Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 listopada 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 843/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. W. przeciwko Burmistrzowi Miasta i Gminy Swarzędz w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Po 891/13 w punkcie 1. wymierzył organowi Burmistrzowi Miasta i Gminy Swarzędz grzywnę w wysokości 500 zł; w punkcie 2. stwierdził, że niewykonanie wyroku nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w punkcie 3. zasądził od Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz na rzecz skarżącej M. W. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Pismem z 22 maja 2014 r. M. W. wniosła skargę na niewykonanie przez Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 22 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Po 891/13, którym uchylono decyzje organów obu instancji umarzające postępowanie, wydane w sprawie z wniosku z dnia 4 lipca 2011 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz z dnia [...] kwietnia 2010 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W skardze domagała się wymierzenia organowi grzywny w wysokości 25.000 zł oraz stwierdzenia, że bezczynność i przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu 27 maja 2014 r. została wydana przez organ I instancji – Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz decyzja odmawiająca uchylenia decyzji ustalającej warunki zabudowy z dnia [...] kwietnia 2010 r., zatem wyrok WSA z dnia 22 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Po 891/13 został wykonany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w zaskarżonym wyroku stwierdził, iż skarga zasługiwała na uwzględnienie. Sąd przytaczając treść art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), wskazał, iż orzekając w oparciu o wskazany przepis art. 154 § 1 sąd w pierwszej kolejności bada zachowanie wymogu formalnego wynikającego z ww. przepisu. Warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi w omawianym trybie jest bowiem uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku (lub załatwienia sprawy). W niniejszej sprawie przesłankę tę skarżąca wypełniła, albowiem pismem z 22 maja 2014 r. wezwała organ do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 22 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Po 891/13, tj. do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Tym samym należało przyjąć, iż możliwe jest merytoryczne rozpoznanie skargi wniesionej w niniejszej sprawie i ustalenie jak przebiegało postępowanie organu po ww. wyroku.
Oceniając merytorycznie wniesioną skargę Sąd pierwszej instancji wskazał, iż niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność w rozumieniu wskazanego przepisu art. 154 p.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy wyrok nie został wykonany w ogóle, jak również wtedy, gdy został wykonany (poprzez wydanie stosownego aktu), ale po terminie. Skarga, o jakiej mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. zmierza bowiem do wymierzenia organowi sankcji za niewykonanie wyroku sądu w sytuacji określonej tą normą prawną. Sąd podkreślił, iż samo wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (§ 3 art. 154). Podstawowym warunkiem dla stwierdzenia istnienia materialno-prawnej podstawy wymierzenia grzywny organowi administracji publicznej w oparciu o art. 154 § 1 p.p.s.a. jest upływ terminu wyznaczonego przez sąd administracyjny do wydania aktu lub podjęcia czynności bądź też upływ ustawowego terminu.
Jeżeli sąd nie określił terminu wydania aktu (lub podjęcia czynności), zastosowanie znajdują terminy ustawowe do załatwienia sprawy (bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a w sprawach szczególnie skomplikowanych - w ciągu 2 miesięcy, v. art. 35 k.p.a.). Sąd wskazał, iż skarga, wniesiona w oparciu o art. 154 p.p.s.a., dotyczy niewykonania przez Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 22 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Po 891/13, wydanego po rozpoznaniu skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] marca 2013r. w przedmiocie umorzenia postępowania. W pkt 1 wskazanego wyroku Sąd (uwzględniając skargę) uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz z dnia [...] stycznia 2013 r. umarzającą postępowanie administracyjne z wniosku M. W. z dnia 4 lipca 2011 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. ustalającą warunki zabudowy.
