Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OZ 549/15, Naczelny Sąd Administracyjny w związku z zażaleniem L. sp. z o.o. w P. wstrzymał wykonanie postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...].
Wyrokiem z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 86/15, Sąd ten oddalił skargę L. sp. z o.o. na ww. zaskarżone postanowienie.
W ustawowym terminie L. sp. z o.o. wywiodła skargę kasacyjną od ww. wyroku oddalającego skargę, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wynika z tego, że przed sądem administracyjnym wymagane jest wykazanie czy może wystąpić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. To umożliwia sądowi administracyjnemu wstrzymanie wykonania decyzji. To jak długo wywołuje skutki postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (postanowienia) określa z kolei art. 61 § 6 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu w brzmieniu nadanym mu przez ustawę z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658; art. 1 pkt 20 w związku z art. 2 tej ustawy): "wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę, 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę".
Na gruncie tej sprawy postanowieniem z dnia 16 czerwca 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymał wykonanie zaskarżonego postanowienia. Istotnym dla rozpoznawanego aktualnie nowego wniosku o wstrzymanie jest to, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 października 2015 r., oddalający skargę L. sp. z o.o. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...] – z uwagi na wniesioną skargę kasacyjną – nie jest prawomocny.
Uwzględniając powyższe orzeczenia oraz przedstawioną wyżej nową regulację prawną, stwierdzić należy, że skutki udzielenia skarżącej Spółce ochrony tymczasowej przez sąd administracyjny (art. 61 § 3 p.p.s.a.) rozciągają się również na etap kasacyjny postępowania sądowego. Konkluzja ta wynika wprost z powyżej cytowanego brzmienia art. 61 § 6 pkt 2 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: 5 stycznia 2016 r., II OSK 2999; z 21 stycznia 2016 r., II OSK 41/16; z 21 stycznia 2016 r., II OSK 61/16; z 11 lutego 2016 r., II GSK 2890/15). Oznacza to, że w nowym stanie prawnym utraciła swoją aktualność zasada prawna wyrażona w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07.
Tym samym ocena, czy wykonanie zaskarżonego postanowienia może wywołać u skarżącej Spółki niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki (art. 61 § 3 p.p.s.a.) jest bezprzedmiotowa, skoro wykonanie zaskarżonego postanowienia o wymierzeniu kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu pozostaje nadal wstrzymane na podstawie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2015 r. Zatem skarżąca Spóka dalej korzysta z udzielonej jej ochrony tymczasowej. W myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.