Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 września 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 568/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę E. M. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z naruszeniem prawa po wznowieniu postępowania.
Jak wynika z akt sprawy, Prezydent Miasta Gdańska, decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany oraz projekt zagospodarowania terenu "[...]" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w S. pozwolenia na budowę I etapu zamierzenia budowlanego: budynków mieszkalnych AB, CD, i P wraz z infrastrukturą techniczną dla całej inwestycji: układem drogowym, siecią wodociągową z hydrantami, siecią kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej z przepompownią siecią kanalizacji deszczowej z przepompownią kanalizacją techniczną wraz z przyłączami do budynków AB, CD, i P oraz siecią oświetleniową na działkach nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w G. E. M. pismem z dnia 24 września 2009 r zwróciła się do Wojewody Pomorskiego o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] maja 2008 r., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa – art. 28 kpa, art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, art. 10 k.p.a. i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego a także przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm. – dalej: rozporządzenie).
Wojewoda Pomorski, decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] maja 2008 r. Nr [...]. Po rozpatrzeniu odwołania E. M. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...], uchylił tę decyzję i przekazał sprawę Wojewodzie Pomorskiemu do ponownego rozpatrzenia stwierdzając, iż E. M. dostatecznie wykazała, że nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta z dnia [...] maja 2009 r., co stanowi przesłankę do wznowienia postępowania po wyjaśnieniu treści żądania wnioskującej. Pismem z dnia 28 września 2010 r. E. M. sprecyzowała, iż jej wniosek z dnia 24 września 2009 r. należy traktować jako wniosek o wznowienie postępowania.
Następnie Wojewoda Pomorski postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...], na podstawie art. 148 § 1 k.p.a., przekazał wniosek E. M. do rozpatrzenia Prezydentowi Miasta Gdańska, który postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] maja 2008 r. Jednocześnie, postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...], Prezydent zawiesił wznowione postępowanie, z uwagi na toczące się przed Wojewodą Pomorskim postępowanie z wniosku G. J. i S. J. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta z dnia [...] maja 2008 r. Nr [...]. Wojewoda Pomorski decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] maja 2008 r., w związku z czym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. Nr [...] Prezydent Miasta Gdańska podjął z urzędu zawieszone wznowione postępowanie administracyjne.
Prezydent Miasta Gdańska decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] maja 2008 r. Nr [...] wskazując, iż wznawiając postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, powołując się na przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., uznał E. M. za stronę postępowania. Prezydent wskazał również, iż zgodnie z art. 4 ustawy Prawo budowlane, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a zamierzenie budowlane jest zgodne z przepisami. Stosownie zaś do treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, organ sprawdza między innymi: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wymaganiami ochrony środowiska (...), zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (...).
Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, jeśli dokumentacja projektowa spełnia warunki wynikające z art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Prezydent wskazał, iż w przedmiotowej sprawie inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wprawdzie po dokonaniu szczegółowej analizy zacieniania projektowanych budynków stwierdzono, że w godzinach od 16 do 17 następuje częściowe zacienienie działki nr [...], to jednak zacienienie to w żaden sposób nie narusza przepisu § 60 pkt 1 i 2 rozporządzenia. Potwierdza to decyzja Wojewody Pomorskiego z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], w której uzasadnieniu napisano, iż "organ I instancji dokonał wymaganych w/w przepisem Prawa budowlanego, sprawdzeń i przy spełnieniu wymagań określonych w art. 32 ust. 4 wydał decyzję pozwolenia na budowę".
Odnosząc się do zarzutów wnioskodawczyni organ wyjaśnił, iż zgodnie z § 206 ust. 1 rozporządzenia, tylko w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5 (wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego), budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego (...). Natomiast w niniejszej sprawie żaden z projektowanych elementów zagospodarowania działki nie jest zlokalizowany w bezpośrednim sąsiedztwie budynku na działce nr [...], a tym samym nie zachodziła potrzeba sporządzania ekspertyzy technicznej stanu istniejącego budynku.
