Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 11 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 471/13

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 526/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę Z.P. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zgody na realizację inwestycji drogowej.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Po rozpatrzeniu podania zarządcy drogi – Prezydenta Miasta Rzeszowa, na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tj. Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a", decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Prezydent Miasta Rzeszowa zezwolił na realizację inwestycji drogowej pn: "Rozbudowa ulicy S.", na szczegółowo wymienionych działkach, objętych liniami rozgraniczającymi pod pas drogowy w obrębie [...] wraz z urządzeniami infrastruktury technicznej wymaganej do realizacji drogi.

Jednocześnie zatwierdzono podział nieruchomości wyznaczony na załączonej mapie liniami rozgraniczającymi teren inwestycji i projekt budowlany. Określono również wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi. Na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500 oznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa, jak też wymagania dotyczące ochrony osób trzecich. Określono nieruchomości, które stały się własnością Gminy Miasto Rzeszów. Zobowiązano ponadto inwestora do przebudowy istniejących sieci uzbrojenia terenu i dróg innych kategorii znajdujących się poza pasem drogi zezwalając na przebudowę na szczegółowo wymienionych nieruchomościach. W związku z tym określono również ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości.

W ocenie organu I instancji inwestor przedłożył kompletny wniosek. Nadto wskazano, że planowana inwestycja, według rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko została zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jednak decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] Prezydent Miasta Rzeszowa stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Podniesiono także, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] inwestor uzyskał pozwolenie wodno-prawne na rozbiórkę urządzeń wodnych, a Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w K. w opinii zawartej w piśmie z dnia 26 lipca 2010 r., względem inwestycji planowanej w granicach terenu górniczego [...] w R., stwierdził brak wpływu czynników geologiczno-górniczych na inwestycję.

Uwzględniono również opinię Kierownika Delegatury Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków wyrażoną w piśmie z dnia 28 czerwca 2010 r. nr [...] odnoszącą się do budynku nr [...] przy ul. S. Po rozpatrzeniu odwołania Z.P., E. i M.S., E. i W.S., L.K. i K.K. decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Wojewoda Podkarpacki uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wyszczególnienia działek objętych liniami rozgraniczającymi oraz działek i robót budowlanych na terenie niezbędnym dla obiektów budowlanych poza pasem drogi, na których udzielono zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn: "Rozbudowa ulicy S." i orzekając w tym zakresie zezwolił na realizację tej inwestycji na wymienionych w decyzji działkach objętych liniami rozgraniczającymi pas drogowy w obrębie [...]. W punkcie II decyzji Wojewoda uchylił "zapis znajdujący się w pkt VII.4 na stronie 6 zaskarżonej decyzji w wierszach 15-21 licząc od góry i w tym zakresie orzekł o ustaleniu nowego zapisu" o treści obejmującej szczegółowe wyliczenie numerów ewidencyjnych działek. W pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji, że inwestor złożył kompletny wniosek wraz z wymaganymi opiniami. Stwierdzono także, że przy wydawaniu decyzji zachowano wymogi proceduralne, dokonując określonych zawiadomień i obwieszczeń (w prasie, na tablicy ogłoszeń w siedzibie Urzędu Miasta R. oraz na stronie internetowej) o wszczęciu postępowania, jak i wydaniu decyzji. Ponadto decyzja organu I instancji zawierała wszystkie wymagane elementy, o których mowa w art. 11f ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Wojewoda podkreślił, że wbrew zarzutom odwołania projekt budowlany opracowano na aktualnej mapie do celów projektowych.

