Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1268/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M.K. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [..] maja 2011 r., nr [..], w przedmiocie umorzenia postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Brzesku decyzją z dnia [..] września 2010 r., znak: [..], umorzył postępowanie z wniosku M.K. o wydanie nakazu rozbiórki części budynku gospodarczego na posesji [..] przebudowanego przez G.D. i S.D. zam. [..] w B. na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przez Wójta Gminy Borzęcin, znak: [..], z dnia [..] listopada 1999 r.
Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2002 r., sygn. akt II SA/Kr 1431/00, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [..] maja 2000 r., Nr [..] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę budynku, jak i utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy Borzęcin z dnia [..] listopada 1999 r., znak: [..]. Na wniosek M.K. z dnia 26 września 2006 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie przebudowy budynku gospodarczego położonego na działce nr [..] w B. Przeprowadzone na tej działce oględziny ujawniły, że na podstawie decyzji Wójta Gminy Borzęcin o pozwoleniu na budowę z dnia [..] listopada 1999 r. wybudowano na niej budynek gospodarczy. Decyzją z dnia [..] stycznia 2007 r., znak: [..], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu Brzeskiego odmówił nakazania rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczego.
Decyzja tę utrzymał w mocy Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [..] kwietnia 2007 r., znak: [..]. Obie te decyzje zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 751/07. Sąd w powołanym wyroku wskazał na konieczność ustalenia w jakim okresie inwestorzy prowadzili roboty budowlane przy realizacji spornego obiektu, czy obiekt został w całości zrealizowany w czasie kiedy inwestorzy legitymowali się ostatecznym pozwoleniem na budowę, czy też prace trwały po uchyleniu decyzji udzielającej tego pozwolenia przez sąd administracyjny.
Sąd stwierdził, że nie można zarzucić dopuszczenia się samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 ustawy Prawo budowlane temu inwestorowi, który w czasie realizacji zamierzenia budowlanego posiadał ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [..] czerwca 2010 r. zobowiązał inwestorów G. i S.D. do przedłożenia decyzji o pozwoleniu na budowę wraz z projektem budynku oraz dziennikiem budowy na wykonany obiekt. Wobec przedłożenia decyzją z dnia [..] września 2010 r., znak: [..], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie z wniosku M.K. o wydanie nakazu rozbiórki części budynku gospodarczego na posesji [..] przebudowanego przez G.D. i S.D. na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przez Wójta Gminy Borzęcin z dnia [..] listopada 1999 r., uchylonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 12 czerwca 2002 r. Organ wskazał również, że toczy się odrębne postępowanie na podstawie art. 51 Prawa budowlanego celem ewentualnego doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie, po rozpatrzeniu odwołania M.K., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ te stwierdził, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana na podstawie i zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę, tym samym brak było do uznania, że była ona prowadzona w warunkach samowoli budowlanej. Budowa została zakończona przed uchyleniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę wyrokiem z dnia 12 czerwca 2002 r., sygn. akt II SA/Kr 1431/00 Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie. Zgłoszenie o zakończeniu robót budowlanych zostało dokonane w dniu 2 czerwca 2002 r. i tę datę organ drugiej instancji uznał za wiążącą. Z braku adnotacji organu administracji architektoniczno - budowlanego na zgłoszeniu, wskazującej datę jego dokonania, nie można wywodzić negatywnych dla inwestora skutków, albowiem na dokonanie lub nie takiej adnotacji inwestorzy nie mieli wpływu. Fakt dokonania zgłoszenia jest bezsporny, dowodzi tego pismo Wójta Gminy Borzęcin z dnia 21 lipca 2010 r., w którym stwierdza on, że w aktach sprawy dotyczącej przebudowy zaplecza zakładu stolarskiego inwestorów znajduje się kserokopia zawiadomienia o zakończeniu budowy, która nie posiada pieczęci wpływu (prezentaty).
W takim przypadku, zdaniem organu, trudno przyjąć, że inwestorzy bez wiedzy i zgody pracowników organu administracji architektoniczno - budowlanej umieścili w aktach sprawy sporne zawiadomienie, nie można też inwestorów uczynić odpowiedzialnymi za brak prezentaty urzędu na zawiadomieniu. Wobec powyższych ustaleń, zdaniem organu odwoławczego, właściwe było umorzenie niniejszego postępowania jako bezzasadnego. Z powyższą decyzją nie zgodziła się M.K. wnosząc na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 9 czerwca 2011 r., uznając ją za krzywdzącą i sprzeczną z prawem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę, uznając, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja nie zostały wydane z naruszeniem prawa. Sąd wskazał, iż w sytuacji złożenia przez skarżącą wniosku o wydanie decyzji o nakazie rozbiórki części budynku gospodarczego zlokalizowanego na nieruchomości znajdującej się w miejscowości [..] numer [..], zrealizowanego przez G.D. i S.D. jako budynek gospodarczy, obowiązkiem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu Brzeskiego było ustalić, czy ten obiekt budowlany został wzniesiony na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę. Po stwierdzeniu, że inwestorzy takiego pozwolenia nie mieli – wszcząć procedurę legalizacji samowoli budowlanej, a w razie braku możliwości legalizacji – nakazania rozbiórki obiektu na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.).
