Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 16 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 475/17

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 listopada 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2989/15 oddalił skargę Stowarzyszenia [...] z siedzibą w Warszawie na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powołanego wyroku. Zaskarżając orzeczenie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. 1. art. 173, art. 174 pkt 2 i art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej P.p.s.a.) w zw. z art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej K.p.a.) polegające na nierozważeniu całego materiału dowodowego, co skutkowało oddaleniem zamiast uwzględnieniem skargi, a w konsekwencji nieuchyleniem rozstrzygnięć organów administracji, pomimo, że organy te bezpodstawnie nie przyjęły, iż obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania stanowi, wraz z innymi obiektami zrealizowanymi na nieruchomości przy ul. K. [...] w W., integralną całość stadionu piłkarskiego, co oznacza, że brak było podstaw do prowadzenia odrębnych postępowań administracyjnych dla każdego z obiektów, lecz organy powinny prowadzić jedno postępowanie administracyjne dla obiektów stanowiących integralną całość stadionu piłkarskiego, jak również poprzez brak uwzględnienia, że niezłożenie dokumentacji niezbędnej do legalizacji budynku będącego przedmiotem postępowania wynikało z uzgodnień skarżącego dokonanych z pracownikami organu pierwszej instancji, które to ustalenia nie zostały następnie dotrzymane przez organ;
2. 2. art. 173, art. 174 pkt 2 i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 6 K.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnienia skargi w sytuacji dokonania przez organ pierwszej instancji czynności sprzecznych z ustaleniami dokonanymi w toku postępowania z przedstawicielami skarżącego, co stanowi naruszenie zasady praworządności oraz zasady działania w słusznym interesie obywateli, wynikiem czego był brak złożenia przez skarżącego dokumentacji niezbędnej do legalizacji budynku będącego przedmiotem postępowania;
3. 3. art. 173, art. 174 pkt 2 i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 8 K.p.a. polegające na prowadzeniu postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej, co skutkowało oddaleniem zamiast uwzględnienia skargi, a w konsekwencji nieuchyleniem rozstrzygnięcia organu administracji, w sytuacji dokonania przez organ administracji pierwszej instancji czynności sprzecznych z ustaleniami dokonanymi w toku postępowania z przedstawicielami skarżącego, co stanowi naruszenie zasady zaufania, wynikiem czego był brak złożenia przez skarżącego dokumentacji niezbędnej do legalizacji budynku będącego przedmiotem postępowania;
4. 4. art. 173, art. 174 pkt 2 i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 9 K.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględniania skargi w sytuacji dokonania przez organ administracji czynności sprzecznych z ustaleniami dokonanymi w toku postępowania z przedstawicielami skarżącego, co stanowi naruszenie zasady należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, wynikiem czego był brak złożenia przez skarżącego dokumentacji niezbędnej do legalizacji budynku będącego przedmiotem postępowania;
5. 5. art. 151 P.p.s.a polegające na oddaleniu zamiast uwzględniania skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organu administracji, pomimo, że organ ten bezpodstawnie nie przyjął, że obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania stanowi, wraz z innymi obiektami zrealizowanymi na nieruchomości przy ul. K.[...] w W., integralną całość stadionu piłkarskiego, co oznacza, że brak było podstaw do prowadzenia odrębnych postępowań administracyjnych dla każdego z obiektów, lecz organy powinny prowadzić jedno postępowanie administracyjne dla obiektów stanowiących integralną całość stadionu piłkarskiego, jak również poprzez brak uwzględnienia, że niezłożenie dokumentacji niezbędnej do legalizacji budynku będącego przedmiotem postępowania wynikało z uzgodnień skarżącego dokonanych z pracownikami organu pierwszej instancji, które to ustalenia nie zostały następnie dotrzymane przez organ.

Podnosząc powyższe zarzuty, Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. wniosło o:

1. 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji;
2. 2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym koszów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Ponieważ postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej powoływana również jako "P.p.s.a."). Zgodnie nim uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 P.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia zatem w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 P.p.s.a.