Natomiast odnosząc się do obaw dotyczących sposobu prowadzenia robót budowlanych organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy Prawo budowlane inwestor jest obowiązany zapewnić: objęcie kierownictwa budowy (...) oraz nadzór nad robotami przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności. Ponadto art. 21a ust. 1 Prawa budowlanego zobowiązuje kierownika budowy do sporządzenia, przed rozpoczęciem budowy, planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, uwzględniając specyfikę obiektu budowlanego i warunki prowadzenia robót budowlanych. Za ewentualne szkody powstałe w wyniku prowadzenia prac odpowiada inwestor i dlatego, w ocenie organu, firma [...] Sp. z o.o. wystąpiła do E. M. oraz do wszystkich pozostałych sąsiadów o możliwość monitorowania wpływu prowadzonych robót na sąsiednie nieruchomości. Większość zamierzeń inwestycyjnych wiąże się z różnym stopniem uciążliwości dla mieszkańców (np. hałas), jednak jest to sytuacja przejściowa i nie może prowadzić do zaprzestania inwestowania.
Sprzeciw co do planowanej inwestycji sam w sobie nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej. Administracja publiczna jest w swoich działaniach związana prawem. Wydając decyzję administracyjną organy tej administracji muszą oprzeć ją na wyraźnie wskazanej normie prawnej i nie wolno im przekroczyć granic, jakie ta norma wyznacza.
Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] marca 2011 r. wniosła E. M. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Pomorski, na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a., decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...] uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] marca 2011 r. oraz stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] maja 2008 r. wydana została z naruszeniem art. 10 k.p.a., lecz nie uchyla się jej ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową, stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym doszło do jej wydania było dotknięte kwalifikowaną wadą wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego (art. 145 § 1 k.p.a.). W wyniku przeprowadzonego wznowionego postępowania organ administracji wydaje decyzję w trybie art. 151 § 1 kpa, to jest odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, jeżeli brak jest podstaw do jej uchylenia lub uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145 a i b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 2 k.p.a.). Nie uchyla się jednak decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
W ocenie Wojewody organ I instancji prawidłowo, stosownie do treści art. 149 § 1 k.p.a., wznowił w przedmiotowej sprawie postępowanie. Organ wojewódzki już w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę uznał, że E. M. winna zostać uznana za stronę tego postępowania, gdyż jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Ponadto, podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione w terminie 30 dni od daty, kiedy wnioskodawczyni dowiedziała się o wydaniu decyzji, gdyż uruchomienie procedury nastąpiło już w piśmie wnioskodawczyni z dnia 29 czerwca 2009 r.
Badając legalność zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, organ stwierdził, iż Prezydent Miasta Gdańska zastosował wadliwą podstawę prawną – art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Według Wojewody, w przeprowadzonym postępowaniu jako podstawę prawną organ winien zastosować art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a., ponieważ w wyniku wznowienia zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Brak czynnego udziału strony w postępowaniu kwalifikuje do wznowienia postępowania, jednakże nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji dotychczasowej. Stosownie do treści art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Natomiast, zgodnie z przepisami art. 151 § 2 k.p.a., w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a., organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu.
Ponadto Wojewoda stwierdził, iż organ I instancji przeanalizował i ustosunkował się do zarzutów wnioskującej złożonych w trakcie postępowania oraz umożliwił pominiętej stronie zapoznanie się z całym materiałem dowodowym w postępowaniu wznowieniowym. Wojewoda ustalił, iż nieruchomość wnioskującej E. M. graniczy z działkami objętymi inwestycją i znajduje się w obszarze jej oddziaływania tylko w zakresie zacieniania nieruchomości. Załączona zaś do projektu budowlanego szczegółowa analiza zacieniania wskazuje, że częściowe zacienianie działki E. M. o numerze geodezyjnym [...] występuje w godzinach od 16 do 17, co nie narusza przepisu § 60 pkt 1 i 2 rozporządzenia. Wojewoda wskazał również, iż przeprowadzona została kontrola przedmiotowego pozwolenia na budowę w postępowaniu z wniosku małżonków Jopyk o stwierdzenie nieważności decyzji pozwolenia na budowę z dnia [...] maja 2008 r. Nr [...] i decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] odmówiono stwierdzenia jej nieważności, gdyż nie dopatrzono się rażącego naruszenia prawa.
