Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 października 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1314/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę O. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2011r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania użytkowania mechaniczno – biologicznej oczyszczalni ścieków.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd podał następujące okoliczności faktyczne i prawne.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej "GDOŚ"), po rozpatrzeniu odwołania O. Sp. z o.o. (dalej "skarżącej") od decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Lublinie (dalej "WIOŚ") z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] (dalej "decyzji WIOŚ"), orzekającej o wstrzymaniu użytkowania mechaniczno – biologicznej oczyszczalni ścieków z dniem 28 lutego 2011 r. orzekł o: uchyleniu decyzji WIOŚ w części dotyczącej wyznaczenia terminu wstrzymania użytkowania; wstrzymaniu użytkowania instalacji z dniem 31 sierpnia 2011 r. oraz o utrzymaniu decyzji WIOŚ w mocy w pozostałej części.
Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. WIOŚ wstrzymał na podstawie art. 367 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz.150 z późn.zm.), dalej "poś", użytkowanie mechaniczno – biologicznej oczyszczalni ścieków (dalej "oczyszczalni"). W uzasadnieniu decyzji WIOŚ wskazał, że: decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Starosta Puławski (dalej "Starosta") cofnął skarżącej pozwolenie wodnoprawne z dniem [...] stycznia 2010 r.; decyzją z dnia [...] kwietnia 2010r. nr [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie (dalej "Dyrektor Zarządu") po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od decyzji Starosty z dnia [...] grudnia 2009 r., utrzymał tę decyzję w mocy. Kontrola Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Lublinie przeprowadzona w dniach 19 sierpnia i 6 czerwca 2010 r. wykazała, że skarżąca nadal odprowadza ścieki z oczyszczalni do rzeki G. bez wymaganego pozwolenia wodno – prawnego.
Skarżąca wniosła do GDOŚ odwołanie od decyzji WIOŚ, zarzucając niewzięcie pod uwagę następujących kwestii:
- - skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (dalej "WSA w Krakowie") skargę na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2010 r.,
- - skarżąca wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie, odrzucającego wyżej wymienioną skargę,
- - skarżąca wniosła do Dyrektora Zarządu wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r.,
- - wniosek ten nie został rozpatrzony, a do czasu jego rozpatrzenia orzekanie w przedmiocie wstrzymania użytkowania oczyszczalni jest przedwczesne,
- - interes społeczny mieszkańców K. wymaga funkcjonowania oczyszczalni do czasu jej modernizacji lub wybudowania nowego obiektu,
- - odprowadzanie ścieków do innych, odległych oczyszczalni pociąga za sobą znaczne koszty,
- - skarżąca uzyskała już środki unijne na budowę nowej oczyszczalni i podjęła pierwsze prace zmierzające do budowy nowego obiektu.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., GDOŚ nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. GDOŚ wskazał w szczególności, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 170/11 NSA odrzucił skargę kasacyjną skarżącej na postanowienie WSA w Krakowie, odrzucające skargę skarżącej na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego.
Cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego spowodowane było licznymi nieprawidłowościami stwierdzonymi przez WIOŚ. Wyniki analiz ścieków wykazały bardzo wysokie stężenia wskaźników zanieczyszczeń, przekraczające wartości określone w pozwoleniu wodnoprawnym. Podobne stężenia wskaźników wykazały wyniki analizy wody z rzeki G. Skarżąca nie wykonywała pomiarów ilości ścieków odprowadzanych do rzeki S., kontroli analitycznej ścieków i rzeki G. WIOŚ ocenił jako zły stan techniczno – eksploatacyjny oczyszczalni. Kontrola przeprowadzona przez WIOŚ na terenie oczyszczalni w dniach 19 sierpnia i 6 września 2010 r. wykazała, że w oczyszczalni nie zostały przeprowadzone żadne prace modernizacyjne, a oczyszczalnia pozostaje w złym stanie techniczno – budowlanym. Skarżąca nie prowadzi rejestru ilości ścieków odprowadzanych do rzeki G. i nie przedstawiła żadnych wyników badań ścieków ani rzeki G. za rok 2009, a jedynie jednokrotne wyniki badań ścieków w roku 2010.