Wyrok ten z dniem 4 lutego 2014r. stał się prawomocny. Odpis prawomocnego wyroku Sądu wraz z aktami sprawy został przekazany do organu I instancji w dniu 27 lutego 2014 r. Tym samym ustawowy termin na wydanie aktu (biorąc pod uwagę, że sprawa należy do szczególnie skomplikowanych) upływał z dniem 27 kwietnia 2014 r. Z akt administracyjnych wynika, iż w związku z ww. wyrokiem organ I instancji – Burmistrz Miasta i Gminy Swarzędz w dniu [...] maja 2014 r. wydał decyzję nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. Z uwagi na powyższe Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż rozpoznawana skarga zasługuje na uwzględnienie. Decyzja bowiem wydana została po upływie ustawowego terminu, który mijał 27 kwietnia 2014 r. Sąd wskazał, iż w uzasadnieniu wyroku z 22 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Po 891/13. zaznaczono, że rozpoznając sprawę ponownie organy winny merytorycznie rozpoznać wniosek skarżącej z 4 lipca 2011 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji organ I instancji nie zastosował się do wytycznych i nie rozpoznał wniosku z 4 lipca 2011 r. Zatem, zgodnie ze stanowiskiem skarżącej przedstawionym w uzasadnieniu skargi, Sąd orzekając w niniejszej sprawie (ze skargi uregulowanej w art. 154 p.p.s.a.),przyjął, iż wydanie decyzji (po terminie) nie stanowi o wykonaniu ww. wyroku Sądu. Konkludując, Sąd uznał, iż w sprawie wystąpiły okoliczności uzasadniające wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 154 p.p.s.a.
Dodatkowo Sąd wyjaśnił, iż w świetle art. 153 p.p.s.a. organ orzekając ponownie w sprawie ma obowiązek zastosować się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w tym wyroku. Są one bowiem dla tego organu wiążące. Ocena, czy wytyczne sądu przy wydawaniu rozstrzygnięcia -po wyroku- zostały wzięte pod uwagę, nie może mieć jednak miejsca w postępowaniu zainicjowanym skargą na niewykonanie wyroku sądu. W tym trybie sąd ocenia jedynie działanie organu w dążeniu do załatwienia sprawy, kontroluje więc, czy organ ten nie pozostaje w bezczynności oraz, czy nie prowadzi w sposób przewlekły postępowania. Takie okoliczności Sąd orzekając w niniejszej sprawie stwierdził i tym samym mógł wymierzyć organowi grzywnę w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Została bowiem spełniona przesłanka merytoryczna wynikająca z § 1 art. 154, uzasadniająca wydanie tego rodzaju rozstrzygnięcia z uwagi na to, że organ I instancji wydał akt administracyjny, do którego wydania został zobowiązany wyrokiem Sądu, lecz z przekroczeniem ustawowego terminu.
Wymierzając Burmistrzowi Miasta i Gminy Swarzędz grzywnę w wysokości 500 zł, Sąd uznał, że taka wysokość jest adekwatna do stopnia naruszenia przepisów prawa przez organ w niniejszej sprawie i zawinienia organu oraz zwróci w przyszłości organowi należytą uwagę na wywiązywanie się z obowiązków nałożonych wyrokami sądowymi i przepisami prawa. Sąd uwzględnił okoliczność, że organ przed wydaniem wyroku w przedmiocie grzywny wydał decyzję z dnia [...] maja 2014 r. Sąd wziął również pod uwagę fakt, iż przekroczenie terminu do jej wydania wynosiło miesiąc, a więc nie było znaczące i nie nosiło znamion rażącego zaniedbania ze strony organu.
