Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 października 2015 r. sygn. II SA/Ke 792/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę E. B. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W wyniku dokonanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w dniu 10 stycznia 2011 r. oględzin na należącej do G. S. działce nr [...]7 w G., gm. W., stwierdzono, że na ww. działce, bezpośrednio przy jej granicy, została samowolnie wybudowana drewniana przybudówka do budynku magazynowo - składowego (stodoły) o wymiarach 4,20 m x 2,76 m od jego strony północnej. Dach przybudówki jest jednospadowy skierowany na działkę nr [...]7, prostopadle do istniejącej granicy. Na podstawie dodatkowych oględzin przeprowadzonych w dniu 25 czerwca 2012 r. organ ustalił, że przedmiotowa przybudówka o konstrukcji drewnianej, obitej trzema drewnianymi ścianami, z dachem umocowanym do drewnianej stodoły nie ma fundamentów (stoi na bloczkach), usytuowana jest w odległości 0,25 m od nowo wytyczonej granicy i w odległości 14,84 m od stodoły znajdującej się na działce sąsiedniej stanowiącej własność E. B. W oparciu o wyjaśnienia G. S. oraz zeznania świadków K. K., E. O. i S. Z. organ ustalił, że będąca przedmiotem postępowania przybudówka została wybudowana samowolnie, tj. bez wymaganego w myśl § 44 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz.
48) pozwolenia na budowę, w latach 1990-94 i do chwili obecnej nie były przy niej wykonywane żadne roboty budowlane. Na podstawie wyrysu i wypisu z planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego Gminy W. obowiązującego w latach 1990-94 organ odwoławczy ustalił, że działka nr [...]7 znajdowała się wtedy ma terenie zabudowy zagrodowej z dopuszczeniem zabudowy jednorodzinnej. Usytuowanie przedmiotowej przybudówki zgodne zatem było z obowiązującym w dacie jej budowy miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przeprowadzając analizę możliwości dokonania zmian i przeróbek umożliwiających w myśl art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) odstąpienie od nakazu rozbiórki wynikającego z art. 37 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowa przybudówka nie stwarza niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia ani niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. W tych warunkach Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nakazał G. S. wykonanie w terminie do dnia 31 sierpnia 2012 r. zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia istniejącej przybudówki do budynku magazynowo-składowego (stodoły) usytuowanej na działce nr ewid. [...]7 w G., gm. W., do stanu zgodnego z przepisami, polegających na wykonaniu w miejscu istniejącej dotychczas wschodniej ściany drewnianej, ściany oddzielenia przeciwpożarowego z niepalnych materiałów budowlanych, takich jak cegła, beton komórkowy, bloczki betonowe lub prefabrykowane elementy z betonu, z zastrzeżeniem, że ze względu na pokrycie dachu płytami cementowo-azbestowymi prace związane z wykonaniem ściany przeciwpożarowej możliwe będą po uprzednim usunięciu części płyt cementowo-azbestowych. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach, po rozpatrzeniu odwołania E. B., powyższą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] marca 2012 r. utrzymał w mocy.
W wyniku rozpoznania skargi E. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach prawomocnym wyrokiem z dnia 7 listopada 2012 r. sygn. II SA/Ke 635/12 uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, przyjmując, że decyzja Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).
Sąd zauważył, że ustalając datę wybudowania spornego obiektu, organy oparły się na zeznaniach świadków K. K., E. O. i S. Z., którzy przesłuchiwani w dniu 8 grudnia 2011 r. stwierdzili, że przybudówka został wybudowana odpowiednio: "w latach 1991-92", "około 20 lat temu" i "przed rokiem 1991". Uwzględniając ponadto wyjaśnienia G. S., który obecny przy przesłuchaniu świadków podał, że w dacie nabycia na własność działki nr [...]7 w lipcu 1995 r. przybudówka już istniała, a podczas oględzin w dniu 10 stycznia 2011 r. oświadczył, że przybudówka została wykonana 17 lat temu, organ doszedł do przekonania, że kontrolowany obiekt musiał zostać wybudowany przed 1 styczniem 1995 r. Nie poczynił jednak żadnych dodatkowych kroków mających na celu dotarcie do dokumentów mogących potwierdzić powyższe zeznania i wyjaśnienia. Podjęcie tych czynności było jak najbardziej uzasadnione, biorąc pod uwagę, że żadna z ww. osób nie pamiętała dokładnej daty (przynajmniej rocznej) wykonania przybudówki.