W związku z odprowadzaniem w latach 2008 i 2009 ścieków do wody z naruszeniem przepisów pozwolenia wodnoprawnego skarżąca została ukarana wysokimi karami pieniężnymi (757.007,00 i 1.338.119,00 zł), a wyegzekwowanie tych kar od skarżącej jest przedmiotem postępowania egzekucyjnego. Oczyszczalnia funkcjonuje w sposób niezgodny z prawem, a skarżąca nie podejmuje żadnych działań, które mogłyby ten stan zmienić. Powyższe względy uzasadniają wstrzymanie użytkowania instalacji. Ścieki będą mogły być przekazywane do oczyszczalni ścieków w sąsiedniej gminie. Organ odwoławczy uznał zasadność przedłużenia terminu zakończenia użytkowania oczyszczalni do dnia 31 sierpnia 2011 r.
W skardze do Sądu strona skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) przepisu prawa materialnego, tj. art.367 ust.1 pkt 1 Poś oraz 2) przepisu postępowania administracyjnego, tj. art.7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 z późn. zm.), dalej "k.p.a." albo "kodeksu". Odnośnie zarzutu naruszenia przepisu prawa materialnego, skarżąca wskazała, że przewidziany w nim instrument w postaci wstrzymania użytkowania instalacji ma charakter nie obligatoryjny a fakultatywny (organ może a nie musi go zastosować). To zobowiązuje organ do rozważenia, czy zastosowanie tak dolegliwego środka jest konieczne. Zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja narusza interes społeczny, pozbawiając gminę liczącą osiem tysięcy mieszkańców możliwości korzystania z lokalnej oczyszczalni ścieków i podrażając koszty odprowadzania ścieków poprzez spowodowanie konieczności odprowadzania ścieków do oczyszczalni położonych innych miejscowościach.
Organ nie wziął również pod uwagę faktu rozpoczęcia budowy oczyszczalni gminnej, finansowanej ze środków unijnych. Użytkowanie oczyszczalni prowadzonej przez skarżącą, do czasu oddania do użytku oczyszczalni gminnej, znalazłoby w tej sytuacji uzasadnienie. Nieuwzględnienie powyższych aspektów sprawy jest równoznaczne z naruszeniem art. 7 k.p.a., wprost nakładającego na organ orzekający w sprawie administracyjnej obowiązek wzięcia pod uwagę interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. W ocenie Sądu organ odwoławczy w wyczerpujący sposób, stosując się w tym zakresie do dyrektyw wynikających z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., wykazał istnienie przesłanek faktycznych i prawnych uzasadniających wstrzymanie użytkowania oczyszczalni przez skarżącą. Zastosowany w niniejszej sprawie przez organy art. 367 ust.1 pkt 1 Poś stanowi, że w razie wprowadzania przez podmiot korzystający ze środowiska substancji lub energii do środowiska bez wymaganego pozwolenia lub z naruszeniem jego warunków, wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wstrzymać, w drodze decyzji, użytkowanie instalacji.
Sąd podkreślił, iż celem instytucji uregulowanej w art. 367 ust.1 pkt 1 Poś jest wyposażenie organu ochrony środowiska w instrument umożliwiający wstrzymanie działalności polegającej na niezgodnej z prawem emisji do środowiska (wymienione w przepisie wprowadzanie substancji lub energii do środowiska odpowiada definicji "emisji" zawartej w art.3 pkt 4 Poś). Tego rodzaju charakter emisji wystąpi wtedy, gdy emisja odbywa się bez wymaganego pozwolenia lub z naruszeniem jego warunków.
Niezgodność z prawem emisji dokonywanej przez skarżącą, polegającej na odprowadzaniu ścieków do rzeki, jest oczywista w sytuacji, w której skarżącej skutecznie cofnięto pozwolenie wodnoprawne (działania skarżącej zmierzające do wzruszenie decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2010r. nie przyniosły rezultatu). Od dnia, w którym cofnięcie to wywołało skutek, skarżąca dokonywała emisji bez wymaganego zezwolenia.