W ocenie Wojewody zatwierdzony projekt budowlany i udzielone pozwolenie na budowę nie stoi w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu dzielnicy [...] w G. oraz wymogami rozporządzenia. Planowana inwestycja budowy niskich budynków mieszkalnych nie będzie oddziaływała negatywnie na sąsiednie nieruchomości, szczególnie w zakresie zapewnienie naturalnego oświetlenia obiektów znajdujących się w sąsiedztwie. Z tych przyczyn zarzut odwołującej się, że zostało naruszone jej prawo własności jest niezasadny. Zaprojektowana niska zabudowa mieszkaniowa z parkingami podziemnymi nie wprowadza żadnych ograniczeń w możliwości zagospodarowania jej nieruchomości. W szczególności dotyczy to ograniczeń mogących wynikać z norm określających wymogi w zakresie zacieniania i przesłaniania pomieszczeń zawartych w przepisach § 13 i 60 rozporządzenia.
Wojewoda wyjaśnił też, iż zgodnie z art. 42 ust 1 Prawa budowlanego, inwestor jest zobowiązany zapewnić objęcie kierownictwa budowy oraz nadzór nad robotami przez osoby posiadające uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności, a art. 21a ust. 1 tej ustawy budowlane zobowiązuje kierownika budowy do sporządzenia, przed rozpoczęciem budowy, planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, uwzględniając specyfikę obiektu budowlanego i warunki prowadzenia robót budowlanych. Organ architektoniczno - budowlany nie jest właściwym organem do ustalenia, czy roboty budowlane realizowane są zgodnie z obowiązującymi przepisami, albowiem właściwym organem w sprawach realizacji robót budowlanych jest organ nadzoru budowlanego stosownie do właściwości wynikającej z art. 83 Prawa budowlanego.
Ponadto, w ocenie Wojewody, zarzut dotyczący uciążliwości, typu hałas i ograniczenia ruchu, wywołanej projektowaną inwestycją jest zarzutem subiektywnym nie mającym odzwierciedlenia w przepisach prawa, bowiem planowana inwestycja znajduje się w terenie zabudowy miejskiej miasta G., gdzie na terenach budowlanych zachodzą procesy inwestycyjne, które często znacznie podwyższają wartości nieruchomości sąsiednich.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję z dnia 12 maja 2011 r. wniosła E. M. Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 7 września 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 568/11, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., oddalił skargę E. M. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że skarżąca zażądała wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] maja 2008 r. w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ I instancji, działając zgodnie z dyspozycją art. 149 § 1 k.p.a., postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r., wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie, wskazując, iż przesłanką uzasadniająca wznowienie postępowania jest art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Pozostaje poza sporem, że E. M. bez własnej winy nie uczestniczyła w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę, będąc jego stroną, a wniosek o wznowienie postępowania złożony został w ustawowym terminie.
W następstwie wznowienia postępowania, decyzją z dnia [...] marca 2011 r. organ I instancji odmówił uchylania ostatecznej decyzji z dnia [...] maja 2008 r., pomimo iż w uzasadnieniu stwierdził, że wnioskująca jako strona nie brała udziału w przedmiotowym postępowaniu. Natomiast Wojewoda Pomorski, zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją uchylił decyzję z dnia [...] marca 2011 r. oraz stwierdził, iż decyzja Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] maja 2008 r. została wydana z naruszeniem art. 10 k.p.a., lecz nie uchyla jej, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
W ocenie Sądu dopiero zaskarżona decyzja pozostaje w zgodzie z prawem. Organ odwoławczy prawidłowo uchylił decyzję organu I instancji, gdyż rozstrzygnięcie podjęte przez ten organ nie odpowiada regulacji zawartej w art. 151 k.p.a. Organ odwoławczy prawidłowo ustalił również, iż skarżąca bez swojej winy nie brała udziału w toczącym się postępowaniu, a tym samym, że wystąpiła przesłanka wznowieniowa, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem Sądu Wojewoda również prawidłowo przeprowadził kontrolę decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] maja 2008 r., zasadnie stwierdzając po zbadaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, iż zaistnienie przedmiotowej przesłanki wznowieniowej, a więc pozbawienie strony postępowania administracyjnego udziału w tym postępowaniu, przez co doszło do naruszenia art. 10 k.p.a, nie miało wpływu na legalność wydanej decyzji.