Z akt sprawy wynika, że G.i S.D. uzyskali pozwolenie na przebudowę budynku gospodarczego decyzją Wójta Gminy Borzęcin z dnia [..] listopada 1999 r. znak [..], utrzymaną w mocy przez Wojewodę Małopolskiego decyzją z dnia [..] maja 2000 r. Pismem z dnia 2 czerwca 2002 r. zawiadomiony został Urząd Gminy w Borzęcinie o zakończeniu ww. przebudowy, a ostatni wpis w dzienniku budowy datowany na 3 czerwca 2002 r. zawiera informację, że wykonano roboty wykończeniowe tj. tynki, posadzki, instalację elektryczną zgodnie ze sztuką budowlaną i pozwoleniem na budowę i budynek nadaje się do użytku zgodnie z przeznaczeniem. Dokonanie tych ustaleń wypełnia wskazówki co do dalszego toku postępowania, zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 751/07. Sytuacja, w której wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie z dnia 12 czerwca 2002 r., sygn. akt II SA/Kr 1431/00 uchylono tak pozwolenie na budowę z dnia [..] listopada 1999 r. jak i decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [..] maja 2000 r., oznacza, że w okresie przebudowy ww. budynku inwestorzy posiadali pozwolenie na budowę.
Zatem nie można uznać, że w chwili prowadzenia robót dopuścili się samowoli budowlanej. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, iż w przypadku art. 48 Prawa budowlanego chodzi o sytuację, w której inwestor całkowicie zignorował obowiązek posiadania pozwolenia na budowę, czyli prowadził prace budowlane bez posiadania takiego pozwolenia. Taka sytuacja w tej sprawie nie zachodziła. Inwestorzy posiadali pozwolenie na budowę (przebudowę) w okresie od chwili rozpoczęcia robót do chwili ich zakończenia. Okoliczność zaś, że po zakończeniu budowy sąd administracyjny uchylił wydane wcześniej pozwolenie na budowę nie oznacza, że w chwili wykonywania prac inwestorzy takiego pozwolenia nie mieli.
Nie można karać inwestora nakazem rozbiórki za to, że prowadził prace budowlane na podstawie pozwolenia na budowę tylko dlatego, że po zakończeniu tych prac sąd takie pozwolenie uchylił. Sąd zaznaczył, iż nie oznacza to, że organy nadzoru budowlanego nie będą badały zgodności z prawem wybudowanego (przebudowanego) budynku gospodarczego na działce G.i S.D. Organ I instancji wyraźnie w uzasadnieniu swojej decyzji podał, że prowadzi odrębne postępowanie na podstawie art. 51 Prawa budowlanego. Sąd I instancji wskazał, iż w przypadku badania legalności wybudowanego obiektu budowlanego organ w pierwszej kolejności prowadzi postępowanie na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, i gdy nie stwierdził, że zaistniały podstawy do stosowania tego przepisu – nie ma potrzeby umarzania postępowania, a jedynie należało dalej prowadzić w tej sprawie postępowanie na podstawie art. 51 Prawa budowanego. Jednakże w sytuacji, w której organ w tej sprawie umorzył postępowanie z wyraźną informacją o prowadzeniu odrębnego postępowania na podstawie art. 51 Prawa budowlanego – brak ciągłości w prowadzeniu jednej sprawy nie ma istotnego znaczenia. Wobec tego, nie zaistniały przesłanki do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M.K., prezentowana przez adwokata Z.L., zaskarżając go w całości i zarzucając mu:
- 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 48 § 1 Prawa budowlanego, polegające na zaniechaniu zbadania w pełnym zakresie zgodność z prawem skarżonej decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i decyzji ją poprzedzającej, poprzez pominięcie w prowadzonych rozważaniach uchybień organów obu instancji uznających kserokopię pisma inwestorów z dnia 2 czerwca 2002 r. za zawiadomienie skutecznie wniesione do Wójta Gminy Borzęcin przed dniem 12 czerwca 2002 r., pomimo braku ku temu dowodów i wbrew treści wpisu do dziennika budowy w dniu 3 czerwca 2002 r.;
2.naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 54 zw. z art. 45 § 1 Prawa budowlanego, polegającą na nietrafnym przyjęciu, że dziennik budowy stanowił urzędowy dokument zakończenia robót budowlanych i jakoby wpis do dziennika budowy zatwierdzający zakończenie robót był tożsamy z zawiadomieniem właściwego organu o zakończeniu budowy;
3.naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy – art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 1 kpc poprzez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że w okresie przebudowy budynku inwestorzy posiadali pozwolenie na budowę w czasie jej wykonywania, pomimo że z przeprowadzonych dowodów, tj. dziennika budowy oraz kserokopii zawiadomienia inwestorów sporządzonego w dniu 2 czerwca 2002 r. nie wynika by zawiadomienie zostało złożone w Urzędzie Gminy Borzęcin przed dniem 12 czerwca 2002 r., kiedy to zapadł wyrok NSA w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, uchylający decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [..] listopada 1999 r., i następczą decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [..] maja 2000 r.
Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Krakowie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zdaniem skarżącej stanowisko Sądu I instancji jest chybione, bowiem ostatni wpis do dziennika budowy został sporządzony w dniu 3 czerwca 2002 r. i z tą datą odnotowano wykonanie robót wykończeniowych. Zatem zawiadomienie z dnia 2 czerwca 2002 r. nie mogło być skutecznie złożone w dniu datowania, albowiem roboty budowlane w tym dniu nie były zakończone. Pogląd, że wpis do dziennika budowy jako dokumentu urzędowego ma prawny skutek równy oświadczeniu strony – zawiadomieniu o ukończeniu budowy jest nietrafny i narusza art. 45 Prawa budowlanego. Wpis do dziennika ma znaczenie tylko informacyjne i nie może zastępować zawiadomienia o zakończeniu budowy, o jakim mowa w art. 54 Prawa budowlanego. Przeprowadzone postępowanie dowodowe na etapie administracyjnym i sądowoadministracyjnym nie pozwala na przyjęcie, że zawiadomienie o zakończeniu budowy zostało zgłoszone przez inwestorów przed datą uchylenia ostatecznej o pozwoleniu na budowę, a w konsekwencji do uznania, że dalsze działanie inwestorów po tej dacie nie stanowią samowoli budowlanej podlegającej reżimowi z art. 48 Prawa budowlanego.
Pismo Wójta Gminy Borzęcin z dnia 21 lipca 2010 r. stanowi jedynie dowód na to, że w aktach znajduje się kserokopia zawiadomienia inwestorów, nie stanowi zaś relewantnego dowodu, co do rzeczywistej daty samego zawiadomienia, jeśli faktycznie je dokonano.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu.
W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu prawem przewidzianych podstawach, tj. zarówno na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię, jak i na zarzucie naruszenia przepisów postępowania.
Odnosząc się w pierwszej kolejności zarzutu naruszenia przepisów postępowania sformułowanych w pkt 1 i 3 petitum skargi kasacyjnej, które w zdaniem jej autora miało wpływ na wynik sprawy, stwierdzić należy, są one całkowicie nieusprawiedliwione.
Postawiony w pkt 1 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 134 § 1 oraz art. 141 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 48 § 1 Prawa budowlanego jest całkowicie chybiony. W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd, nie będąc związany granicami skargi, zobowiązany był do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podnoszonych w skardze. Naruszenie granic sprawy miałoby miejsce, gdyby sąd uczynił przedmiotem rozpoznania legalność innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę - a taka sytuacja miejsca nie miała. Autor skargi kasacyjnej nie wskazuje jakich okoliczności - w granicach tej sprawy - nieobjętych zarzutami i wnioskami skargi, sąd nie wziął pod uwagę. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż zgodnie z obowiązkiem wynikającym z tegoż przepisu, Sąd pierwszej instancji uczynił przedmiotem swych rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi i dokonał oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.
Niezasadny jest również zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji - wskazania co do dalszego postępowania. Treść przytoczonego przepisu reguluje instytucję o porządkowym charakterze. Czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy, ma bowiem sprawozdawczy charakter - streszcza przebieg przeprowadzonego przed sądem administracyjnym postępowania i prezentuje stanowisko sądu, jakie ten zajął w sporze zaistniałym między stronami.