Tymczasem E. B. stwierdziła w piśmie z dnia 20 września 2011 r., że przedmiotowy obiekt powstał między styczniem a czerwcem 2011 r. Ze złożonych na rozprawie przed Sądem dokumentów, tj. mapy do celów projektowych wykonanej w dniu 21 sierpnia 2002 r. oraz szkicu sytuacyjnego z maja 1991 r. wynika, że jeszcze w sierpniu 2002 r. kontrolowana przybudówka nie istniała. W ponownym postępowaniu organ I instancji z tego względu powinien ustalić datę zakończenia budowy przybudówki w celu oceny, czy zachodzą w sprawie przesłanki do zastosowania art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.).
W toku ponownego postępowania wyjaśniającego organ I instancji przeprowadził w dniu 27 lutego 2013 r. oględziny na działce nr ewid. [...]7, w wyniku których stwierdził, że w miejscu istniejącej uprzednio drewnianej ściany od strony wschodniej została wykonana ściana z betonowych pustaków żużlobetonowych o grubości 19 cm. W tracie postępowania organ I instancji uzyskał również kopię szkicu polowego i kopię mapy porównania z terenem, sporządzonych przez geodetę J. S., które posłużyły do sporządzenia mapy przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i zaewidencjonowanej pod nr [...].
Jednocześnie Starosta B. poinformował, że w operacie technicznym przyjętym do zasobu pod numerem [...] brak jest jakichkolwiek danych dotyczących przedmiotowego obiektu budowlanego. Dodał, że omawiany obiekt budowlany został ujawniony na cyfrowej mapie sytuacyjno - wysokościowej przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego 12 października 2012 r. pod numerem [...]. Stosując się do wytycznych organu odwoławczego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. przeprowadził dowód z przesłuchania w charakterze świadka uprawnionego geodety J. S., który zeznał, że w 2002 r. wykonywał mapę do celów projektowych działek nr ewid. [...]0 i [...]9. Stodoła usytuowana na działce nr ewid. [...]7 była poza zakresem opracowania i jak wynika ze złożonego zeznania, świadek nie był w stanie powiedzieć, czy w dacie sporządzania mapy sporny obiekt budowlany był dobudowany do budynku stodoły od strony północnej.
Opierając się na powyższych ustaleniach decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., działając na podstawie art. 40 i art. 54 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r., nakazał G. S. wykonanie w terminie do dnia 31 lipca 2015 r. zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia istniejącej przybudówki do budynku magazynowo - składowego (stodoły), usytuowanego na działce nr [...]7 w G., do stanu zgodnego z przepisami, polegających na wykonaniu na istniejącej wschodniej ścianie z pustaków żużlobetonowych grubości 19cm, tynku cementowo - wapiennego grubości 1,5cm z obydwu stron ściany, w celu doprowadzenia istniejącej ściany do wymagań klasy odporności ogniowej elementów budynku dla ściany zewnętrznej REI 60 (gdzie E wyraża szczelność ogniową, R - nośność ogniową).
Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach decyzją z [...] lipca 2015 r., po rozpatrzeniu odwołania E. B., ww. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w pełni podziela ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji, a także ocenę tego organu odnośnie do tego, że legalizacja spornego obiektu budowlanego, wykonanego samowolnie, powinna nastąpić w oparciu o przepisy ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. Organ odwoławczy stwierdził, że w kwestii daty budowy spornego obiektu budowlanego na wiarę zasługują twierdzenia G. S., że budowa tego obiektu nastąpiła przed 1 stycznia 1995 r. Oświadczenie to potwierdzają bowiem świadkowie, którzy jakkolwiek nie są zgodni co do roku budowy obiektu, to jednak zgodnie zeznają, że jego budowa nastąpiła przed 1995 r. Zeznania te dodatkowo korespondują z zeznaniami uprawnionego geodety, który zeznał, że sporządzając mapę dla celów projektowych dla działek nr [...]0 i nr [...]9 w 2002 r., zakresem swego opracowania nie obejmował działki nr [...]7.
Organ równocześnie podkreślił, że E. B. nie wskazała innych dowodów, które podważałyby zeznania świadków oraz oświadczenia zobowiązanego odnośnie do daty budowy. Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że na terenie gminy W. w G. aktualnie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Jednak zgodnie z obowiązującym w dacie budowy przybudówki miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy W., uchwalonym Uchwałą Nr XXI/105/93 Rady Gminy W. z dnia 1 kwietnia 1993 r., obiekt ten znajdował się na terenie zabudowy zagrodowej z dopuszczeniem zabudowy jednorodzinnej, a zatem na działce, na której dopuszczalna była budowa tego typu obiektów budowlanych. Organ II instancji również stwierdził, że nie zachodzą w niniejszej sprawie przesłanki, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r., gdyż ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby omawiany obiekt powodował niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.