Zdaniem Sądu trafnie organ wywiódł, iż stanowiąca własność skarżącej działka nr [...] przy ul. [...] w G. znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, której dotyczy decyzja Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] maja 2008 r. Działka ta, granicząca z terenem inwestycji, znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji w zakresie wynikającym z przeprowadzonej analizy zacienienia. Niemniej, jak wykazał organ na podstawie przeprowadzonej w sprawie szczegółowej analizy zacienienia, częściowe zacienienie działki nr [...] występuje w godzinach od 16 do 17, co nie narusza przepisu § 60 rozporządzenia. Opisane wyżej ograniczenie dla nieruchomości skarżącej pozostaje w zgodzie z prawem i nie stanowi o wadliwości badanej decyzji z dnia [...] maja 2008 r.
W ocenie Sądu, po dokonaniu przedmiotowego badania organ odwoławczy prawidłowo ustalił, iż zatwierdzony w przedmiotowej sprawie projekt budowlany i udzielone pozwolenie na budowę spełnia wymagania określone art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Sąd podzielił stanowisko organu, iż zatwierdzony projekt budowlany i udzielone pozwolenie na budowę nie stoi w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Trafne jest także, zdaniem Sądu, stanowisko organu, iż wydane pozwolenie na budowę nie narusza wymagań określonych w rozporządzeniu. Planowana inwestycja przewidująca budowę niskich budynków mieszkalnych nie będzie oddziaływała negatywnie na sąsiednie nieruchomości, szczególnie w zakresie zapewnienia naturalnego oświetlenia obiektów znajdujących się w sąsiedztwie. Trafnie także organ przyjął, iż w kwestionowanej decyzji nie doszło do naruszenia § 206 rozporządzenia. W przepisie tym przyjęto, że w przypadku wzniesienia budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego (§ 204 ust.
5) budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego. W niniejszej sprawie nie zachodzi sytuacja polegająca na bezpośrednim sąsiedztwie budynku mieszkalnego skarżącej z którymkolwiek z obiektów inwestycji, zatem ekspertyza, o której mowa w § 206 rozporządzenia nie była obligatoryjna na etapie projektowania i zatwierdzania projektu budowlanego.
W ocenie Sądu zasadnie przyjęto również, iż do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył wymagane dokumenty, opinie, uzgodnienia oraz zaświadczenia, wykazał się również posiadanym prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także przedstawił ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Prawidłowa jest ocena, iż przedstawiony projekt budowlany oraz projekt zagospodarowania przestrzennego jest kompletny. Ponadto, jak zasadnie zauważył organ, projekt został wykonany, a także sprawdzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.
Dlatego też Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż uchybienie, polegające na niezapewnieniu skarżącej czynnego udziału w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, co stanowiło o naruszeniu przepisu postępowania (art. 10 k.p.a.), nie miało wpływu na prawidłowość wydanej w sprawie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, mimo wystąpienia tej wady postępowania, decyzja dotychczasowa wydana została zgodnie z prawem. Tym samym organ odwoławczy prawidłowo zastosował dyspozycję wynikająca z art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gdańsku z dnia 7 września 2011 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła E. M. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie:
- 1. prawa materialnego przez błędną ich wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie:
- a) § 206 ust. 1 rozporządzenia poprzez jego niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, uznając, iż w okolicznościach niniejszej sprawy, nie ma zastosowania;
- b) art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;
- c) art. 2 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;
- 2. przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- a) art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. przepisami postępowania;
- b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. poprzez uznanie, iż nie zachodzą podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, mimo iż zostały naruszone przepisy postępowania;
- c) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) poprzez jego błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.