Z kolei w kwestii przyjętych parametrów i rozwiązań inwestycji stwierdzono, że decyzja w tym zakresie należy do inwestora, natomiast organy orzekające w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie posiadają kompetencji do ingerowania w te rozwiązania, ani oceny zasadności i racjonalności przyjętych rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno-wykonawczych. Ponadto, jak stanowi art. 11e ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Wojewoda zwrócił również uwagę na uzyskane przez inwestora pozwolenie wodno-prawne, decyzję środowiskową i opinię Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. Pozostałe zarzuty odwołań również uznano za niezasadne. Reformację decyzji organu I instancji Wojewoda Podkarpacki uzasadnił stwierdzeniem, że względem działek objętych terenem niezbędnym Prezydent Miasta Rzeszowa orzekł dwukrotnie - na stronie 1 i 2 oraz w ustaleniach zawartych w pkt VII.4 zaskarżonej decyzji, co wymagało korekty. Ponadto ustalając obowiązek przebudowy istniejących sieci uzbrojenia pominął działkę nr [...], na której zaplanowano określone roboty.

Na powyższą decyzję skargę do sądu administracyjnego wnieśli R.P. i R.D., domagając się uchylenia zarówno decyzji zaskarżonej, jak i decyzji ją poprzedzającej.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący podtrzymują zarzuty podniesione we wcześniejszych pismach składanych w toku postępowania administracyjnego. Zwrócili także uwagę, że nadal nie został wykonany obowiązek sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego obszaru górniczego [...] w R., zgodnie z art. 53 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, czego potwierdzeniem jest wyrok tut. Sądu o sygn. akt II SA/Rz 461/07. W ocenie stron organy nie zgromadziły kompletnego materiału dowodowego, nie wyjaśniły również istotnych dla sprawy zagadnień mających mieć wpływ na treść rozstrzygnięć.

Nadto organ nie ustosunkował się do zarzutu bezprawnej lokalizacji w pasie drogowym urządzeń nie związanych z ruchem i bezpieczeństwem drogowym zlokalizowanych w strefie kontrolowanej średnioprężnych rurociągów z paliwem gazowym na terenie górniczym [...]. Ponadto pozwolenie wodno-prawne nie obejmuje działki nr [...], nie rozwiązano też problemów odwodnienia nieruchomości i ich zabezpieczenia przed ponadnormatywnych hałasem. Inwestor nie uzyskał również pozwolenia na rozbiórkę budowli zlokalizowanych w granicach nowego pasa drogowego, nie prowadzono negocjacji celem nabycia gruntów pod inwestycję.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie zwracając uwagę, że Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w K. w opinii zawartej w piśmie z dnia 26 lipca 2010 r. stwierdził brak wpływu czynników geologiczno-górniczych na inwestycję. Pozwolenie wodno-prawne z kolei nie dotyczy działki nr [...], ponieważ nie ma na niej zlokalizowanego urządzenia wodnego przeznaczonego do rozbiórki lub budowy. W ocenie Wojewody zbędne było także pozyskanie pozwolenia na rozbiórkę, ponieważ dokumentu takiego nie wymaga ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.

Postanowieniem z dnia 23 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę R.D.

Natomiast rozpoznając skargę Z.P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że jest ona niezasadna, a podniesione zarzuty nie mają oparcia w przepisach prawa. Nadto zauważono, że skarżący nie wskazuje naruszenia konkretnych przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, a skarżone rozstrzygnięcie zapadło na podstawie tych regulacji i tylko niezgodność decyzji Wojewody Podkarpackiego z zawartymi w tej ustawie unormowaniami mogłaby być podstawą uwzględnienia zarzutów skargi.

Sąd podniósł także, że skarżący poparł wszelkie zarzuty wcześniej podnoszone w postępowaniu administracyjnym. Jednak, w ocenie Sądu, są to zarzuty chybione, do których w sposób wyczerpujący odniósł się organ odwoławczy. Sąd podzielił stanowisko Wojewody Podkarpackiego, że ustalenie lokalizacji inwestycji drogowej dokonywane jest na mapach geodezyjnych, które korzystają z przymiotu aktualności, a ten w rozpoznawanej sprawie został spełniony stosownymi poświadczeniami urzędowymi na mapach. Organy w postępowaniu w sprawie lokalizacji drogi na podstawie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie mają obowiązku wyjaśnienia rozbieżności między mapami geodezyjnymi, a księgą wieczystą, przy czym nie wiadomo jaką, bo tego skarżący nie wskazuje.

