Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi M. K. w powołaniu na art.145§1pkt1lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. /Dz.U. Nr 153,poz. 1270/, zwanej dalej ppsa, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] września 2002r. i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] lipca 2002 r. Wymieniona decyzja utrzymała w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy W. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy realizacji inwestycji polegającej na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym Nr [...] położonej w W. przy ul [...].
W uzasadnieniu wyroku Sąd Wojewódzki podniósł, że zgromadzony w aktach sprawy materiał nie pozwala na sprawdzenie stanowiska organu odwoławczego, że obowiązujący plan miejscowy dla terenu działki objętej wnioskiem inwestora przewiduje odprowadzanie ścieków poprzez sieć kanalizacji deszczowej, czy też jak ustalił to w swej decyzji organ I instancji ścieki sanitarne winny być odprowadzane do istniejącej kanalizacji miejskiej. W uzasadnieniu wyroku podniesiono, że według znajdującego się w przedstawionych aktach opisu planu" sieć kanalizacji sanitarnej po uzupełnieniu kanałami projektowanymi obsługuje całość osiedla z wyjątkiem ulic [...], [...],[...] i [...]. Nieskanalizowana pozostanie też nowo projektowana uliczka 02 DW. Dla wyżej wymienionych obszarów z uwagi na brak technicznych możliwości podłączenia sieci nie przewiduje się odprowadzanie ścieków." Analiza tego fragmentu części opisowej planu budzi wątpliwości czy organy orzekające w sprawie zapoznały się z kompletnym zapisem planu dotyczącym odprowadzania ściekow sanitarnych na tym osiedlu jak i co do trafności stanowiska organów kategorycznie przyjmujących, że istnieje niezgodność zamierzonej inwestycji z treścią planu.
Sąd podniósł równocześnie, że przywołany zapis planu pochodzi z opisu stanowiącego "aktualizację miejscowego szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa jednorodzinnego osiedla S. wykonanego na zlecenie Urzędu Gminy W. i w świetle tego opisu znajdującego się na k-2 akt administracyjnych nie wiadomo czy organy administracji analizowały przepisy planu powołanego w decyzjach czy też projekt aktualizacji. Sąd podniósł, że organy administracji nie ustosunkowały się do zarzutu skargi. że w chwili wydawania decyzji kanalizacja sanitarna na ulicy [...] nie była oddana do użytku, ani też do twierdzenia, że na tym samym terenie osiedla ustalono warunki zabudowy dla podobnej inwestycji.
Skargę kasacyjna od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wskazując w jej petitum, że opiera ją o art.174pkt1 i 2 ppsa. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że wnoszący kasację zarzuca naruszenie art.18 ust.1 pkt5 ustawy z dnia 8 marca 1990r o samorządzie gminnym /Dz.U. z 2001r Nr 142, poz.1591 ze zm / podnosząc, że na mocy tego uregulowania radzie gminy przysługuje władztwo planistyczne i wobec tego wojewódzkie sądy administracyjne nie mają podstaw prawnych do wykluczenia z obrotu prawnego jakichkolwiek zapisów planu, a mogłoby to nastąpić tylko wówczas, gdyby sąd stwierdził nieważność uchwały rady gminy, która plan przyjęła a w rozpoznawanej sprawie taki przypadek nie występuje. Skarga podnosi, że opatrzenie przez osoby przygotowujące projekt planu tytułem "W. – Aktualizacja miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa jednorodzinnego osiedla Sławno" nie przesądza, że nie jest to obowiązujący akt prawa miejscowego, bowiem stanowi on załącznik do uchwały Rady Miejskiej w W. Nr XXXVII/217/93 z dnia 15.