Skarżąca kasacyjnie wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] maja 2011 r. w części utrzymującej w mocy decyzje Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] maja 2008 r. poprzez stwierdzenie, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 10 k.p.a. lecz nie uchylającej jej ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja administracyjna odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej ze względu na stwierdzenie naruszenia art. 145 § 1 pkt 4; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zarzut naruszenia § 206 ust. 1 rozporządzenia MI z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...) przez jego niezastosowanie, nie jest trafny, jeśli się zważy, w jakich przypadkach przepis ten powinien mieć zastosowanie. Wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego, o czym mowa w § 204 ust. 5 rozporządzenia, nie dotyczy sytuacji jaka ma miejsce w niniejszej sprawie. Usytuowania budynków objętych kwestionowaną decyzją z dnia [...] maja 2008 r. od budynku skarżącej, nie można kwalifikować "w bezpośrednim sąsiedztwie" w rozumieniu ww. przepisu. W skardze kasacyjnej nie podano też żadnej konkretnej odległości, która mogłaby być przykładem wzniesienia budynku "w bezpośrednim sąsiedztwie". Nie było więc podstaw aby budowa była poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, o której mowa w § 206 ust. 1 rozporządzenia.
Na stronie 8 skargi kasacyjnej jej autor podnosi, "iż w wyniku prac prowadzonych na sąsiedniej nieruchomości dochodzi do uszkodzeń i zniszczeń nieruchomości sąsiadującej. Wskazuje, iż nie wszelkie wymogi techniczne i prawne zostały zachowane". Powyższe stwierdzenie jest bardzo tajemnicze i nie znajduje żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy. Autor skargi kasacyjnej też nie wyjaśnia o jakie zniszczenia chodzi, trudno więc traktować to jako uzasadnienie zarzutu skargi kasacyjnej, przygotowanej przez profesjonalnego pełnomocnika. Jeżeli takie fakty mają miejsce, powinno to być zgłoszone do właściwego organu nadzoru budowlanego.
Zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie zawarty w petitum skargi kasacyjnej, nie znajduje uzasadnienia w dalszej części tego pisma, chociaż przepis ten został powołany na stronie 13 jeszcze raz. Brak właściwego uzasadnienia zarzutu, zwalnia Sąd z jego rozpoznania.
Trudno też odnieść się do zarzutu naruszenia art. 2 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, gdyż naruszenie tego przepisu łączy się z naruszeniem art. 42 Konstytucji oraz z art. 77 Konstytucji, jak wynika z treści zamieszczonej na stronie 13 skargi kasacyjnej. Ww. art. 42 Konstytucji dotyczy odpowiedzialności karnej i składa się z trzech ustępów, nie wiadomo więc co miał na myśli autor skargi kasacyjnej bliżej nie precyzując swego zarzutu.
"Ograniczenie zakresu podmiotów w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę", byłoby sprzeczne z zasadą wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP, gdyby w ten sposób wyłączono z postępowania podmiot, który ma przymiot strony i nie wznowiono postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W niniejszej sprawie jednak uznano, że skarżąca ma przymiot strony, wznowiono więc postępowanie i rozpatrzono sprawę na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a.
Nie wiadomo dlaczego autor skargi kasacyjnej powołuje art. 77 Konstytucji (s. 13 skargi kasacyjnej), gdyż w niniejszej sprawie, w tym postępowaniu nie orzekano w kwestiach regulowanych powyższym przepisem.
Jeżeli skarżąca w wyniku prowadzonej budowy na podstawie decyzji z dnia [...] maja 2008 r. poniosła jakąś szkodę, oczywiście służy jej prawo do odszkodowania w odrębnym postępowaniu, co jednak nie ma bezpośredniego związku z tym postępowaniem.
Nie każde wznowione postępowanie musi się kończyć uchyleniem dotychczasowej decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., co wynika też z zaskarżonego wyroku i z czym nie zgadza się pełnomocnik skarżącej. Takie rozstrzygnięcie Sądu jednak nie jest dotknięte naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. ani też naruszeniem art. 3 § 1 p.p.s.a., czy też art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, jak podnosi się w skardze kasacyjnej.
Wojewoda Pomorski wydając we wznowionym postępowaniu decyzję w oparciu o art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., nie naruszył przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.
W skardze kasacyjnej, a w szczególności w jej uzasadnieniu nie wykazano też aby zaskarżonym wyrokiem zostały naruszone przepisy art. 3 § 1 p.p.s.a. lub art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych. Gołosłowne są także twierdzenia skargi kasacyjnej sugerujące naruszenie własności skarżącej przez fakt wydania decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] maja 2008 r.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.