O kosztach orzeczono jak w punkcie 3 wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz. Wyrok zaskarżono w całości wnosząc o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- - rażące naruszenie przepisów postępowania w postaci przepisu art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez nierozważenie wszystkich aspektów przedmiotowej sprawy, w tym między innymi czasu pozostawania organu w zwłoce, podejmowanych w tym okresie czynności przez organ,
- - rażące naruszenie przepisów postępowania w postaci przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia wysokości nałożonej grzywny i niewzięcie przy tym pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy,
- - rażące naruszenie prawa materialnego w postaci przepisu art. 154 § 6 p.p.s.a poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na wymierzeniu Burmistrzowi Miasta i Gminy Swarzędz grzywny w kwocie 500,00 zł, a więc w wysokości nieproporcjonalnej do czasu pozostawania organu w zwłoce.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż pomiędzy organem administracji, a uczestniczką postępowania M. W. toczyło się jednocześnie kilka postępowań administracyjnych, których przebieg został dokładnie opisany w odpowiedzi na skargę z dnia 10 czerwca 2014 r. Jak wskazano w ww. piśmie, odpis prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy został przekazany do organu w dniu 27 lutego 2014 r. Na co wskazywał już skarżący, w dniu 4 marca 2014 r. pismem znak [...] w związku z wydaniem przedmiotowego wyroku, Burmistrz Miasta i Gminy Swarzędz zwrócił się do Biura Radców Prawnych o wytyczne, co do dalszego postępowania w sprawie. Z uwagi na fakt, iż jednocześnie toczyło się w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Poznaniu, postępowanie w sprawie rozpoznania zażalenia M. W. na postanowienie Burmistrza znak [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., z wykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w ocenie organu, należało się wstrzymać.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją znak [...] z dnia [...] marca 2013 r., która wpłynęła do Urzędu Miasta w dniu 7 kwietnia 2014 r., uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I Instancji. Tym samym Burmistrz Miasta i Gminy Swarzędz po raz kolejny zajął się niniejszą sprawą.
Nadto podniesiono, iż ww. decyzja SKO w Poznaniu z dnia [...] marca 2013 r. wpłynęła do Urzędu Miasta w dniu 7 kwietnia 2014 r., w związku z tym i w oparciu o zebrane dokumenty, organ niezwłocznie podjął czynności i wydał decyzję o odmowie uchylenia decyzji Nr [...], z dnia [...] kwietnia 2010 r.
Nadto Sąd wojewódzki w sposób wyczerpujący nie wyjaśnił powodów, dla których wymierzona organowi grzywna w kwocie 500,00 zł miałaby być adekwatna do stopnia naruszenia przez organ przepisów prawa. Orzekając w przedmiocie wysokość grzywny, Sąd nie rozważył wszystkich okoliczności niniejszej sprawy - nie wziął bowiem pod uwagę, iż przed wydaniem wyroku oraz przed złożeniem skargi na niewykonanie orzeczenia, organ administracji wydał decyzję z dnia [...] maja 2013 r., nadto nie uwzględnił, iż przekroczenie terminu do jej wydania wynosiło jedynie miesiąc, a więc nie było znaczące i nie nosiło znamion rażącego zaniedbania ze strony organu, szczególnie w sytuacji, gdy było od organu niezależne, z uwagi na toczące się inne postępowanie administracyjne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.
Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.
Oceniając zatem wniesioną skargę kasacyjną we wskazanych wyżej granicach Naczelny Sad Administracyjny, że zawiera ona częściowo usprawiedliwione podstawy.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozważenia czy zasadnie Sąd pierwszej instancji wymierzył organowi – Burmistrzowi Miasta i Gminy Swarzędz grzywnę za niewykonanie wyroku z dnia 22 listopada 2013 r.
Podstawą prawną rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji był art. 154 § 1-6 p.p.s.a. Zgodnie z treścią § 1 tego przepisu w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania rozstrzygnięcia w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona – po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy może wnieść w tym przedmiocie skargę żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Zatem warunkiem formalnym do wniesienie skargi jest uprzednie pisemne wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Nie jest kwestionowane w niniejszej sprawie, że ten warunek został spełniony.