01. 1993r.w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa jednorodzinnego- osiedle Sławno opublikowanej w Dz.Urz.Woj. Poznańskiego Nr 3, poz 4. Skarga kasacyjna podnosi, że Sąd I instancji dokonał wadliwej analizy zapisów planu miejscowego, jak i pomieszał pojęcia kanalizacji deszczowej i kanalizacji sanitarnej i ich roli w gospodarce wodnościekowej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazuje się nadto na dokonanie przez Sąd błędnej wykładni art.5 ust.1pkt2 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach /Dz.U. Nr 132 poz.622 ze zm/. Stawiając ten zarzut wnoszący skargę kasacyjną równocześnie podnosi, że Sąd nie wziął pod uwagę przepisów tej ustawy. Cytując art.5 ust.1pkt2 tej ustawy w jego niepełnym brzemieniu skarga kasacyjna zarzuca, że Sąd rażąco naruszył założenia wynikające z tego przepisu. Skarga kasacyjna zarzuca, że w uzasadnieniach decyzji organy administracji podały, że kanalizacja sanitarna miała być oddana do użytku do końca 2002r i decyzje obu instancji zostały wydane w bliskim okresie od tego terminu/ decyzja organu I instancji [...].07.2002r, decyzja II instancji [...].09.2002r./i wobec tego skarżący mógł ten okres spożytkować na zlecenie opracowania projektu budowlanego dla przyłącza kanalizacji sanitarnej zamiast ubiegać się o ustalenie warunków dla realizacji oczyszczalni ścieków.
Skarga kasacyjna nadto podnosi, że Sąd nie zbadał czy proponowana oczyszczalnia ścieków nie narusza wymagań wynikających z przepisow szczególnych, bowiem proponowany sposób neutralizacji ścieków mógłby spowodować zatrucie wód gruntowych.
Konkluzja skargi kasacyjnej zawiera wniosek uchylenia zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Rozpoznając skargę kasacyjną sąd administracyjny II instancji jest związany podstawami tej skargi i zgodnie z art.183 §1ppsa rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów tej skargi, biorąc jedynie z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania wynikająca z podstaw wymienionych w §2 tego artykułu. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd ten nie może korygować błędów skargi kasacyjnej w zakresie prawidłowości przywołania przepisów, których naruszenie skarga zarzuca, jak i prostować sformułowane podstawy zaskarżenia. Zaskarżone orzeczenie nie jest dotknięte wadami nieważności wymienionymi w art.183§ 2 ppsa a zatem skarga kasacyjna podlegała rozpoznaniu wyłącznie w granicach przytoczonych w niej podstaw, które z przyczyn o których poniżej są całkowicie nieuzasadnione.
Postawiony zarzut naruszenia art.18 ust.1pkt5 ustawy o samorządzie gminny jest ewidentnie chybiony, bowiem ustęp 1 tego artykułu nie zawiera żadnych punktów i składa się wyłącznie z ustępu 1 przewidującego generalną kompetencję rady gminy w sprawach w zakresie działania gminy, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Zarzut skargi kasacyjnej przywołuje zatem przepis, którego nie ma. Zawarty w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywód wskazuje, że wnoszącemu skargę chodzi o naruszenie przez Sąd I instancji art.18 ust.2pkt 5 wymienionej ustawy. Ubocznie jedynie należy stwierdzić, gdyż nie jest rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego poprawianie błędów popełnionych przez wnoszącego skargę kasacyjna, że zarzut ten nie jest trafny, bowiem Sąd I instancji nie podważył kompetencji rady gminy wynikającej z tego przepisu ani też nie zakwestionował objęcia terenu, którego dotyczy wniosek inwestora planem miejscowym, na który powołały się organy, a jedynie wytknął, że przedstawiona przez organy obu instancji argumentacja dotycząca treści planu różni się, jak też, że znajdująca się w przedstawionych aktach fragmentaryczna dokumentacja planistyczna nie pozwala na jednoznaczną ocenę czy dotyczy ona obowiązującego planu czy też wobec jej zatytułowania jako aktualizacja jest to tylko projekt zmian planu.