Nie zachodzą również inne ważne przyczyny z ust. 2 art. 37, które dawałyby podstawę do nakazania rozbiórki budynku gospodarczego. Odnosząc się do treści rozstrzygnięcia, organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie zachodziła podstawa do wydania decyzji w trybie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, tj. z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.), gdyż w obecnym usytuowaniu ze ścianą z pustaków żużlobetonowych (bez otynkowania), przy granicy działki, sporny obiekt budowlany narusza § 272 ust. 3 w związku z § 207 ust. 2 ww. rozporządzenia. Nakazany obowiązek obustronnego otynkowania ściany obiektu od strony granicy z działką skarżącej doprowadzi ten obiekt budowlany do stanu zgodnego z prawem poprzez zapewnienie odpowiedniej odporności ogniowej ścianie usytuowanej przy granicy z działką skarżącej E. B. Oddalając skargę E. B. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] lipca 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wskazał, że wbrew zarzutom skargi organy wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności i w ocenie Sądu dokonały w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy prawidłowych ustaleń, w szczególności co do daty popełnienia samowoli budowlanej polegającej na wzniesieniu przybudówki.
Sąd I instancji przypomniał, że ponownie rozpoznając sprawę, organ przesłuchał geodetę, który sporządził mapę z 2002 r. Dowód ten okazał się niewystarczający do podważenia zeznań świadków oraz właściciela nieruchomości, na której obiekt został samowolnie wzniesiony, a z których wynikało, że przybudówka została wzniesiona przed 1995 r. Z zeznań bowiem przesłuchanego w charakterze świadka geodety wynika, że przedmiotem jego pomiarów były inne działki, a działka [...]7 pozostawała poza zakresem opracowania, w związku z czym nie jest on w stanie potwierdzić, czy przybudówka istniała. Organowi nie udało się także, mimo czynionych prób, uzyskać innych dokumentów, które pozwoliłyby na dokładne ustalenie daty budowy.
Sąd zauważył, że w toku postępowania administracyjnego E. B. jako datę zakończenia budowy wskazywała najpierw na okres pomiędzy styczniem 2011 r. a czerwcem 2012 r., podnosząc, że w trakcie oględzin przeprowadzanych w dniu 10 stycznia 2011 r. nie stwierdzono istnienia tej przybudówki (pismo z 20 września 2011 r.), co świadczy o tym, że jej nie było. Następnie wobec jednoznacznej treści protokołu oględzin z 10 stycznia 2011 r. wskazującego, że taka przybudówka istniała, wraz z podaniem jej wymiarów i zaznaczeniem jej także na załączniku graficznym, skarżąca zaczęła twierdzić, że budowa przybudówki została zakończona w okresie między czerwcem 2012 r. a lutym 2013 r. Skarżąca datę zakończenia budowy obiektu wiązała z robotami wykonanymi przez właściciela na podstawie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] marca 2012 r., która stała się ostateczna w dniu 24 lipca 2012 r. Ponieważ jednak roboty były wykonywane na podstawie ostatecznej wówczas decyzji, nakazującej G. S. m.in. wymianę ściany drewnianej na ścianę oddzielenia p.poż., co doprowadziło do nieznacznej zmiany wymiarów budynku, robót tych nie można uznać za zakończenie procesu inwestycyjnego, skoro jednocześnie brak jest dowodów, że w okresie od 1 stycznia 1995 r. do 2012 r. właściciel nieruchomości wykonywał jakieś prace przy przybudówce, które wymagałyby uzyskania pozwolenia na budowę.