Nadto Sąd zgodził się z organem odwoławczym, że ustalenie lokalizacji spornej drogi podlega przepisom szczególnym i te w kontrolowanym przez Sąd postępowaniu zostały należycie zastosowane. Przede wszystkim przebieg i sposób usytuowania przyszłej drogi nie może być przedmiotem oceny poprawności i legalności decyzji wydanej w tej materii, skoro ustawa pozostawia to uprawnienie w dyspozycji inwestora. W postępowaniu lokalizacyjnym trudno odnosić się do kwestii technicznych planowanej inwestycji, gdyż kontrolowana decyzja odpowiada przepisom prawa budowlanego, a przepisy szczególne nie przewidują dla takich przedsięwzięć nadzwyczajnych warunków w zakresie bezpieczeństwa i zagrożenia dla otoczenia. Wojewoda Podkarpacki odnosząc się do tych zarzutów w sposób wyczerpujący i zgodny z prawem wyjaśnił stanowisko zajęte w sprawie.

Sąd dokonując kontroli w tym zakresie stwierdza, że działanie organów nie narusza prawa. Nie odniesiono się do kwestii pobocznych jak ustalenie właścicieli sieci gazowych budowanych przez mieszkańców czy budowy urządzeń infrastruktury drogowej w strefie kontrolowanej gazociągu, bo to – zdaniem Sądu – nie ma znaczenia dla oceny legalności kontrolowanej decyzji.

W ocenie Sądu nietrafny jest zarzut łączący skarżoną decyzję z wyrokiem WSA w Rzeszowie o sygn. akt II SA/Rz 461/07 i doszukiwanie się działania niezgodnego z prawem przez nieuwzględnienie w rozstrzygnięciu Wojewody Podkarpackiego stanowiska wyrażonego, a rzekomo wiążącego organy, w tym wyroku. W ocenie Sądu taki związek między tymi aktami nie istnieje, zatem kwestia niewykonalności wyroku nie ma znaczenia dla sprawy lokalizacji drogi. Wyrok nie dotyczył lokalizacji drogi toteż łączenie tych dwóch kwestii jest nieuprawnione. Dalej Sąd zauważył, że wyrok sądu administracyjnego wiąże w granicach sprawy, w której zapadł, a w rozpoznawanej sprawie nie było prawomocnego wyroku, zatem zarzut naruszenia art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", uznano za nietrafny.

Od powyższego wyroku (wadliwie oznaczając go jako postanowienie) skargę kasacyjną wywiódł Z.P., zaskarżając zakwestionowane orzeczenie w całości i zarzucając mu:

1. I. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a to: art. 11d ust. 1 pkt 8 lit. h ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w zw. z:
2. - § 3 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, przez jego niezastosowanie w wyniku uznania, że ocena oddziaływania na środowisko nie jest konieczna,
3. - art. 2 i 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym w zw. z § 1 ust. 1 pkt 1 lit. j rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu - przez jego niezastosowanie w wyniku uznania, że opinia Urzędu Dozoru Technicznego nie jest konieczna w przedmiotowej sprawie.
4. II. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 134 § 1 P.p.s.a. przez brak oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a to wskazanej w art. 11d ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych mapy dla celów projektowych, realizacji inwestycji drogowej, która jest niezgodna ze stanem faktycznym.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Przede wszystkim w motywach kasacji wskazano – cytat: "że Sąd I instancji nie rozpoznał sprawy w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego przez jego niewłaściwą wykładnię" - koniec cytatu. W uzasadnieniu skarżący zakwestionował przyjęte przez Sąd I instancji stanowisko, że decyzja Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia [...] lutego 2011 r. stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji jest prawidłowa. Nadto wskazał, że - co potwierdził także Sąd I instancji - według rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, przedmiotowa inwestycja została zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 pkt 60 wskazanego rozporządzenia).