Autor skargi kasacyjnej oparł ją wyłącznie na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zarzucając naruszenie przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszym z postawionych zarzutów podniósł nierozważenie całego materiału dowodowego. Ocena tak sformułowanego zarzutu wymagała określenia zakresu postępowania wyjaśniającego w sprawach dotyczących nakazu rozbiórki.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. – stan prawny na dzień wydania decyzji zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji; dalej powoływana również jako "Prawo budowlane") roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W art. 29 Prawa budowlanego wskazano, w jakich sytuacjach pozwolenie na budowę nie jest wymagane, natomiast w art. 30 określono, kiedy wymagane jest dokonanie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych właściwemu organowi.

W przypadku wykonania robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia dochodzi do tzw. samowoli budowlanej, która skutkuje wszczęciem przez organy nadzoru budowlanego procedury określonej w artykułach od 48 do 51 Prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego

1. 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo
2. 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

Stosownie natomiast do treści art. 48 ust. 2 Prawa budowalnego, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1:

1. 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności:
2. a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo;
3. b) ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
4. 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem
5. - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.

W postanowieniu takim, zgodnie z art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada się obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1. 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;
2. 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (art. 48 ust. 5 Prawa budowlanego).

Z powołanych przepisów Prawa budowalnego wynika, że postępowanie dowodowe poprzedzające wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę w pierwszej kolejności powinno obejmować ustalenie, czy obiekt, będący w budowie lub wybudowany, jest obiektem budowlanym, a jeżeli tak, to czy na jego budowę wymagane jest pozwolenie, bądź, czy jego budowę należy zgłosić organowi administracji architektoniczno-budowlanej.

Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku (strony od 7 do 9) nie pozostawia wątpliwości, co do tego, że w powyższym zakresie Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej kontroli postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji.

Sąd stwierdził, że przedmiotem kontrolowanego nakazu rozbiórki była wiata konstrukcji stalowej o wymiarach 5,10 m x 8,20 m i wysokości około 2,20 m, o powierzchni zabudowy 41,82 m2. Następnie trafnie odwołał się do art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, który przez obiekt budowlany nakazuje rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.

Dalej Sąd właściwie przywołał art. 3 pkt 2 Prawa budowanego, zgodnie z którym budynek, to taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Prawidłowo Sąd przytoczył także definicję budowli, zawartą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, który pod tym pojęciem nakazuje rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Trafnie Sąd przywołał też treść art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przez obiekt małej architektury rozumie się niewielkie obiekty, a w szczególności: a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki.

Odniósłszy przywołane definicje legalne do obiektu, którego rozbiórkę nakazano w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji, Sąd zasadnie stwierdził, że przedmiotowa wiata jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

Odwoławszy się zaś do art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, z których wynika, że nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia, budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki, Sąd pierwszej instancji prawidłowo skonstatował, że realizacja przedmiotowej wiaty - z uwagi na powierzchnię zabudowy (przekraczającą 35 m2) - wymagała uzyskania pozwolenia na budowę.

Ustalenia organów administracji w powyższym zakresie są całkowicie prawidłowe, co znalazło odzwierciedlenie w ich pozytywnej ocenie, zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Wiata, której dotyczyło postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji, bez wątpienia stanowi samodzielny obiekt budowlany. Dlatego argumentacja wnoszącego skargę kasacyjną, który wywodzi, że nie mogła ona być przedmiotem odrębnego postępowania, ponieważ stanowi integralną część stadionu piłkarskiego, nie ma wpływu na prawidłowość dokonanej przez Sąd pierwszej instancji kontroli zaskarżonej decyzji. Skoro przedmiotowa wiata stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, to mogła być przedmiotem nakazu rozbiórki. Okoliczność, że wiata znajduje się na nieruchomości, na której znajduje się stadion piłkarski i jak wywodzi wnosząca skargę kasacyjną, stanowi ona element infrastruktury (takiej, jak szatnie, czy hostel), niezbędnej do korzystania z tego stadionu, nie zmienia jej prawnej kwalifikacji, jako obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego.

