Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 521/10 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 listopada 2009 roku, sygn. akt II SA/Bk 205/09 w sprawie ze skargi S.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] lutego 2009 r. w przedmiocie obowiązku uiszczenia opłaty z tytułu opróżnienia zbiornika bezodpływowego
Wnioskiem z dnia 25 maja 2011 r. S.T. wniósł o uzupełnienie wyroku w przedmiocie kosztów postępowania. Wskazał, że wniosek o zasądzenie kosztów składał przed rozprawą oraz w jej trakcie. Podróżował do Sądu samochodem i w związku z tym został pouczony o konieczności przedłożenia wyliczenia dotyczącego przejazdu na tej trasie koleją. Zestawienie takie złożył w piśmie z dnia 29 marca 2011 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Niewątpliwie zatem strona może żądać uzupełnienia wyroku w przedmiocie kosztów postępowania, jeżeli sąd nie orzekł w tym zakresie. Sentencja wyroku z dnia 24 marca 2011 r. nie zawiera rozstrzygnięcia o zgłoszonym przez stronę wniosku o zasądzenie kosztów postępowania.
Na mocy art. 204 pkt 2 p.p.s.a., w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. Z kolei zgodnie z art. 205 § 1 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego. W niniejszej sprawie skarżący nie był reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika i stawił się na rozprawie w dniu 24 marca 2011 r. Złożył również wniosek o zasądzenie kosztów postępowania odpowiadających kosztom podróży.
W dniu 30 marca 2011 r. wpłynęło pismo skarżącego, z którego wynika, że koszty jego dojazdu do Sądu wyniosły 1090 zł, na co składały się koszty dojazdu z Białegostoku do Warszawy (2 x 41 zł) oraz koszty dojazdu do Białegostoku (2 x 13.5 zł). Mając na uwadze przedstawione wyliczenie oraz zasady doświadczenia życiowego uznać należy, że skarżący poniósł koszty dojazdu w kwocie 109 zł, jedynie omyłkowo wskazując kwotę 1090 zł.
W tej sytuacji całość kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zamyka się we wskazanej przez skarżącego kwocie 109 zł i stąd też w ten sposób należało uzupełnić wyrok z dnia 23 marca 2011 r.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 193 oraz na podstawie art. 204 pkt 2 w związku z art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.