Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 14 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 489/11

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 30 listopada 2010 r., II SA/Ol 545/10 oddalił skargę M. K. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowolnej budowy płyty do składowania obornika.

Jak wynika z akt sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nidzicy, w związku z pismem z 12 września 2007 r. M. K. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie budowy płyty do składowania obornika na działkach o numerach ewidencyjnych [...] obręb [...]gm. J. Po ustaleniu, że płyta do składowania obornika została wybudowana bez wymaganego zgłoszenia, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nidzicy decyzją z [...] kwietnia 2008 r., nakazał Państwu A. i R. G. rozbiórkę tejże płyty. Następnie po rozpatrzeniu odwołania A. i J. G. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Olsztynie decyzją z [...] czerwca 2008 r. uchylił decyzją z Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nidzicy z [...] czerwca 2008 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nidzicy decyzją z [...] września 2008 r., powołując się na art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie budowy płyty do składowania obornika. Na skutek odwołania M. K. organ II instancji decyzją z [...] października 2008 r. uchylił decyzję umarzającą postępowanie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wypełniając wskazania Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie organ nadzoru budowlanego I instancji ponownie rozpoznając sprawę w dniu [...] stycznia 2009 r. połączył prowadzone postępowania, których przedmiotem jest płyta do składowania obornika, tj.: postępowanie dotyczące legalności budowy przedmiotowej płyty do składowania obornika – znak [...] i postępowanie dotyczące stanu technicznego przedmiotowego obiektu budowlanego – znak [...].

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nidzicy decyzją z [...] lutego 2010 r. [...], działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie samowoli budowlanej w sprawie budowy płyty do składowania obornika, na działkach o nr ew. [...] obręb [...], gm. J. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż będąc związany oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku WSA w Olsztynie z 11 września 2009 r., II SA/Ol 702/09, rozdzielił postępowanie, którego przedmiotem jest płyta do składowania obornika. Podkreślono w uzasadnieniu decyzji, że inwestorzy – A. i R. G. w dniu [...] maja 2007 r. w Starostwie Powiatowym w Nidzicy dokonali zgłoszenia budowy pięciu zbiorników na gnojówkę każdy o poj. 24 m3 oraz płyty gnojowej o powierzchni użytkowej 150 m2 na działkach nr [...] w [...], gm.

J. Starosta Nidzicki nie nałożył na zgłaszających obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów oraz nie wniósł sprzeciwu do przedmiotowego zgłoszenia. Tym samym zgłoszenie dokonane przez inwestorów stało się skuteczne. Przedmiotowy obiekt budowlany wybudowano w lipcu 2007 r., jest on budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 1b ustawy – Prawo budowlane, stanowi on całość techniczno-użytkową wraz z urządzeniem, jakim jest zbiornik do gromadzenia odcieków z płyty (art. 3 pkt 9 ustawy). Inwestorzy budując przedmiotową płytę do składowania obornika zachowali odległości wynikające z przepisów techniczno-budowlanych. Wymiary i lokalizacja płyty są zgodne z dokonanym zgłoszeniem, inaczej wykonano spadki na płycie oraz połączenie do zbiornika od naroża. Rozwiązania te jednak nie wpływają na funkcjonalność płyty, która może być użytkowana zgodnie z przeznaczeniem i stanowi przedmiot odrębnego postępowania odnośnie stanu technicznego.

W myśl art. 29 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcja rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, jak np. płyt do składowania obornika. Prawo budowlane nie definiuje wprost pojęcia działka siedliskowa. Przyjmuje się, że działką siedliskową jest działka, lub kilka działek pod budynkami wchodzących w skład gospodarstwa rolnego. Działki nr [...], na których usytuowany jest przedmiotowy obiekt budowlany, są to działki sąsiednie wchodzące w skład jednego gospodarstwa rolnego. W art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego określono, które budowy zwolnione są z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i zostały objęte obowiązkiem zgłoszenia. Budowa wykonana przez inwestorów należy do wyjątków określonych normą art. 30 ust. 1 powyższej ustawy.