Sąd zaznaczył, że skarżąca nie neguje faktu, iż wszystkie wymienione w art. 367 ust.1 pkt 1 Poś materialnoprawne warunki niezbędne do wstrzymania użytkowania instalacji zostały w jej przypadku spełnione. Podniosła natomiast, że wstrzymanie to narusza interes społeczny, który organy obu instancji miały obowiązek uwzględnić zarówno z uwagi na wynikającą z treści przywołanego przepisu fakultatywność jego stosowania, jak i z uwagi na ogólną zasadę postępowania administracyjnego sformułowaną w art. 7 k.p.a.
Zdaniem Sądu, słusznie skarżąca podnosi konieczność badania interesu społecznego w sytuacji, w której przedmiotem postępowania jest wstrzymanie użytkowania instalacji służącej do świadczenia usług o istotnym znaczeniu dla lokalnej społeczności. Jednakże, o ile powyższy postulat nie budzi co do zasady zastrzeżeń, to nie sposób podzielić zapatrywania skarżącej, że priorytetowe znaczenie przy definiowaniu interesu społecznego ma w niniejszej sprawie aspekt ekonomiczny, tj. potrzeba zapewnienia mieszkańcom gminy niezmienionego poziomu kosztów odbioru ścieków (taką stabilność gwarantowałoby niewstrzymywanie użytkowania oczyszczalni), a tym samym konieczność uniknięcia nieuchronnych podwyżek tych kosztów w przypadku odprowadzania ścieków do oczyszczalni zlokalizowanych w innych miejscowościach (w razie wstrzymania użytkowania oczyszczalni prowadzonej przez skarżącą). Wprawdzie zapewnienie korzystnego z punktu widzenia konsumentów poziomu opłat za usługi komunalne jest istotne, to niemniej musi ustąpić miejsca potrzebie społecznej o donioślejszym znaczeniu, tj. potrzebie ochrony środowiska.
W ocenie Sądu konieczność przyjęcia tego rodzaju hierarchii potrzeb w przekonujący sposób wyjaśnił GDOŚ, wskazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób przejrzysty, że naruszanie przez skarżącą norm ochrony środowiska ma charakter chroniczny, tj. co najmniej kilkuletni, a brak przy tym przesłanek potwierdzających podjęcie przez skarżącą realnych działań mogących doprowadzić do eliminacji uchybień.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła O. Sp. z o.o. w K., reprezentowana przez radcę prawnego P. W., zaskarżając powyższy wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1) lit c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. art. 8, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) polegające na nie wzięciu pod uwagę przez Sąd przy kontroli legalności decyzji administracyjnej, całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy i błędną jego ocenę, a przez to błędne uznanie, że uwzględnienie w niniejszej sprawie interesu społecznego (mieszkańców Gminy K.) nie stanowi dostatecznej przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji, a także pominięcie przy ocenie przesłanki ważnego interesu społecznego aspektu ekologicznego;
- 2) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez błędne uznanie przez Sąd, że organy administracji wydając decyzje w niniejszej sprawie nie naruszyły ww. przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i w konsekwencji oddalenie skargi.
Wskazując na powyższe zarzuty O. Sp. z o.o. w K. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zasądzenie od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca zakwestionowała stanowisko Sądu wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podnosząc, że okoliczności sprawy nie zostały ocenione w kontekście całego materiału dowodowego, co spowodowało mylne wnioski i w konsekwencji doprowadziło do zastosowania błędnej hierarchii ważności "potrzeb społecznych" występujących w niniejszej sprawie.
W ocenie skarżącej Sąd sprowadził ocenę interesu społecznego mieszkańców K. wyłącznie do aspektu ekonomicznego. Sąd stwierdził, że przy podjęciu decyzji o zamknięciu przedmiotowej oczyszczalni "donioślejszym" interesem społecznym jest potrzeba ochrony środowiska, a podnoszony przez skarżącą interes mieszkańców K. w zachowaniu dotychczasowego sposobu odprowadzania ścieków ma jedynie wymiar ekonomiczny. Tak nakreślony interes został uznany jako mniej ważny niż interes ekologiczny związany z dalszym nieprawidłowym funkcjonowaniem oczyszczalni. Pominięto jednak, iż brak oczyszczalni ścieków w K. i tym samym zobligowanie mieszkańców do ponoszenia znacznie wyższych opłat, wynikających z konieczności wywozu tych ścieków do oddalonej o 20 km miejscowości Puławy, może spowodować i niewątpliwie spowoduje, że mieszkańcy chcąc uniknąć dość znacznego wzrostu kosztów będą odprowadzali ścieki na własną rękę, czyli bezpośrednio do pobliskich rzek.