Funkcjonalny związek boiska piłkarskiego z obiektami budowlanymi, w których zorganizowano hostele, portiernie, czy szatnie, nie oznacza, że nie stanowią one samodzielnych obiektów budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Chociaż bowiem nie ma podstaw, by kwestionować twierdzenie, że obiekty znajdujące się na terenie nieruchomości zajmowanej przez boiska piłkarskie, służą uczestnikom treningów lub zawodów sportowych, to nie ma jakichkolwiek podstaw, aby zakwalifikować je, jako instalacje, o których mowa w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Innymi słowy, okoliczność, że stadion piłkarski (przez który należy rozumieć boisko, lub boiska, wraz z trybunami oraz instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania stadionu zgodnie z jego przeznaczeniem) jest związany ze znajdującymi się w jego sąsiedztwie obiektami budowlanymi w ten sposób, że zorganizowano w nich zaplecze potrzebne do jego użytkowania (jak hostele, szatnie, portiernie, czy restauracje), nie powoduje, że obiekty te tracą swoją samodzielność, a tym samym przestają być obiektami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego.

Ponieważ zatem na nieruchomości przy ul. K. [...] w W. doszło do wybudowania przedmiotowej wiaty bez wymaganego pozwolenia na budowę, organ nadzoru budowlanego podjął działania mające na celu legalizację samowoli budowlanej w trybie przewidzianym w art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego. Jak trafnie skonstatował Sąd pierwszej instancji (strona nr 10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), legalizacja okazała się jednak niemożliwa z uwago na to, że wnoszący skargę kasacyjną nie przedłożył dokumentów wskazanych w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2015 r.

Także w tym zakresie ustalenia organów administracji, zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji, nie budzą zastrzeżeń. W aktach sprawy znajduje się postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], doręczone Stowarzyszeniu [...] w dniu 8 kwietnia 2015 r. W postanowieniu tym wskazano dokumenty, które inwestor zobowiązany był przedłożyć (w terminie dwóch miesięcy) w celu zalegalizowania przedmiotowej wiaty.

Wobec niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków nałożonych w rzeczonym postanowieniu - czego nie kwestionuje wnoszący skargę kasacyjną

1. - obowiązkiem organu nadzoru budowlanego było wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę (art. 48 ust. 4 w zw. z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego).

Wobec określonego powołanymi wyżej przepisami Prawa budowlanego zakresu postępowania wyjaśniającego, poprzedzającego wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę, obojętna dla oceny zasadności zarzutu naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 3 i art. 107 § 3 K.p.a., jest argumentacja wnoszącego skargę kasacyjną dotycząca uzgodnień z pracownikami organu pierwszej instancji, co do sposobu zakończenia postępowania (uchylenia zaskarżonych odwołaniami decyzji organu pierwszej instancji w trybie art. 132 K.p.a.). Jeżeli nawet takie uzgodnienia miały miejsce, to nie mogły one wpłynąć na treść wydanego rozstrzygnięcia, które jest determinowane wyłącznie przez przywołane wyżej przepisy Prawa budowalnego. Przepisy te zostały natomiast właściwie zastosowane w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy.

Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 3 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nierozważenie, że obiekt budowlany, będący przedmiotem postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, stanowi integralną całość stadionu piłkarskiego oraz nieuwzględnienie ustaleń inwestora z pracownikami organu pierwszej instancji, należało ocenić, jako niezasadny.

Odnosząc się do kolejnych trzech zarzutów naruszenia przepisów postępowania, należy wskazać, że zgodnie z art. 6 K.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Stosownie zaś do treści art. 8 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Wedle natomiast art. 9 K.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Analiza akt sprawy będącej przedmiotem rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji nie daje podstaw do stwierdzenia, że organy administracji naruszyły którykolwiek z powołanych przepisów.