Mając na uwadze charakter tej czynności procesowej, stwierdzić należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. będzie skuteczny wtedy, gdy wadliwość uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia jest tego rodzaju, że nie pozwala na kontrolę kasacyjną tego orzeczenia. A zatem nie każde uchybienie przepisowi art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi o jego naruszeniu, a tylko takie, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie z taką sytuacją nie mamy do czynienia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymagania określone w powołanym przepisie, a wyrażona w nim ocena prawna jest czytelna i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych.
Sąd I instancji w sposób jasny i wyczerpujący wyjaśnił dlaczego uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a w konsekwencji skarga jako nieuzasadniona podlegała oddalił. Stąd też stawiany Sądowi zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego w sposób jaki został sformułowany w pkt 1 skargi kasacyjnej nie znajduje usprawiedliwienia. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, wbrew skardze kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji wskazał, iż z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 2 czerwca 2002 r. zawiadomiono Urząd Gminy w Borzęcinie o zakończeniu przebudowy, a ostatni wpis w dzienniku budowy datowany jest na dzień 3 czerwca 2002 r. i, że ustalenia te wypełniają dyspozycję co do dalszego postępowania zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 751/07. Taka sytuacja, jak stwierdził Sąd Wojewódzki, oznacza, że w okresie przebudowy inwestorzy posiadali pozwolenie na budowę, nie można więc uznać, że w chwili prowadzenia prac budowlanych dopuścili się samowoli budowlanej.
Z tym stanowiskiem należy się zgodzić. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie było podstaw do zastosowania art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego i nakazania inwestorom, jak tego chce skarżąca kasacyjnie, rozbiórkę spornego budynku gospodarczego. Dyspozycja art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego na zastosowanie w stanie prawnym i faktycznym, w którym inwestor zrealizował obiekt budowlany bez wymaganego pozwolenia na budowę. W tej konkretnej sprawie inwestor posiadał pozwolenie na budowę, do zgłoszenia zakończenia robót budowlanych, jak słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji za organami obu instancji, doszło przed dniem 12 czerwca 2002 r., z którym to dniem pozwolenie to zostało uchylone powołanym powyżej prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt
II SA/Kr 1431/00. Skarżąca kasacyjnie wydaje się tego w ogóle nie dostrzegać, jak również tego, że wobec inwestorów organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji prowadzi postępowanie na podstawie art. 51 Prawa budowlanego, który to przepis w warunkach niniejszej sprawy ma właśnie zastosowanie.
Chybiony jest zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 5 p.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 k.p.c. sformułowany w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej. Zarzut naruszenia art. 106 § 5 p.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 k.p.c. może być skutecznie podnoszony w skardze kasacyjnej tylko wówczas, kiedy sąd administracyjny pierwszej instancji prowadził postępowanie dowodowe w graniach określonych przez art. 106 § 3 p.p.s.a. czyli wtedy, gdy sąd prowadził uzupełniające postępowanie dowodowe w oparciu o ten przepis. Autor skargi kasacyjnej nie dostrzega, że przepis art. 106 § 5 p.p.s.a. zawiera odesłanie do art. 106 § 3 p.p.s.a., ustanawiającego kompetencje do prowadzenia ograniczonego postępowania dowodowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym. To oznacza to, że odpowiednie przepisy Kodeksu postępowania cywilnego są stosowane, jeżeli sąd przeprowadza postępowanie uzupełniające na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Jeżeli natomiast Sąd nie przeprowadza żadnego dowodu na podstawie tego przepisu, a taka właśnie sytuacja występuje w niniejszej sprawie, to powoływanie się na przepisy Kodeksu postępowania cywilnego dotyczące postępowania dowodowego i art. 106 § 5 p.p.s.a. nie znajduje uzasadnienia.
Odnosząc się do pkt 2 petitum skargi kasacyjnej zawierającego zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 54 w zw. z art. 45 § 1 Prawa budowlanego, polegającą na nietrafnym przyjęciu, że dziennik stanowił urzędowy dokument zakończenia robót budowlanych i jakoby wpis do dziennika budowy stwierdzający zakończenie robót budowlanych był tożsamy z zawiadomieniem właściwego organu o zakończeniu budowy, jest całkowicie chybiony. Zarzut błędnej wykładni przepisów prawa materialnego może być skutecznie postawiony wówczas, gdy Sąd pierwszej instancji takiej wykładni przepisów prawa materialnego dokonywał. Z lektury uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dokonywał wykładni wskazanych przez autora skargi kasacyjnej przepisów art. 54 w zw. z art. 45 § 1 Prawa budowlanego. W tej sytuacji zarzut ten nie mógł odnieść zamierzonego skutku.
Mając na uwadze podniesione wyżej względy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.