Zatem, wobec złożonego skutecznie zgłoszenia w trybie art. 30 Prawa budowlanego brak jest znamion popełnienia samowoli budowlanej i tym samym brak jest podstawy prawnej do prowadzenia postępowania w przedmiocie samowoli budowlanej, zarówno z art. 49b, jak i art. 50 i 51 ustawy – Prawo budowlane. Zdaniem Powiatowego Inspektora Budowlanego, kwestie związane z zagospodarowaniem przestrzennym, ochroną środowiska, jak też nie posiadaniem przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy stanowią przedmiot postępowania prowadzonego przez inne organy administracji publicznej.

Odwołanie od decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nidzicy z [...] lutego 2010 r. złożył M. K. Po rozpatrzeniu odwołania, Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2010 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że inwestorzy prowadzą gospodarstwo rolne i budowa obiektów związanych z produkcją rolną w ramach działki siedliskowej (działką siedliskową jest działka pod budynkami wchodzącymi w skład gospodarstwa rolnego) nie narusza obowiązujących przepisów. A. i R. G. zgłoszeniem z [...] maja 2007 r. zawiadomili Starostę Nidzickiego o zamiarze budowy pięciu zbiorników na gnojówkę każdy o pojemności 24 m3 oraz płyty gnojowej o powierzchni użytkowej 150 m2. Starosta Nidzicki nie wniósł sprzeciwu do powyższego zamierzenia inwestycyjnego, jak również nie nałożył na inwestorów obowiązku uzupełnienia dokonanego zgłoszenia.

Zatem w świetle przepisów Prawa budowlanego z 1994 r. zgłoszenie uznaje się za skutecznie dokonane. Ponadto, na wniosek M. K., Wojewoda Warmińsko-Mazurski pismem z 1 sierpnia 2007 r. poinformował skarżącego, że zamierzenia inwestorów są zgodne z art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. b i c Prawa budowlanego. Wojewoda wskazał również, powołując się na pismo Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody z 1 lipca 2007 r., że realizacja przedmiotowej inwestycji nie wpłynie negatywnie na Obszar Chronionego Krajobrazu. Podniósł, że wymagane odległości przy lokalizacji płyt obornikowych oraz zbiorników na działce siedliskowej wynoszą – dla zbiorników otwartych o pojemności do 200 m3 oraz płyt obornikowych – od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich – 30 m. Z protokołów kontroli budowy z 25 października 2007 r. przeprowadzonej przez PINB w Nidzicy w obecności inwestorów wynika, że odległość płyty gnojowej od istniejącego budynku M. K. wynosi 32 m, zatem z powyższego wynika, że lokalizacja płyty nie narusza obowiązujących przepisów prawa.

Ponadto organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego przeprowadził również rozprawę administracyjną połączoną z wizją lokalną, podczas której dokonano oględzin płyty do składowania obornika (powyższe czynności potwierdzono potwierdzonych zdjęciami) i stwierdzono, że płyta wybudowana jest legalnie oraz jej stan techniczny nie stanowi zagrożenia.

M. K., pismem z 31 stycznia 2011 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Warmińsko- Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 30 listopada 2010 r., II SA/Ol 545/10 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. oddalił skargę M. K. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że organy przeprowadziły rzetelne i wszechstronne postępowanie administracyjne, o czym świadczy chociażby czasookres prowadzonego postępowania administracyjnego oraz wielość i różnorodność orzeczeń administracyjnych wydanych w tej sprawie, jak również kontrola WSA w Olsztynie dokonywana na poszczególnych etapach postępowania. Ocena przedmiotowej sprawy miała już miejsce w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 13 stycznia 2009 r., II SA/Ol 896/08 oraz z 11 września 2009 r., II SA/Ol 702/09.

Sąd podkreślił, że ocena prawna i wskazania co do dalszego toku postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W wyroku z 11 września 2009 r., II SA/Ol 702/09, WSA sformułował następujące wytyczne: "Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nidzicy winien będzie uwzględniając rozważania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przeprowadzić dwa odrębne postępowania: w przedmiocie legalności budowy płyty do składowania obornika oraz w przedmiocie stanu technicznego tego obiektu budowlanego i zakończyć je wydaniem dwóch decyzji. W postępowaniach tych organ, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.a. podejmie wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanów faktycznych oraz do załatwienia każdej z tych spraw wydaniem decyzji, należycie uzasadnionej pod względem faktycznym i prawnym stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. Organ winien też mieć na uwadze, że przepis art. 10 § 1 k.p.a. gwarantuje stronie udział w postępowaniu administracyjnym, przez co należy rozumieć zapewnienie stronie udziału we wszystkich stadiach tegoż postępowania".

