadnie sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż Starosta Nowodworski naruszył wskazania zawarte w wyroku II SA/Gd 35/14.
C. Nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia przepisu art. 153 Ppsa, gdy chodzi o przesądzenie w zaskarżonym wyroku, iż żądanie wznowienia było zasadne. Sąd wojewódzki trafnie wskazał, że z rozkładu izofon wskazanych w analizie porównawczej złożonej w toku postępowania wszak przez inwestora, wynika bezspornie, iż izofona o wartości 45 dB znajduje się na obszarze działki nr [...] należącej do E. J., to zaś wskazuje, że nieruchomość należąca do niej znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Tym samym E. J. była uprawniona do żądania wznowienia postępowania.
D. Zarzuty naruszenia przepisów art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 138 § 2 oraz w zw. z art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 7, 8, 9, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. podlegają łącznemu rozpoznaniu, albowiem pozostają ze sobą w związku.
Przywołany w skardze kasacyjnej przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem jest to przepis o charakterze ogólnym i wynikowym, który określa oznaczony przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeśli dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, wskazującego na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi m. in. na decyzję administracyjną, skoro w tej sprawie skargę oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa, a nie uchylono ją na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, powinna wskazać konkretne przepisy którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji.
W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów przez skarżony organ były tego rodzaju, że – nie stanowiąc przesłanek wznowieniowych – mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie. Ta sama uwaga odnosi się do zarzutu naruszenia przepisu art. 151 Ppsa, stanowiącemu, że w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części. Również ten przepis ma charakter wynikowy, określając tylko treść wyroku, w razie dojścia przez sąd administracyjny, że skarga nie jest uzasadniona.
Zasadnicze znaczenie w sprawie poddanej kontroli WSA w Gdańsku miało to, czy Wojewoda Pomorski wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów art. 138 § 2 oraz art. 136 K.p.a. Przepisy te w dacie podejmowania tej decyzji stanowiły odpowiednio, że "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy" oraz "Organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję". Decyzja podejmowana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. nosi nazwę decyzji kasacyjnej połączonej ze zwrotem sprawy do organu I instancji.
Istota takiej decyzji wyraża się przede wszystkim w tym, że w wyniku orzeczenia organu drugiej instancji nie następuje merytoryczne "załatwienie sprawy". Ponadto wydanie decyzji kasatoryjnej oznacza stwierdzenie przez organ odwoławczy na podstawie dostrzeżonych wadliwości postępowania i samej decyzji organu pierwszej instancji, że nie może ona stać się ostateczna. Decyzja kasatoryjna organu administracji państwowej charakteryzuje się ponadto tym, że kończy ona postępowanie odwoławcze, utrzymując jednocześnie stan sprawy w toku, albowiem postępowanie administracyjne nadal się toczy. Jest ona z tej racji decyzją czysto procesową, "międzyinstancyjną", nie załatwia sprawy co do istoty (por. motywy uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego – zasada prawna z dnia 19 stycznia 1983 r., III AZP 7/82, OSNC 1983, nr 9, poz. 27). Jak to uprzednio wskazano analiza przedstawiona przez inwestora nie mogła zostać uznana za "obiektywne źródło dowodowe", a do takich źródeł nakazał sięgnąć sąd wojewódzki w prawomocnym wyroku II SA/Gd 35/14.
Zasadnie przeto Wojewoda Pomorski uznał, że Starosta Nowodworski nie wykonał – zgodnie z treścią art. 153 Ppsa – wskazań zawartych w powyższym wyroku, zatem dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, a w sprawie pozostały istotne fakty wymagające prawidłowego pod względem dowodowym wyjaśnienia. Trafnie także organ odwoławczy uznał, że nie można było w jego przypadku skorzystać z możliwości, jakie daje przepis art. 136 K.p.a., skoro mowa w nim jest o "dodatkowym" postępowaniu w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Zauważyć wypadnie, że skarżąca kasacyjnie podnosząc zarzut wobec Wojewody Pomorskiego, iż organ ten nie dokonał oceny wiarygodności analizy sporządzonej przez [...], nie dostrzega, że jakiejkolwiek analizy tego prywatnego dokumentu nie przeprowadził także Starosta Nowodworski. Zasadnie zatem sąd pierwszej instancji doszedł do przekonania, że nie naruszył Wojewoda dyspozycji przepisu art. 138 K.p.a., oddalenie zaś przez WSA w Gdańsku skargi S. H. nie skutkowało – w ocenie Sądu – naruszeniem powyższego przepisu, jak i art. 136 K.p.a. Nie naruszył także wskazanych w pkt I.