Jednakże, zdaniem skarżącego, Sąd ten nie ocenił czy takie rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta Rzeszowa jest właściwe, w sytuacji gdy przepisy prawa wskazują na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a w niniejszym przypadku - co wynika z terenu na jakim się inwestycja znajduje - "Teren górniczy [...]". Dalej skarżący podniósł, że w sprawie miała miejsce zmiana stanu faktycznego, która polegała na wybudowaniu w obrębie planowanej inwestycji górniczych budowli kopalni gazu [...], stanowiących element zagospodarowania złoża węglowodorów [...] objętych decyzją z dnia [...] sierpnia 1997 r. Wykonanie przedmiotowej instalacji zostało również ustalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 2122/11.

Ponadto zwrócono uwagę, że art. 11d ust. 1 pkt 8 lit. h ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych przewiduje konieczność wydania opinii w sprawie przez inne organy. Zaznaczono, że w związku z podniesioną wcześniej okolicznością co do zmiany stanu faktycznego przez wybudowanie urządzeń ciśnieniowych kopalni gazu [...] w pasie drogowym ul. S., nie związanych z pasem drogowym - niezbędne jest wydanie opinii przez Urząd Dozoru Technicznego zgodnie z treścią ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o dozorze technicznym, a w szczególności rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu.

W ocenie skarżącego Sąd I Instancji nie dokonał oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci mapy inwestycji, która - jak wynika z okoliczności wskazanych powyżej - nie uwzględnia stanu faktycznego w dacie opracowania dokumentacji projektu budowlanego. Zaś art. 11d ust. 1 pkt 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych wskazuje na konieczność dołączenia do postępowania mapy. Nadto podniesiono, że aktualna mapa dla celów projektowych nie została załączona z uwzględnieniem urządzeń górniczych. Mapa ta nie uwzględnia obiektów górniczych kopalni czyli tych instalacji które zostały wykonane zgodnie ze wskazanymi wyżej twierdzeniami.

Ponadto w piśmie procesowym z dnia 21 maja 2013 r. skarżący kasacyjnie poparł skargę kasacyjną przedstawiając dodatkowo na poparcie swojego stanowiska postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 24 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 825/10, odmawiające wykładni uzasadnienia wyroku z dnia 23 kwietnia 2010 r. sygn. akt j/w.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia enumeratywnie wymienionych w § 2 tego przepisu przesłanek nieważności, zatem przedmiotową skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Jednakże na wstępie zauważyć należy, iż skarga kasacyjna wskazuje jako przedmiot zaskarżenia postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 10 października 2012 r., natomiast Sąd I instancji wydał tego dnia wyrok, stąd też uznano, że przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok, co dodatkowo potwierdza jej uzasadnienie.

Odnosząc się zaś do skargi kasacyjnej podkreślić należy, iż nieusprawiedliwiony pozostaje zarzut wadliwej wykładni art. 11d ust. 1 pkt 8 lit. h ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.) w zw. z § 3 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o odziaływaniu na środowisko.

Niewątpliwie, zarzut ten został skonstruowany nieprecyzyjnie, albowiem data wydanego rozporządzenia nie jest zgodna z określeniem przedmiotu rozporządzenia. Powołane wyżej rozporządzenie nosi datę 9 listopada, lecz jest z 2004 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) i faktycznie miało ono w tej sprawie zastosowanie. Natomiast rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) przywołane w kasacji weszło w życie dnia 15 listopada 2010 r. i z uwagi na przepis § 4 tego rozporządzenia nie miało zastosowania w niniejszej sprawie.