Zdaniem Sądu w postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie i rozważenie stanu faktycznego sprawy stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona z wymienieniem m.in. materiału dowodowego, na którym oparto rozstrzygnięcie i podaniem analizy przytoczonych ustaleń w świetle mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. W ocenie Sądu obie decyzje organów nadzoru budowlanego odpowiadają powyższym kryteriom, tj. nie noszą znamion dowolności, a organy uzasadniły rozstrzygnięcia sprawy dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Jak wynika z analizy uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej, PINB przeprowadził bardzo szczegółowe postępowanie dowodowe – przeprowadzono rozprawę administracyjną i oględziny spornej płyty (powyższe udokumentowano materiałem zdjęciowym).

Dowody te zostały szczegółowo omówione, zaś dokonana przez organ ocena została powiązana z konkretnymi faktami i poparta przekonującą – zdaniem Sądu – argumentacją. Ponadto zapewniono skarżącemu czynny udział w postępowaniu czym zrealizowano dyspozycję art. 10 k.p.a.

Dodatkowo Sąd wskazał, iż z akt sprawy wynika, że zgłoszeniem z [...] maja 2007 r. inwestorzy zawiadomili Starostę Nidzickiego o zamiarze budowy pięciu zbiorników na gnojówkę każdy o pojemności 24 m3 oraz płyty gnojowej o powierzchni użytkowej 150 m2. Starosta Nidzicki nie wniósł sprzeciwu do powyższego zamierzenia inwestycyjnego, jak również nie nałożył na inwestorów obowiązku uzupełnienia dokonanego zgłoszenia. Zatem, w świetle przepisów Prawa budowlanego zgłoszenie uznaje się za skutecznie dokonane. Nadto, Wojewoda Warmińsko-Mazurski pismem z 1 sierpnia 2007 r. poinformował skarżącego, że zamierzenia inwestorów są zgodne z art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. b i c Prawa budowlanego.

Jednocześnie w uzasadnieniu wyroku podkreślono, że zgodnie z art. 83 i 84 ustawy – Prawo budowlane do zadań organów nadzoru budowlanego należy między innymi kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego obejmująca kontrolę zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami Prawa budowlanego, projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to m.in., że organy nadzoru budowlanego nie posiadają kompetencji do badania prawidłowości pozwolenia na budowę, czy też zgłoszenia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 84b ustawy – Prawo budowlane określającego kompetencje organów nadzoru budowlanego w stosunku do organów administracji architektoniczno-budowlanej (w kontekście treści powyższego zarzutu wskazującego na niepodejmowanie czynności kontrolnych w stosunku do Starosty Nidzickiego i niewyjaśnienie, jaką wagę ma zgłoszenie A. i R. G.) w ramach prowadzonych przez te organy postępowań administracyjnych Sąd podniósł, że wobec niezakwestionowania przez Starostę w formie sprzeciwu zgłoszenia inwestorów, tzn. uznaniu powyższego zgłoszenia za zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, WINB nie miał w niniejszej sprawie podstaw do zastosowania wskazanej normy prawnej.

W uzasadnieniu wyroku podniesiono również, że zarzut naruszenia art. 81 ust. 1 Prawa budowlanego nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem inwestycja została zrealizowana w zgodzie z treścią art. 29 i 30 Prawa budowlanego, z przepisami wykonawczymi do tej ustawy (rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie), jak też z przepisami odrębnymi, w szczególności dotyczącymi zagospodarowania przestrzennego. Zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 i art. 18 ustawy – Prawo budowlane, w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, Sąd uznał za gołosłowny.

Zauważyć bowiem należy, że ani organ architektoniczno-budowlany (Starosta), ani organy nadzoru budowlanego nie zakwestionowały zarówno legalności spornej inwestycji, jak też sposobu jej wykonania i usytuowania, jej stanu technicznego, czy też sposobu użytkowania. O naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy – właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego.