Okoliczność ta jest niezmiernie istotna w kontekście faktu planowanego uruchomienia w bieżącym roku nowej oczyszczalni. Zdaniem strony skarżącej nie było przeszkód, aby do tego czasu właśnie ze względu na interes społeczny mieszkańców K., umożliwić dalsze funkcjonowanie starej oczyszczalni. A zatem, ważny interes społeczny należało oceniać nie tylko w kontekście aspektu ekonomicznego, ale także ważnego aspektu ekologicznego. Sąd całkowicie pominął tę okoliczność, która mogłaby mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Dokonując oceny legalności decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji Sąd naruszył przepisy postępowania wskazane w pkt 1 i 2, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Prawidłowa ocena wszystkich okoliczności sprawy, bez pominięcia również aspektu ekologicznego, o którym mowa wyżej, mogłaby prowadzić do wniosku, że podnoszony w toku postępowania interes społeczny mieszkańców K. nie powinien być oceniony jako mniej ważny niż podnoszony przez Sąd aspekt ochrony środowiska. Mogłoby to doprowadzić do uchylenia zaskarżonych decyzji jako niespełniających wymogów art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1) lit c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 8, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.
Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, miał na uwadze całokształt materiału dowodowego sprawy i dokonał prawidłowej oceny tak zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jak i postępowania przeprowadzonego przez organy administracji publicznej. W szczególności, trafne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż organy administracji publicznej uczyniły zadość przepisom art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. Zarówno Główny Inspektor Ochrony Środowiska jak i Lubelski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Lublinie oceniły wszechstronnie wszystkie okoliczności niniejszej sprawy i w uzasadnieniu decyzji wykazały jednoznacznie i wyczerpująco okoliczności przemawiające za wstrzymaniem użytkowania mechaniczno – biologicznej oczyszczalni ścieków. Podkreślić należy, iż decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Starosta Puławski cofnął stronie skarżącej pozwolenie wodnoprawne z dniem [...] stycznia 2010 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie decyzją z dnia [...] kwietnia 2010r. nr [...] utrzymał tę decyzję w mocy.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 170/11 odrzucił skargę kasacyjną O. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 września 2010r., sygn. akt II SA/Kr 830/10 odrzucające skargę na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego.
A zatem, decyzja cofająca pozwolenie wodnoprawne jest ostateczna i prawomocna. Cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego spowodowane było licznymi nieprawidłowościami, które nadal nie zostały usunięte. Strona skarżąca nie wykonuje pomiarów ilości ścieków odprowadzanych do rzeki Struga Kurów, kontroli analitycznej ścieków i rzeki G., nie prowadzi rejestru ilości ścieków odprowadzanych do rzeki G.; oczyszczalnia jest w złym stanie techniczno – eksploatacyjnym i nie zostały przeprowadzone żadne prace modernizacyjne. Jednocześnie wyniki analiz ścieków wykazały bardzo wysokie stężenia wskaźników zanieczyszczeń, przekraczające wartości określone w pozwoleniu wodnoprawny i podobne stężenia wskaźników wykazały wyniki analizy wody z rzeki G. Pomimo cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego, strona skarżąca nadal odprowadza ścieki z oczyszczalni do rzeki G. O. Sp. z o.o. w K. została ukarana wysokimi karami pieniężnymi za odprowadzanie bez wymaganego pozwolenia wodno – prawnego ścieków do rzeki G. Powyższe oznacza, że ani cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego, ani nałożenie wysokich kar pieniężnych nie spowodowało pozytywnych działań ze strony O. Sp. z o.o. w K. W tej sytuacji organy administracji publicznej nie mogły akceptować sprzecznego z prawem i szkodliwego dla środowiska działania O. Sp. z o.o. w K. Chybiony jest zarzut strony skarżącej, że organy administracji publicznej nie uwzględniły aspektu ekologicznego.