Zatem i przepis § 3 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. nie miał zastosowania w tej sprawie, a tylko pkt 56 § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., dot. dróg publicznych o nawierzchni utwardzonej niewymienionych w § 2 ust. 1 pkt 29 i 30 z wyłączeniem ich remontu i przedsięwzięć polegających na budowie, przebudowie, montażu, remoncie i rozbiórce: zjazdu z drogi publicznej, przejazdu drogowego, pasa postojowego, pasa dzielącego, pobocza, chodnika, ścieżki rowerowej, konstrukcji oporowej, przepustu, kładki oraz obiektów i urządzeń wyposażenia technicznego dróg. Niemiej jednak mimo tej wadliwości Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że należy odnieść się do tego zarzutu, albowiem skarżący wskazując na błędną wykładnię art. 11d ust. 1 pkt 8 lit. h ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w zw. z powołanym w istocie wyżej § 3 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o odziaływaniu na środowisko, miał na uwadze to, że w tej sprawie wadliwie uznano, iż nie ma potrzeby przeprowadzania oceny odziaływania inwestycji na środowisko, mimo iż Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał, że w sprawie mamy do czynienia z inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko.

Przepis art. 11d ust. 1 pkt 8 lit. h powołanej wyżej ustawy statuuje zasadę, iż wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności opinie innych organów wymaganych przepisami szczególnymi.

Natomiast przepis § 3 pkt 56 cytowanego rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. stanowi, że sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać następujące przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko w tym: drogi publiczne o nawierzchni utwardzonej, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 29 i 30, z wyłączeniem ich remontu i przedsięwzięć polegających na budowie, przebudowie, montażu, remoncie i rozbiórce: zjazdu z drogi publicznej, przejazdu drogowego, pasa postojowego, pasa dzielącego, pobocza, chodnika, ścieżki rowerowej, konstrukcji oporowej, przepustu, kładki oraz obiektów i urządzeń wyposażenia technicznego dróg. W § 2 tego rozporządzenia wskazano na inwestycje, które wymagają zawsze sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, zaś w jego § 3, te które mogą wymagać sporządzenia takiego raportu. Szczegółowe uwarunkowania związane z kwalifikowaniem przedsięwzięć mogących zawsze oddziaływać na środowisko wymienione w powołanym § 3 rozporządzenia, do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko zostały szczegółowo określone w § 5 tego rozporządzenia.

Przede wszystkim w rozpoznawanej sprawie nie było obowiązkowe z mocy prawa sporządzenie raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, gdyż sporna inwestycja nie została wymieniona w § 2 cytowanego wyżej rozporządzenia, natomiast w świetle § 3 tegoż rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r., sporządzenie raportu oddziaływania inwestycji na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia miało charakter fakultatywny i tak też sporną inwestycję drogową zakwalifikowano w prowadzonym postępowaniu, jako mogącą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Raport oddziaływania inwestycji na środowisko sporządzany jest w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w oparciu o przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.).

Przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko wymaga niewątpliwie planowane przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko (art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r.). Z taką inwestycją jednak, co jest niesporne, nie mamy do czynienia w tej sprawie.

Natomiast obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (w tym wypadku dotyczy to m.in. inwestycji z § 3 wskazanego wyżej rozporządzenia) stwierdza w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organy te zostały wymienione w art. 75 ust. 1 przywołanej wyżej ustawy, a w okolicznościach tej sprawy jest to wójt, burmistrz, prezydent miasta. Niespornym jest także, że postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r.).

W tej sprawie na podstawie przepisu art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wydano decyzję stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pod nazwa "Rozbudowa ul. S.". Decyzję tę podjął w dniu [...] lutego 2010 r. uprawniony organ - tj. Prezydent Miasta Rzeszowa. Zgodnie z dyspozycją art. 84 ust. 1 ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r. w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena przedsięwzięcia na środowisko w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Taka właśnie ostateczna decyzja wydana została w tej sprawie i poprzedzała ona rozstrzygnięcia podjęte w przedmiotowym postępowaniu.

Zatem, w okolicznościach tej sprawy nie można skutecznie uznać, że zachodziła obligatoryjnie potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, jak też nie można przyjąć, iż Sąd I instancji wadliwie zinterpretował powołane w kasacji przepisy i uznał za zgodne z prawem brak takiej konieczności.