Dodatkowo podkreślono, iż z akt sprawy wynika, że decyzją z [...] września 2010 r. Wójt Gminy Janowiec Kościelny ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie płyty gnojowej i pięciu zbiorników na gnojówkę na działkach nr [...] w miejscowości [...], Obr. [...], gm. J. W uzasadnieniu powyższej decyzji podano, że zamierzenie inwestycyjne spełnia przesłanki określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy w postępowaniu odwoławczym. W aktach sprawy znajduje się również postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie z [...] czerwca 2009 r., którym uzgodnił w zakresie ochrony przyrody warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie płyty gnojowej i pięciu zbiorników na gnojówkę na działkach nr [...] w miejscowości [...] jak też postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody z [...] czerwca 2008 r., który uzgadniając warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie płyty gnojowej wskazał jednocześnie, że przedmiotowa inwestycja położona jest w Obszarze Chronionego Krajobrazu Doliny Rzeki [...], a jej realizacja nie wpłynie negatywnie na cel ochrony tego obszaru, w szczególności nie naruszy spójności krajowego systemu obszarów chronionych.

Odnosząc się do argumentu skargi dotyczącego powstawania uciążliwości zapachowych Sąd wskazał, iż pomimo wynikającego z art. 85 ustawy – Prawo ochrony środowiska generalnego obowiązku ochrony powietrza, ustawodawca nie przewidział możliwości ochrony powietrza przed zapachami, a jedynie przed określonymi substancjami w powietrzu. Zapach nie stanowi substancji, jak również na gruncie polskiego prawa nie istnieje norma prawa określająca dopuszczalny poziom zapachu oraz kategorii pozwalającej na określenie, co stanowi zapach przyjemny, a co też uciążliwy. Nieporozumieniem zatem jest stawianie z tego tytułu zarzutu organowi administracji publicznej, że nie chroni ludzi przed takimi zapachami, skoro brak jest podstawy prawnej do określenia, co stanowi taki zapach nieprzyjemny, czy też szkodliwy. Mimo braku normy prawnej określającej dopuszczalny poziom zapachów ustawodawca w sposób pośredni określił dopuszczalność lokalizowania budowli rolniczych od obiektów służących zamieszkaniu.

W § 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie przewidziano wymogi zachowania odległości dla zamkniętych i otwartych zbiorników na płynne odchody zwierzęce, przy czym odległość od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich w przypadku otwartych zbiorników na odchody o pojemności do 200 m3 powinna wynosić co najmniej 30 m – § 6 ust. 4 pkt 1. Z protokołów kontroli budowy z 25 października 2007 r. przeprowadzonej przez PINB w Nidzicy wynika, że odległość płyty gnojowej od istniejącego budynku M. K. wynosi 32 m, zatem lokalizacja płyty nie narusza obowiązujących przepisów prawa.

Sąd powołał się na wyrok NSA z 14 grudnia 2006 r. (II OSK 75/06, Lex nr 319183), w którym podkreślono, że znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu należy rozumieć w ten sposób, iż przez oddziaływanie to naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego, przykładowo przepisy techniczno-budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny. Konieczne jest zatem stwierdzenie naruszenia obiektywnego interesu prawnego. Pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" będzie się materializować, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji będą się również konkretyzować odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które wytyczać będą pewną strefę wobec projektowanego obiektu. W cytowanym wyroku, wskazuje się, iż skoro nie można stwierdzić naruszenia prawa, gdyż obiekt jest zgodny z odpowiednimi normami materialno-technicznymi, to dany podmiot nie może się powoływać skutecznie na naruszenie jego interesu prawnego.

Skoro zatem w niniejszej sprawie lokalizacja płyty jest zgodna § 6 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, to nie można skutecznie podnosić zarzutu naruszenia zapisów powyższego aktu prawnego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 30 listopada 2010 r. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. K., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania:

1. 1) art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 30 ust. 6 pkt 2, art. 50 ust. 1 pkt 2, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 i art. 84 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez uznanie za prawidłowe umorzenia posterowania w przedmiocie samowoli budowlanej w zakresie budowy płyty do składowania obornika, podczas gdy istniały podstawy do kontynuowania tego postępowania celem wyjaśnienia, czy budowa może zagrażać bezpieczeństwu ludzi, mienia i środowisku, które to czynniki polegają ocenie z urzędu przez organy nadzoru budowlanego;
2. 2) art. 106 § 3 i 5 i art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez ogólnikowa i powierzchowna ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz zaniechanie dokonania z urzędu oceny dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, z których wprost wynika, że budowa płyty jest ściśle powiązana z budową zbiorników na gnojówkę, a postępowanie w sprawie legalności wybudowania zbiorników nie zostało jeszcze zakończone.