Nie jest również sporne, że wyrokiem z dnia 22 listopada 2013 r. w sprawie II SA/Po 891/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił kontrolowane wówczas rozstrzygnięcia organów administracji. Wyrok ten wraz z aktami sprawy został doręczony organowi pierwszej instancji w dniu 27 lutego 2014 r. i od tej daty rozpoczął bieg termin do rozpoznania wniosku złożonego m.in. przez M. W. z dnia 4 lutego 2011 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Wniosek ten został rozpoznany przez organ administracji decyzja z dnia [...] maja 2014 r., a zatem w terminie 3 miesięcy licząc od dnia zwrotu akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem. Skarga, jak wynika z prezentaty biura podawczego organu administracji, została złożona osobiście dnia 29 maja 2014 r., a zatem 2 dni po wydaniu decyzji w przedmiocie wniosku o wznowieniu postępowania.
Porównując wskazane wyżej daty nie można podzielić stanowiska skarżącego kasacyjnie, co do tego, że organ nie pozostawała w bezczynności po wydaniu wyroku z dnia 22 listopada 2014 r. Art. 35 § 3 k.p.a. wskazuje, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania Nawet gdyby przyjąć, że sprawa miała szczególnie skomplikowany charakter, jak ocenił Sąd pierwszej instancji, wydanie decyzji po upływie 3 miesięcy od dnia zwrotu akt organowi niewątpliwie stanowi przekroczenie ustawowego terminu. Jedynie na marginesie w skazać natomiast należy, że nie można podzielić stanowiska Sądu wojewódzkiego, co do skomplikowanego charakteru sprawy, biorąc pod uwagę jej przedmiot - wniosek dotyczył wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, a zasadnicze okoliczności powinny były być wyjaśnione na etapie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] marca 2013 r. uchylonej następnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 listopada 2013 r. Wniosek, który organ miał obowiązek rozpoznać wpłynął 4 lipca 2011 r., co oznacza, że przed wydaniem decyzji z dnia [...] marca 2013 r. postępowanie to toczyło się już blisko 2 lata.
Bez znaczenia przy tym pozostaje, że postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...] Burmistrz Miasta i Gminy Swarzędz odmówił wznowienia postępowania. Rozstrzygnięcie to zostało wyeliminowane z obrotu prawnego na skutek rozpoznania zażalenia M. W. postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. a doręczone organowi pierwszej instancji dni 7 kwietnia 2014.
Pomijając kwestię oczywistej bezzasadności tego rozstrzygnięcia nie może ujść uwadze, że po pierwsze, zażalenie jest środkiem odwoławczym względnie suspensywnym (art. 143 k.p.a.). Po drugie, nawet przy przyjęciu, że w okresie pozostawania tego postanowienia w obrocie prawnym organ nie mógł rozpoznawać wniosku z dnia 4 lipca 2011 r. to i tak wydanie decyzji dopiero [...] maja 2014 r. oznacza przekroczenie przez organ terminu określonego zw. art. 36 § 3 k.p.a.
W konsekwencji zatem nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 154 § 6 p.p.s.a. w takim zakresie, w jakim autor skargi kasacyjnej wskazuje na błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że organ administracji pozostawał w bezczynności po wydaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Jedynie na marginesie należy wskazać na pewną niekonsekwencję autora skargi kasacyjnej, który początkowo w uzasadnieniu wywodzi, że organ nie pozostawał w bezczynności albowiem niezwłocznie po otrzymaniu postanowienia z dnia [...] marca 2014 r. podjął niezbędne czynności w sprawie. W końcowej części tego uzasadnienia wskazuje się natomiast, że Sąd nie uwzględnił, że przekroczenie terminu do wydania decyzji wynosiło jedynie 1 miesiąc, tym samym przyznając, że organ pozostawał w bezczynności w omawianym okresie.
Rację ma natomiast skarżący kasacyjnie organ administracji, że wbrew twierdzeniom Sądu wojewódzkiego dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy priorytetowe znaczenie ma fakt, że przed wniesieniem skargi organ administracji wydal decyzję, którą rozpoznał wniosek o wznowienie postępowania a zatem zakończył sprawę. Zgodnie z treścią art. 154 § 3 p.p.s.a. wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1 nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Oznacza to, że sąd administracyjny uwzględnia taka skargę jeżeli w dniu jej wniesienia organ administracji pozostawał w stanie bezczynności. Innymi słowy rozpoznając skargę sąd bierze pod uwagę stan postępowania administracyjnego istniejący w dacie wnoszenia skargi i ewentualne wydanie rozstrzygnięcia (lub wykonanie wyroku) dokonane z uchybieniem terminu po wniesieniu skargi ale przed wydaniem wyroku przez Sąd pierwszej instancji nie ma wpływu na ocenę jej zasadności.