Okoliczność tę prawidłowo ocenił Sąd I instancji, wbrew temu, co wskazano w motywach skargi kasacyjnej. To, że obszar inwestycji położony jest w granicach terenu górniczego [...] nie zmienia powyższego stanowiska, gdyż przedmiotem realizacji jest inwestycja drogowa i to ten rodzaj inwestycji determinował brak potrzeby sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w tej sprawie obszar inwestycji drogowej położony jest w granicach terenu górniczego [...]. W tej sytuacji zasięgnięto opinii Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. w zakresie wpływu czynników geologiczno-górniczych na sporną inwestycję drogową i w konsekwencji w opinii z dnia 26 lipca 2010 r. nr KRO/5140/109/10/WA stwierdzono brak takiego wpływu na tę inwestycję drogową. W motywach skargi kasacyjnej zaznaczono, że stanowisko to zajęte zostało przed zmianą stanu faktycznego. Zmiana ta polegała na wybudowaniu w obrębie planowanej inwestycji górniczych budowli kopalni gazu [...] objętych decyzją MOŚZNiL z dnia [...] sierpnia 1997 r., a wykonanie tej inwestycji potwierdzone zostało również postanowieniem NSA o sygn. akt I OSK 2122/11.

Wskazane postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2012 r. o sygn. akt I OSK 2122/11 dot. postępowania w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] października 2006 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości poprzez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie gazociągów przesyłowych. Generalnie więc z tego postanowienia wynika, że zarzut skarżącego dotyczy zrealizowania innej inwestycji polegającej na założeniu i przeprowadzeniu gazociągów przesyłowych na nieruchomościach osób fizycznych (dz. nr [...] i [...] obręb [...] - własność R.D.), dz. nr [...],[...],[...], obręb [...] – własność zmarłego K.D.), nr [...] obręb [...] – własność J.P.) – patrz uzasadnienie postanowienia NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 2122/11. Inwestycja ta dotycząca gazociągu została zrealizowana w czerwcu 2011 r., a następnie decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego udzielił pozwolenia na użytkowanie wybudowanych obiektów budowlanych.

To w tym stanie faktycznym inwestor dopiero z dniem 31 sierpnia 2011 r. wystąpił o wydanie decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. "Rozbudowa ulicy S." i wydanie takiej decyzji nastąpiło już po podjęciu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie zrealizowanych gazociągów przesyłowych. Nie można więc uznać, że stanowisko organu zajęte w trakcie realizacji inwestycji dotyczącej założenia i przeprowadzenia gazociągów przesyłowych w zakresie wpływu czynników geologiczno-górniczych na sporną inwestycję drogową zajęte w opinii z dnia 26 lipca 2010 r. nr [...] jest taką zmianą stanu faktycznego sprawy wymagającą nowego uzgodnienia w tym zakresie.

Ponadto nie można też mówić o naruszeniu art. 11d ust. 1 pkt 8 lit. h ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w zw. z art. 2 i 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym w związku z § 1 ust. 1 pkt 1 lit. j rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz. U. Nr 120, poz. 1021 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię. Zdaniem skarżącego w związku z podniesioną wcześniej okolicznością co do zmiany stanu faktycznego przez wybudowanie urządzeń ciśnieniowych kopalni gazu [...] w pasie drogowym ul. S., nie związanych z pasem drogowym - niezbędne jest wydanie opinii przez Urząd Dozoru Technicznego zgodnie z treścią ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym, a w szczególności rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu.

Przede wszystkim zauważyć należy, że trudno poszukiwać w motywach zaskarżonego wyroku wyjaśnienia treści powołanych wyżej przepisów prawa materialnego, co mogłoby świadczyć o wadliwej wykładni tych norm prawa materialnego. Poza tym skarżący w sposób nieprecyzyjny powołał przepisy art. 2 i 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym, które mają rozbudowaną konstrukcję wewnętrzną. Dodatkowo zaznaczyć należy, że przepis art. 4 zawiera jedynie objaśnienie użytych w tej ustawie określeń, a to: urządzenia technicznego, warunków technicznych dozoru technicznego, jednostki dozoru technicznego czy też specjalistycznej jednostki dozoru technicznego. Niemniej jednak, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przede wszystkim powołane w kasacji przepisy zarówno ustawy o dozorze technicznym jak i rozporządzenia w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu nie stanowią o obowiązku uzgodnienia dokumentacji w sprawie inwestycji drogowej z Urzędem Dozoru Technicznego.

Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym w art. 8 ust. 1, art. 17 ust. 1, art. 20 ust. 1 stanowi o potrzebie uzgadniania z organem właściwej jednostki dozoru technicznego, lecz nie są to przypadki związane z planowaną inwestycją drogową.

Jedynie informacyjnie zauważyć należy, że w tej sprawie nie mamy do czynienia z budową gazociągu, stąd też wskazywanie w motywach kasacji na wyrok o sygn. akt II SA/Sz 576/10, dotyczący zgłoszenia sprzeciwu w sprawie zawiadomienia o zakończeniu budowy gazociągu i gdzie uznano potrzebę podlegania takiej inwestycji dozorowi Urzędu Dozoru Technicznego nie można przenosić na grunt niniejszej sprawy, gdyż są to różne postępowania, a stosowanie analogii jest niedopuszczalne. To, że w rozpoznawanej sprawie mamy w ramach spornej inwestycji drogowej do czynienia także z przebudową sieci gazowej średniego ciśnienia kolidującą z rozbudową przedmiotowej ul. S. w R., nakazywało jedynie ustalić właściwe warunki techniczne przebudowy takiej sieci. Stąd też warunki techniczne takiej przebudowy wskazała [...] Spółka Gazowa - Oddział Zakład Gazownictwa w R. – pismo z dnia 20 października 2009 r. znak [...]. Tym samym wskazane w tym piśmie warunki techniczne przebudowy sieci gazowej zostały uwzględnione w projekcie architektoniczno-budowlanym przedmiotowej inwestycji drogowej.

Poza tym nie można podzielić poglądu skarżącego kwestionującego aktualność map w dacie opracowywania dokumentacji projektowej.

Zarzut ten podnoszony był już na etapie postępowania odwoławczego i wówczas organ II instancji wskazał, iż załączony projekt budowlany sporządzony został na aktualnej mapie do celów projektowych według stanu na dzień 8 lipca 2010r. (w zakresie A-D, E-H, I-L, S-W, Z-X oraz na dzień 24 luty 2010 r. w zakresie Ł-R). Prawidłowość zawartości tych map potwierdza uzgodnienie Zakładu Udostępniania Dokumentacji Planistycznej z dnia 1 czerwca 2011 r, z trzyletnim okresem ważności. W ocenie zaś Sądu I instancji ustalenie lokalizacji inwestycji drogowej dokonywane jest na mapach, które korzystają z przymiotu aktualności. Z tym też stanowiskiem w okolicznościach przedmiotowej sprawy należy się zgodzić.

Nie można zatem przy uwzględnieniu powyższego stanowiska przyjąć, że Sąd I instancji naruszył przepis art. 134 § 1 P.p.s.a.

Zakres kontroli sądu administracyjnego wyznacza art. 134 P.p.s.a., stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Niezwiązanie granicami skargi nie oznacza, że sąd może czynić przedmiotem swych rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi, bez względu na treść zaskarżonego aktu lub czynności. Oznacza ono natomiast, że sąd ten ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi.

To, że Sąd nie uwzględnił zarzutu strony nie oznacza, że w sprawie doszło do naruszenia ww. normy prawa procesowego. Z przepisu art. 11d ust. 1 pkt 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych wynika, że wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności mapę w skali co najmniej 1: 5000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Takie mapy zostały przedstawione w niniejszej sprawie, zatem nie budzi wątpliwości NSA, że projekt sporządzono na aktualnej mapie do celów projektowych o właściwej skali, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla planowanej inwestycji oraz istniejące uzbrojenie, zaś aktualność tych map potwierdzono, o czym już wyżej była mowa.

Przedstawione zatem w motywach tego uzasadnienia stanowisko prowadzi do wniosku, że zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Mając na uwadze powyższe rozważania na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.