Sąd I instancji wskazał także, że skarżąca E. B. dołączyła do swojej skargi pendrive, zawierający według jej twierdzeń zdjęcie lotnicze terenu wykonane w 1997 r., a które jej zdaniem stanowi dowód na to, że przybudówka powstała po 1 stycznia 1995 r. Wydruk zawartego na pamięci zewnętrznej zdjęcia ani nie zawiera daty jego wykonania ani też nie pozwala na ustalenie, po jego powiększeniu, czy przybudówka przy stodole istnieje czy też nie. Zdjęcie bowiem jest bardzo nieczytelne. Dlatego też w ocenie Sądu skarżąca nie zakwestionowała skutecznie ustalenia organów, że obiekt został wzniesiony przed 1 stycznia 1995 r.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd uznał je za niezasadne. W odniesieniu do zmiany położenia przybudówki w stosunku do granicy Sąd zauważył, że z oględzin przeprowadzonych w styczniu 2012 r. wynika, że dochodzi ona do granicy. Z kolei z protokołu oględzin przeprowadzonych w czerwcu 2012 r. wynika, że w maju 2012 r. została wyznaczona granica prawna między działkami. Jak natomiast wynika to z pisma skarżącej z 7 marca 2013 r., między stronami jest spór co do przebiegu tej granicy i dopiero w czerwcu 2012 r. zostało wzniesione ogrodzenie. W tej sytuacji można raczej mówić o zmianie przebiegu faktycznej granicy, a nie o zmianie położenia budynku skutkującej uznaniem, że został on przesunięty czy też rozbudowany. Według protokołu oględzin z 10 stycznia 2011 r. przybudówka miała wymiary 4,20 m na 2, 76 m, zaś obecnie, po wymianie ściany z drewnianej na ścianę z pustaków 4,22 na 2,76 m (załącznik do protokołu z kontroli z 20 lutego 2014 r.).
Tak więc wymiary budynku nie zwiększyły się o 14 cm, jak zarzuca to skarżąca, ale o 2 cm. Podkreślana w skardze okoliczność, że przybudówka nie jest obiektem wolnostojącym – jak zaznaczył Sąd - na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji nie mogła mieć żadnego wpływu.
W świetle zebranego materiału dowodowego Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił także stanowisko organu co do tego, że brak jest podstaw do nakazania właścicielowi obiektu jego rozbiórki, albowiem nie zachodzi w sprawie żadna z przesłanek, o których mowa w art. 37 ust. 1 lub 2 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła E. B., zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Wskazując podstawę skargi kasacyjnej, zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na wzięciu przez Sąd I instancji pod uwagę tylko twierdzeń i materiału dowodowego wskazanego przez organ, a ponadto bezpodstawne przyjęcie, że organ czynił próby uzyskania dowodów, które pozwoliłyby na ustalenie (przynajmniej) rocznej daty budowy, co spowodowało w konsekwencji błędne uznanie, że w sprawie (w postępowaniu administracyjnym) organ właściwie zastosował przepisy prawa i wydał właściwą decyzję. W wyniku błędnego ustalenia stanu faktycznego doszło do naruszenia przepisu art. 145 § 1 lit c. p.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wyjaśniła, że Sąd w zaskarżonym wyroku zdaje się przyjmować (i to w sposób skrajny) cywilistyczną koncepcję postępowania, przerzucając ciężar postępowania dowodowego na skarżącą. Skarżąca ma tu na myśli dowód ze zdjęcia lotniczego (czy też z dostępnych zdjęć lotniczych), który to dowód powinien był przeprowadzić organ I instancji. W uzasadnieniu wyroku wyjaśniono (m. in.), że zdjęcie jest nieczytelne, ale to oznacza, że powinno być przedmiotem opinii biegłego z zakresu fotogrametrii (lub innej właściwej specjalizacji). Niezrozumiałym jest dlaczego Sąd, stwierdzając nieczytelność fotografii, a więc mając wątpliwości dotyczące stanu faktycznego, odnosi się do przedstawionego wydruku, badając tę kwestię w postępowaniu, zamiast uchylić zaskarżoną decyzję i skierować sprawę do ponownego rozpoznania.
Odrębną kwestią, chociaż mieszczącą się w zakresie zarzutu, zdaniem skarżącej, jest to, że Sąd I instancji w ogóle nie zajął się tym, że przedmiotowa przybudówka de facto nie jest obiektem wolnostojącym, a jeśli tak, to całe postępowanie jest prowadzone błędnie, ponieważ powinno się toczyć w stosunku do całej stodoły, która jest również samowolą budowlaną, a ponadto również nie posiada ona ścian ogniotrwałych i jest usytuowana zbyt blisko innych obiektów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, wydając zaskarżony wyrok, poprzestał w zasadzie wyłącznie na niespójnych zeznaniach świadków, choć już w poprzednim wyroku z dnia 7 listopada 2012 r. nakazał, aby organy nadzoru budowlanego ustaliły przynajmniej roczną datę budowy. Organy orzekające w sprawie w tym zakresie nie odniosły się m.in. do twierdzeń skarżącej zawartych w piśmie z dnia 20 września 2011 r.