Wskazane powyżej okoliczności jednoznacznie świadczą o uwzględnieniu przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska i Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Lublinie aspektu ekologicznego. Rację ma też Sąd pierwszej instancji, że w okolicznościach niniejszej sprawy aspekt ekonomiczny musi ustąpić miejsca potrzebie ochrony środowiska. Okoliczność, iż mieszkańcy Gminy K., na skutek odprowadzania ścieków do oczyszczalni w innych miejscowościach, mogą ponosić wyższe koszty odprowadzania ścieków nie może uzasadniać zanieczyszczania środowiska przez O. Sp. z o.o. w K. i działania bez pozwolenia wodnoprawnego.
Strona skarżąca błędnie rozumie aspekt ekologiczny i wskazuje na możliwość odprowadzania ścieków przez mieszkańców Gminy K. bezpośrednio do rzeki G., zakładając łamanie prawa przez mieszkańców tej Gminy i działanie sprzeczne z ochroną środowiska. Nieuzasadnione przypuszczenie o możliwości złamania prawa przez mieszkańców Gminy K. nie może uzasadniać dalszego tolerowania łamania prawa przez O. Sp. z o.o. w K. Strona skarżąca, nie podejmując żadnych działań w celu poprawy stanu oczyszczalni i stężenia wskaźników zanieczyszczeń w ściekach, a co za tym idzie w rzece Grabówka, nie może skutecznie powoływać się na interes społeczny. Cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego oznacza, że O. Sp. z o.o. w K. nie może odprowadzać ścieków do rzeki G. i względy ekonomiczne nie mogą zwalniać strony skarżącej od przestrzegania przepisów prawa.
Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, iż okoliczności niniejszej sprawy i wzgląd na interes społeczny, w tym konieczność ochrony środowiska, nie uzasadniają uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
Uzasadnienie Sądu pierwszej instancji odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. (przepis zdania drugiego nie był stosowany z uwagi na nieuwzględnienie skargi), uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej uzasadnienie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w dostateczny sposób wyjaśnia motywy podjętego rozstrzygnięcia i odzwierciedla przeprowadzenie należytej kontroli legalności zaskarżonej decyzji.
Przypomnieć należy, iż stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. decyzja podlega uchyleniu, gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym naruszenie tego przepisu będzie miało miejsce wówczas, gdy kontrolując legalność zaskarżonej decyzji sąd nie dostrzeże, że zaskarżony akt narusza przepisy postępowania, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie oceni ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w rozumowaniu Sądu musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. Oznacza to, że gdyby organ nie naruszył przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Zarzut naruszenia wskazanego wyżej przepisu podnieść można jedynie w powiązaniu z odpowiednim przepisem procedury administracyjnej.
W niniejszej sprawie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. został powiązany z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Jak już wyżej wskazano, Sąd pierwszej instancji zasadnie nie dopatrzył się naruszenia tych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego przez organy administracji publicznej. Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki materialnoprawne, ustanowione w art. 367 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), do wstrzymania użytkowania instalacji - czego strona skarżąca nie neguje.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu pierwszej instancji odnośnie zebranego w sprawie materiału dowodowego i prawidłowego przeprowadzenia postępowania administracyjnego – zgodnie z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - nie budzi zastrzeżeń. Uzasadnione jest także przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji hierarchii potrzeb, czemu dał także wyraz Główny Inspektor Ochrony Środowiska w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Konieczność ochrony środowiska leży w interesie społecznym rozumianym w szerszym znaczeniu, bo dotyczy ogółu społeczeństwa i jako taki nie pozostaje w konflikcie z interesem społecznym mieszkańców K. Eliminacja niezgodnego z prawem odprowadzania ścieków do rzeki G. i to ścieków o bardzo wysokim stężeniu wskaźników zanieczyszczeń, leży także w interesie mieszkańców Gminy K. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.