3) przepisów sąd wojewódzki w tym aspekcie, w jakim skarżąca kasacyjnie zarzuca, iż Wojewoda Pomorski miał nie uprzedzić inwestora o zamiarze dokonania oceny materiału dowodowego na podstawie informacji uzyskanych z sieci internetowej.
E. Nie można uznać za uzasadniony zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. Zgodnie z cyt. przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.
W uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz.
39) podkreślono, że podstawa prawna rozstrzygnięcia (wyroku) obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. Znaczenie procesowe tego elementu uzasadnienia uwidacznia się w tym, że ma on dać rękojmię, iż sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia; ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne; ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mieć będziemy do czynienia wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy stwierdzić, że uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji, spełnia wszystkie przesłanki ustawowe określone w art. 141 § 4 Ppsa. To, że skarżąca kasacyjnie uznaje, iż sąd wojewódzki nie ustosunkował się do wszystkich jej zarzutów zawartych w skardze, biorąc pod uwagę, że z mocy art. 134 § 1 Ppsa wynika, iż sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną, nie może przesądzać o wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
F. Nie jest również w konsekwencji poprzednich wywodów zasadny zarzut naruszenia przepisu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 uPb w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przymiot strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę nie jest zależny od tego, czy oddziaływanie zamierzonej inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza ustalone w tym względzie normy, lecz z samego faktu oddziaływania na przestrzeń objętą prawem do nieruchomości sąsiednich, a w konsekwencji błędne zastosowanie powyższych przepisów w niniejszej sprawie.
Zgodnie z art. 28 ust. 2 uPb, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W myśl art. 3 pkt 20 uPb przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego, na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Odesłanie zawarte w tym przepisie wskazuje na wszystkie obowiązujące przepisy prawa, inne niż wynikające z uPb - zawarte w innych ustawach i przepisach aktów wykonawczych. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że w procesie wyznaczania obszaru oddziaływania obiektu nie chodzi o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na znajdujące się w otoczeniu tego obiektu działki (nieruchomości), lecz o możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie z uwagi na cechy projektowanego obiektu i sposób zagospodarowania terenu otaczającego działkę inwestora, w związku z czym stwierdzenie tej możliwości jest już równoznaczne z podstawą do uznania za stronę zgodnie z art. 28 ust. 2 uPb.
Ustalenie przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę zawiera element potencjalności. Stroną tego postępowania powinny być zatem nie tylko osoby, których prawa zostają naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać, nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z przepisów uPb i przepisów odrębnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2016 r., II OSK 2619/14, LEX nr 2106702). Niedopuszczalne jest zatem uzależnianie przymiotu strony wyłącznie od negatywnego oddziaływania inwestycji na prawa osób trzecich czy też od naruszenia ich interesu prawnego. Sama potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.
Trafnie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2016 r., II OSK 2603/14 (LEX nr 2083558) wskazano, że przy ocenie czy podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie ma znaczenia czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługiwał. Podkreślenia bowiem wymaga, że jeżeli jakikolwiek przepis prawa podmiotowego wiąże sposób zagospodarowania działki sąsiedniej z faktem powstania obiektu na działce inwestora, to wówczas właściciel tejże działki ma prawo żądać sprawdzenia przez organ, czy zamierzona inwestycja ograniczy jego prawo do zgodnego z prawem zagospodarowania działki będącej jego własnością, będącej w użytkowaniu wieczystym lub w stosunku do której przysługują mu uprawnienia zarządcy nieruchomości. Oznacza to nałożenie na organy administracji obowiązku ustalenia i oceny okoliczności związanych z tym, czy konkretny przepis prawa nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu jakiejkolwiek innej nieruchomości w związku z realizacją inwestycji objętej pozwoleniem na budowę.
Ustalenie przez organ okoliczności, które - na gruncie konkretnej normy prawa materialnego - mogłyby stanowić ograniczenie w możliwości zagospodarowania jakiejkolwiek innej nieruchomości powinno skutkować objęciem właściciela, wieczystego użytkownika bądź zarządcy takiej nieruchomości zakresem podmiotowym postępowania.
W realiach przedmiotowej sprawy za bezsporne uznano, że izofona emisji hałasu o wartości 45 dB znajduje się na obszarze działki nr [...] należącej do E. J., co uzasadniało przyjęcie, że znajduje się ona w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Ta okoliczność wskazuje, ze zarzut błędnej wykładni art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 uPb uznać należało za nietrafny.
G. Skoro zarzuty skargi kasacyjnej nie zostały zdaniem Sądu oparte na usprawiedliwionej podstawie, skargę kasacyjną oddalono na podstawie art. 184 Ppsa.