W piśmie procesowym z dnia 7 lutego 2016 r. G. S. wskazał, że rozpatrywana sprawa ma charakter konfliktu sąsiedzkiego, w którym skarżącej E. B. nie zależy na doprowadzeniu budynku przybudówki do stanu zapewniającego odpowiednią odporność ogniową ścianie usytuowanej przy granicy z jej działką.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej, niemniej jednak w niniejszej sprawie takich przesłanek Sąd nie stwierdził.
W tych warunkach Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych. W tym zakresie należy zaś zauważyć, że wnosząca skargę kasacyjną zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach postawiła wyłącznie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., która to wadliwość, w ocenie skarżącej, doprowadziła do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego, co miało z kolei skutkować nieuzasadnionym oddaleniem skargi, wbrew normie art. 145 § 1 pkt 1 lit c. p.p.s.a. Tak formułowany zarzut postawiony Sądowi I instancji, jeżeli uwzględnić jego postać, jest jednak w sposób oczywisty błędnie skonstruowany, albowiem wadliwości przypisane Sądowi nie odpowiadają zakresowi zastosowania wymienionego w skardze kasacyjnej przepisu (art. 141 § 4 p.p.s.a.).
Należy przypomnieć, że skarżąca podważa akceptujące stanowisko Sądu odnośnie do sposobu prowadzenia przez organy nadzoru budowlanego postępowania wyjaśniającego, w szczególności rozkładu ciężaru dowodu, podważa przedmiot postępowania ograniczony wyłącznie do samowolnie wybudowanej przybudówki, której odmawia przypisania charakteru obiektu wolnostojącego, wreszcie sprzeciwia się uznaniu, że w oparciu o zeznania świadków stwierdzona mogła zostać data budowy spornego obiektu. Tymczasem, wskazany przez wnoszącą skargę kasacyjną art. 141 § 4 p.p.s.a. określa jedynie elementy konstrukcyjne, jakie powinno posiadać uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego. Przepis ten może być samodzielną podstawą kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera któregoś z ustawowych elementów (uzasadnienie powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie), w szczególności, jeżeli w ramach zwięzłego przedstawienia stanu sprawy sąd nie zawarł w uzasadnieniu stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (po. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010/3/39).
Zarzucając naruszenie tego przepisu, nie można więc skutecznie zwalczać tych wszystkich ustaleń dotyczących stanu faktycznego oraz prawnego sprawy, które – zdaniem strony – błędnie przyjął w swoim wyroku wojewódzki sąd administracyjny, kontrolując zaskarżoną decyzję organu administracji publicznej. W sprawie niniejszej uzasadnienie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a., w szczególności stanowisko Sądu I instancji co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego wyroku, w ramach którego Sąd uznał, że w prawidłowo ustalonych okolicznościach faktycznych sprawy zachodziła podstawa do nakazania przez organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 40 i art. 54 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. wykonania zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia istniejącej przybudówki do budynku magazynowo - składowego (stodoły), usytuowanego na działce nr [...]7 w G. do stanu zgodnego z przepisami.
To, że ten element orzeczenia wnosząca skargę kasacyjną w całości kwestionuje nie oznacza, iż doszło w kontrolowanej sprawie do naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż przedstawioną przez siebie argumentację prawną skarżąca była zobowiązana powiązać z tymi przepisami, których zakres zastosowania odpowiadał dostrzeżonym wadliwościom. O ile zatem, skarżąca między innymi przyjmuje, że Sąd oparł się w rozpoznawanej sprawie na "cywilistycznej koncepcji postępowania", przerzucając ciężar prowadzenia postępowania dowodowego z organu nadzoru budowlanego na skarżącą, to powinna wskazać, po pierwsze, które przepisy kodeksu postępowania administracyjnego takiemu działaniu stoją na przeszkodzie i przez to mogły być traktowane jako naruszone, a po drugie, w czym konkretnie wyraża się ocena, że organy nadzoru budowlanego, podejmując poszczególne czynności dotyczące samowolnie wykonanych robót budowlanych przez G. S., nie dochowały obowiązków, jakie na organie spoczywają w świetle kodeksowych zasad ogólnych oraz przepisów Rozdziału 4 Działu II k.p.a. (Dowody).
Z treści art. 174 i art. 176 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, przez co nieodzownym elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej, sporządzanej przez profesjonalnego pełnomocnika, jest m.in. wskazanie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie w sposób zapewniający, by dostrzegana wadliwość w wyroku sądu odpowiadała przepisowi prawa powołanemu w skardze kasacyjnej jako jej podstawa.
W tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.