Za całkowicie oderwany od treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku należy uznać zarzut skargi kasacyjnej, że Sąd pomylił pojęcia kanalizacji sanitarnej i deszczowej i jej celu, bowiem Sąd wyłącznie przytaczał w tym zakresie fragmenty uzasadnień decyzji organu I i II instancji zawierające sprzeczne ze sobą ustalenia w tej mierze. Zauważyć należy, że to właśnie w uzasadnieniu decyzji strony wnoszącej skargę kasacyjną znalazły się przytoczone przez Sąd stwierdzenia o przeznaczeniu w planie kanalizacji deszczowej do odprowadzenia ścieków, a kasacja bezkrytycznie przypisuje Sądowi pomieszanie w tej mierze istoty pojęć.
Pozbawiony jakichkolwiek podstaw jest zarzut skargi kasacyjnej wiążący zaskarżone orzeczenie z naruszeniem art.5 ust1pkt2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Przede wszystkim stwierdzić należy, że skarga kasacyjna wysuwa wewnętrznie sprzeczne zarzuty, bowiem z jednej strony podnosi, że Sąd dokonał błędnej wykładni tego przepisu a z drugiej wywodzi, że Sąd nie wziął w ogóle pod uwagę przepisów wymienionej ustawy. W zaskarżonym wyroku Sąd nie odniósł się do treści art. 5 ust.1 pkt2 wymienionej uprzednio ustawy, stąd zarzut dokonania przez Sąd wadliwej wykładni tego przepisu jest wręcz irracjonalny zwłaszcza przy równoczesnym zarzucie nie zastosowania przez Sąd uregulowań całej ustawy.
W rozpoznanej sprawie Sąd uchylił decyzję zaskarżoną między innymi z tej przyczyny, że organ odwoławczy nie odniósł się w niej do zarzutu skarżącego o braku na terenie położenia jego działki sieci kanalizacyjnej. Natomiast Sąd nie przesądził czy na tym terenie jest funkcjonująca sieć kanalizacyjna i nie oceniał legalności zaskarżonej decyzji w płaszczyźnie uregulowań wymienionej ustawy. Wobec nie wyjaśnienia sprawy w tej mierze przez organ administracji i nie poczynienie w tym zakresie ustaleń faktycznych Sąd nie miał obowiązku odnosić zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w zastosowaniu art. 5 ust.1pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.
Ubocznie zauważyć należy, że podług twierdzeń skargi kasacyjnej w dacie rozpoznawania sprawy przez organy administracji kanalizacja nie była oddana do użytku, a zatem nie można przyjmować, że miał zastosowanie wymieniony przepis przewidujący przyłączenie nieruchomości do istniejącej a więc funkcjonującej, oddanej do użytkowania kanalizacji. Nadto wnoszące skargę kasacyjną Kolegium w swych wywodach pomija, iż omawiany art. 5 ust.1pkt2 in fine zwalnia od obowiązku przyłączenia nieruchomości do istniejącej kanalizacji jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków, spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych, co uprawnia do ubiegania się o ustalenie warunków zabudowy i pozwoleń na budowę dla takich instalacji również wówczas, gdy dany teren jest wyposażony w sieć kanalizacyjną. W procesie inwestycyjnym nie do organu administracji należy ocena czy podejmowane przez stronę działania zmierzające do realizacji określonego przedsięwzięcia są celowe i trafne, stąd całkowicie nieusprawiedliwione i sprzeczne z art.43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest stanowisko skargi kasacyjnej uzurpujące sobie prawo do oceny słuszności i celowości działań skarżącego, a sugerujące, że winien on podjąć inne czynności i zaniechać budowy planowanej inwestycji.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd nie wypowiadał się w kwestii parametrów technicznych planowanej inwestycji stąd sugestie, iż oczyszczalnia mogłaby nie spełniać wymaganych przepisami warunków są całkowicie chybione.
Z przyczyn wymienionych, w związku z brakiem uzasadnionych podstaw, z mocy art.184ppsa Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.