Takie stanowisko prezentowane jest przez Komentatorów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (m.in. Tadeusz Woś w: Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi Komentarz pod redakcją Tadeusza Wosia, LexisNexis wyd. 5, 2012 r., Bogusław Dauter w: Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Lex 2013) jak również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (m.in. NSA w wyrokach: 4 marca 2009 r. I OSK 652/08, z 30 sierpnia 2012 r. I OSK 1004/12, oraz z 22 listopada 2013 r. I OSK 1641/13, wszystkie dostępne na http://:orzeczenia.nsa.gov.pl).
Taka też sytuacja zaistniała w okolicznościach niniejszej sprawy. Jak bowiem zostało wyżej wskazane przed wniesieniem skargi organ wydał decyzję (decyzja z dnia [...] maja 2014 r.), a zatem załatwił sprawę zainicjowaną wnioskiem z dnia 4 lipca 2011 r. Bez znaczenia przy tym pozostaje, że doręczenie tej decyzji nastąpiło po tej dacie Przez wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy należy rozumieć wydanie decyzji lub innego akt a nie jej doręczenie. Na terminowość tych czynności często organ administracji nie ma wpływu a uzależnione są one jedynie od sprawności działania operatora pocztowego.
Wobec powyższego rację ma skarżący kasacyjnie twierdząc, że w okolicznościach niniejszej brak było podstaw do nałożenia grzywny w oparciu o art. 154 § 6 p.p.s.a. Tym samym zarzut naruszenia tego przepisu należało uznać za zasadny.
Natomiast nie ma racji autor skargi kasacyjnej, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art., 141 § 4 i 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia wysokości nałożonej grzywny oraz nierozważenie wszystkich aspektów przedmiotowej sprawy w tym m.in. czasu pozostawania organu w zwłoce oraz podejmowanych w tym okresie czynności. Uzasadnienie wyroku, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie w pełni odpowiada wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd omówił przesłanki, których wystąpienie uzasadnia wniesienie skargi w oparciu o art. 154 § 1 p.p.s.a. i biorąc pod uwagę całokształt sprawy ocenił ze bezczynność organu po wydaniu wyroku nie miała charakteru rażącego. Wymierzył także grzywnę wskazując przyczyny, dla których kwota 500 zł jest adekwatna do stopnia naruszenia prawa.
Mając na uwadze, że ustawodawca określił jedynie górną granicę grzywny, wymierzenie jej w wysokości 500 zł (przy założeniu, że co do zasady byłaby ona uzasadniona) nie było kwota wygórowaną i z pewnością mieściła się w granicach uznania, w jaki w tym zakresie został wyposażony sąd przez ustawodawcę.
W świetle powyższych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że okoliczności sprawy nie budzą wątpliwości, co uzasadniało rozpoznanie skargi. Uwzględniając zatem okoliczność, że skarga została wniesiona po wydaniu decyzji przez organ administracji a zatem, że w dacie jej wnoszenia nie istniał stan niewykonania wyroku czy niezałatwienia sprawy należało stwierdzić, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawowym bowiem warunkiem jej uwzględnienia jest stwierdzenie, że zaistniał stan, o którym mowa w tym przepisie, co - a contrario - prowadzi do wniosku, że sytuacja, w której nie stwierdzono tej bezczynności w omawianej dacie (wnoszenia skargi) musi prowadzić do jej oddalenia.
Mając powyższe na względzie, działając w oparciu o art. 188 i 151 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało oparte o treść art. 203 pkt 2 p.p.s.a.