W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:

1. 1) § 6 ust. 1-2 i 4 pkt 1 oraz § 11, § 45-46 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 132, poz. 877 ze zm.) w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4a i art. 25 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu poprzez pominięcie problemu nieprzyjemnych i uciążliwych dla otoczenia zapachów w zakresie oceny legalności budowy płyty gnojowej, a zwłaszcza kwestii zapewnienia odpowiedniej lokalizacji płyty ze względu na kierunek wiatru i potrzebę zapewnienia odpowiedniej wentylacji obiektu;
2. 2) § 2 ust. 1 pkt 43 oraz § 3 ust. 1 pkt 90 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573) poprzez zaniechanie rozważenia, czy inwestycja wymagała sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Olsztynie, o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasadzeni kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Nie ulega wątpliwości, że budowa płyty do składowania obornika zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego, nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Bezspornym też jest, że w niniejszej sprawie inwestorzy A. i R. G. w dniu [...] maja 2007 r. dokonali prawidłowo zgłoszenia budowy płyty do składowania obornika, na które to zgłoszenie organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w terminie określonym w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. W przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym dodatkowo organy nadzoru budowlanego ustaliły, że realizacja inwestycji ma miejsce zgodnie z dokonanym zgłoszeniem a przedmiotowa płyta na składowanie obornika została zlokalizowana w odpowiedniej odległości od innych obiektów budowanych.

Powyższe ustalenia świadczą o tym, że kontrolowana inwestycja nie jest samowolą budowlaną, gdyż obiekt został zbudowany zgodnie z przepisami Prawa budowlanego w związku z czym, brak podstaw prawnych do ingerencji organów nadzoru budowlanego w tym zakresie.

W takim przypadku były podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., czym nie naruszono żadnego z przepisów wymienionych w pkt 1a skargi kasacyjnej, a Sąd prawidłowo dokonał kontroli zaskarżonej decyzji.

Gołosłowne jest twierdzenie skargi kasacyjnej, że istniały podstawy do kontynuowania postępowania celem wyjaśnienia, czy budowa może zagrażać bezpieczeństwu ludzi, mienia i środowisku, taki zarzut można podnieść w każdym postępowaniu, jednak należy wskazać jakieś realne podstawy prawne do kontynuacji takiego postępowania. W tym przypadku sugerowane w skardze kasacyjnej zagrożenia zostały wykluczone postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie z [...] czerwca 2009 r. i postanowieniem Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody z [...] czerwca 2008 r., które nie wiadomo dlaczego dla autora skargi kasacyjnej są niewystarczające.

Zarzut zamieszczony w pkt 1b skargi kasacyjnej jest całkowicie pozbawiony podstaw, gdyż nie bierze pod uwagę tego, że organy nadzoru budowlanego i Sąd pierwszej instancji na mocy art. 153 p.p.s.a. były związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku WSA w Olsztynie z 11 września 2009 r., II SA/Ol 702/09.

Zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. zamieszczony w pkt 2a skargi kasacyjnej jest w tym przypadku nietrafny, gdyż we wskazanych przepisach mowa jest o zbiornikach na płynne odchody zwierzęce, co nie jest przedmiotem tego postępowania i o zabezpieczeniu przed wydzielaniem szkodliwych substancji. Również wskazane przepisy ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz.U. Nr 147, poz. 1033) nie zostały w niniejszym postępowaniu naruszone, poprzez pominięcie problemu nieprzyjemnych i uciążliwych dla otoczenia zapachów.

Przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. wskazane w pkt 2b skargi kasacyjnej nie miały zastosowania w niniejszej sprawie, zatem zarzut ich naruszenia jest nietrafny.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.