Jak powyżej wywiedziono, organy nadzoru budowlanego należycie ustaliły okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Następnie zaś prawidłowo zastosowały właściwe normy prawa materialnego. Niewątpliwie działały zatem na podstawie i w granicach prawa.

W czasie kontroli przeprowadzonej na nieruchomości przy ul. K. [...] w W. obecny był wiceprezes [...]". Do inwestora skierowano zawiadomienie o wszczęciu postępowania z urzędu z informacją o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, uzyskania wyjaśnień i składania wniosków lub zastrzeżeń. Przed wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowej wiaty, zawiadomiono natomiast o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wnoszący skargę kasacyjną przedstawił swoje stanowisko w sprawie w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, który w piśmie z dnia 24 września 2015 r. poinformował, że nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji w trybie art. 132 K.p.a.

Nie ma zatem podstaw, by twierdzić, że w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji pozbawiono wnoszącego skargę kasacyjną prawa do czynnego udziału w postępowaniu, bądź, że postępowanie to było prowadzone w sposób naruszający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

Mając na względzie, że autor skargi kasacyjnej wskazał w jej uzasadnieniu na trudności w terminowym przygotowaniu dokumentacji legalizacyjnej dla każdego z obiektów budowlanych zlokalizowanych na nieruchomości przy ul. K. [...] w W., trzeba zwrócić uwagę, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte 4 kwietnia 2012 r., a pierwsze postanowienie (z dnia [...] września 2012 r.) o nałożeniu obowiązku przedstawienia dokumentów niezbędnych do legalizacji samowoli budowalnej, doręczono inwestorowi 1 października 2012 r. Niewątpliwie już wtedy mógł on podjąć działania zmierzające do opracowania i przedłożenia projektu budowlanego. Po uchyleniu przez organ odwoławczy pierwszej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy (z dnia [...] września 2014 r.) oraz wskazanego postanowienia, organ pierwszej instancji ponownie wydał postanowienie (z dnia [...] kwietnia 2015 r.), w którym zobowiązał inwestora do przedłożenia – w terminie 2 miesięcy - dokumentów niezbędnych do legalizacji. Od doręczenia tego postanowienia inwestorowi (8 kwietnia 2015 r.) do dnia wydania decyzji nakazującej rozbiórkę ([...] sierpnia 2015 r.) upłynęło prawie pięć miesięcy.

W świetle powyższego nie ma podstaw, by twierdzić, że inwestor nie miał wystarczająco dużo czasu na opracowanie i przedłożenie dokumentacji projektowej. Należy przy tym zauważyć, że prowadzenie odrębnych postępowań dla poszczególnych obiektów budowlanych nie oznaczało, że inwestor musiał dla każdego z nich, w całości, opracowywać projekt budowlany. Jakkolwiek bowiem należało przygotować projekty architektoniczno-budowlane dla poszczególnych obiektów, to nie było potrzeby sporządzenia odrębnych projektów zagospodarowania działki.

Niezależnie od tego, że prowadzenie odrębnych postępowań dla poszczególnych obiektów wybudowanych na nieruchomości przy ul. K.[...] w W., znajdowało oparcie w powołanych wyżej przepisach Prawa budowalnego, należy zauważyć, że takie procedowanie dawało możliwość zalegalizowania części obiektów nawet w sytuacji, gdyby w stosunku do innych okazało się to niemożliwe. W takich okolicznościach prowadzenie odrębnych postępowań okazałoby się rozwiązaniem korzystniejszym dla inwestora niż prowadzenie jednego postępowania dla "zespołu stadionowego", jak oczekuje tego wnoszący skargę kasacyjną.

Odnosząc się do ostatniego z zarzutów skargi kasacyjnej (naruszenia art. 151 P.p.s.a.), należy natomiast stwierdzić, że przepis ten ma wyłącznie charakter "instrukcji" dla Sądu, jakiej treści rozstrzygnięcie ma wydać, gdy uzna, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Może więc zostać naruszony tylko wówczas, gdy Sąd, uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie, wyda orzeczenie oddalające skargę, albo uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, uwzględni ją. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i w konsekwencji ją oddalił.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.