Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 6 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 532/15

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1138/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...]w przedmiocie przedłużenia okresu obowiązywania decyzji.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy Niepołomice przedłużył na okres od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] stycznia 2015 r. decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Niepołomice z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...].

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ l instancji wskazał, że decyzją tego organu z dnia [...] stycznia 2006 r. M. B.została zobowiązana do uiszczania w terminie do 28 każdego następującego po sobie miesiąca opłat za opróżnianie bezodpływowego zbiornika usytuowanego na nieruchomości gruntowej położonej w S. nr [...] i transport nieczystości ciekłych do punktu zlewnego oraz do udostępnienia zbiornika bezodpływowego przedsiębiorcy posiadającemu zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Obowiązywanie tej decyzji było przedłużane decyzjami wydawanymi na kolejne okresy. Z uwagi na fakt, iż M. B.na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty obowiązywania decyzji nie przedstawiła umowy, z której wynikałoby, że termin wykonywania usługi nie jest późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji, organ l instancji przedłużył obowiązywanie decyzji.

Od decyzji tej odwołanie złożyła M. B., podnosząc, że postępowanie w sprawie nie zostało wszczęte oraz że nie zapewniono jej udziału w postępowaniu i możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji. Wskazała, że nieruchomość położona na działce nr [...] w S. [...] jest przyłączona w całości do kanalizacji miejskiej od 2005 r. i Burmistrz Niepołomic nałożył na nią obowiązek bezprawnego ponoszenia opłat.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia [...] czerwca 2014r. znak: [...], działając na podstawie art. 6 ust. 10 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012r. poz. 391) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Zdaniem organu odwoławczego, brak było możliwości uchylenia decyzji organu I instancji, gdyż w myśl art. 6 ust. 10 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach decyzja, o której mowa w ust. 7, ulega przedłużeniu w drodze decyzji wydawanej z urzędu, na kolejny okres, jeżeli właściciel nieruchomości nie przedstawi, na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty obowiązywania decyzji, umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie jest późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji. Z akt sprawy wynika, że Burmistrz Miasta i Gminy Niepołomice decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] ustalił obowiązek uiszczania przez M. B. opłat za opróżnianie bezodpływowego zbiornika usytuowanego na jej nieruchomości i transport nieczystości ciekłych w ilości 3m3/miesiąc do punktu zlewnego - w kwocie 47,04 zł = VAT/miesiąc. Decyzja ta została przedłużona na kolejne okresy. Ostatnia decyzja przedłużająca została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...].

Następnie zaskarżoną decyzją organ l instancji orzekł o przedłużeniu na kolejny okres od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] stycznia 2015 r. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Niepołomice z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...].

Jak wynika z akt sprawy oraz z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] marca 2010 r. M. B.jest współwłaścicielką 1/2 części nieruchomości położonej w S. [...] (działka nr [...]), współwłasność ta nie jest związana z ustanowieniem odrębnej własności lokali w budynku znajdującym się na tej działce. W budynku tym znajdują się dwa lokale mieszkalne, przy czym z jednego z nich korzysta wyłącznie M. B., a z drugiego T. i J. S. Do kanalizacji sanitarnej podłączony został wyłącznie lokal użytkowany przez T. S. Natomiast M. B.korzysta nadal ze zbiornika bezodpływowego. M. B.nie zawarła stosownej umowy o opróżnianie zbiornika bezodpływowego z przedsiębiorcą posiadającym zezwolenie na tego rodzaju działalność i okoliczności tej nie kwestionuje również M. B. Powyższy stan faktyczny istniał zarówno w czasie wydania decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Niepołomice z dnia [...] stycznia 2006 r., jak i następnych decyzji oraz istnieje w chwili obecnej.

Ponieważ stan faktyczny i prawny nie uległ zmianie, tzn. M. B.w żaden sposób nie wykazała, że jej lokal mieszkalny został podłączony do kanalizacji sanitarnej ani też nie przedstawiła, na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty obowiązywania decyzji, umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie jest późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji, organ miał podstawy do przedłużenia z urzędu decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. na kolejny okres od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] stycznia 2015 r. Z faktu, że druga współwłaścicielka nieruchomości podłączyła do kanalizacji sanitarnej wyłącznie lokal mieszkalny, z którego korzysta, M. B.nie może wywodzić, że jest ona zwolniona z obowiązku opróżniania zbiornika bezodpływowego, do którego są odprowadzane nieczystości ciekłe z lokalu, w którym ona mieszka. Powyższe znajduje potwierdzenie w uzasadnieniach wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: wyroku z dnia 24 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 863/08 oraz wyroku z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 972/09.

Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów Kolegium wskazało, że stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie od roku 2006. Jedynym elementem, który mógłby mieć wpływ na możliwość nieprzedłużenia decyzji byłoby zawarcie przez M. B.stosownej umowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 5 października 2011 r. sygn. II SA/Kr 894/11 stwierdził, że organy pozostają związane decyzja, którą ustalono obowiązek ponoszenia opłat i z tego powodu w postępowaniu o przedłużenie decyzji "podstawowej" nie mogą ponownie badać przesłanek, dla których została ona wydana. Postępowanie o przedłużenie decyzji nie toczy się w granicach sprawy o nałożenie obowiązku, lecz w granicach sprawy nowej, statuowanej przepisem art. 6 ust. 10 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Dla rozstrzygnięcia sprawy istotne jest jedynie ustalenie, że odwołująca korzysta z bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe i nie zawarła stosownej umowy na opróżnianie tego zbiornika.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła M. B.zarzucając:

1. 1. naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 6 ust. 10 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez pominięcie okoliczności, że decyzja o której przedłużeniu orzekano w skarżonej decyzji jest niezgodna ze stanem faktycznym sprawy statuowanej w powołanym przepisie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - zarówno co do wskazania ilości odbieranych nieczystości jak i wskazania podmiotu, uprawnionego do ich odbioru, a więc nie może być utrzymana w mocy;
2. 2. naruszenie art. 6 ust. 10, 7, 8, 9 i 10 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i art. 154 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu l instancji mimo że w ten sposób dochodzi do wykroczenia poza prawną podstawę orzekania o przedłużeniu decyzji i utrzymania w obrocie prawnym decyzji sprzecznej ze stanem faktycznym;
3. 3. art. 10 § 1 i art. 61 § 4 oraz art. 80 i 81 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez zaniechanie przez organ wyższego stopnia uchylenia decyzji organu l instancji mimo jej wydania bez zawiadomienia strony zarówno o wszczęciu postępowania, jak i o możliwości wypowiedzenia się w przedmiocie zebranego materiału - mimo oczywistych braków i uchybień organu l instancji, wskazanych w dalszym toku postępowania przez stronę.

W uzasadnieniu skargi podano, że sentencja decyzji z 2006 r. w powyższym zakresie jest nieaktualna albowiem od końca 2011 roku zbiornik na nieruchomości skarżącej opróżnia inny podmiot zaangażowany w tym celu przez Gminę Niepołomice, zaś ilość ścieków w porównaniu z rokiem 2006 uległa redukcji wobec zmniejszenia się ilości osób zamieszkujących wraz ze skarżącą. Art. 6 ust. 10 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wyznacza nową sprawę a zatem należy uznać, że w granicach tak rozumianej nowej sprawy mieści się badanie wszystkich przesłanek wydania decyzji ustalającej obowiązek uiszczania opłat za używanie zbiornika. Uchybienie polegające na wydaniu decyzji w l instancji bez zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania i bez dokonania zawiadomienia wymaganego normą wyrażoną w art. 10 § 1 K.p.a. miało w tej sprawie istotne znaczenie, gdyż uniemożliwiono skarżącej podniesienie opisanych wyżej okoliczności faktycznych, a zatem swoje stanowisko mogła ona przedstawić dopiero w postępowaniu odwoławczym, co w oczywisty sposób narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie wniosło o jej oddalenie.

Wyrokiem z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1138/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...]w przedmiocie przedłużenia okresu obowiązywania decyzji.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, gmina jest obowiązana zorganizować odbieranie odpadów komunalnych oraz opróżnianie zbiorników bezodpływowych w przypadku właścicieli nieruchomości, którzy nie zawarli umów, o których mowa w ust.

1. W ramach realizacji tego obowiązku, Burmistrz Miasta i Gminy Niepołomice wydał na podstawie art. 6 ust. 7 ustawy, decyzję z dnia 9 stycznia 2006 r. ustalającą obowiązek uiszczania przez skarżącą opłat za opróżnianie przedmiotowego zbiornika bezodpływowego. Powyższa decyzja, wydana, zgodnie z art. 6 ust. 9 ustawy, na okres 1 roku, nie została skutecznie zakwestionowana w administracyjnym toku instancji, wobec czego stała się ostateczna i prawomocna.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja z 2014 r. przedłużająca okres obowiązywania decyzji z 2006 r., a nie decyzja z 2006 r. Wobec tego istotne dla rozpoznania sprawy są okoliczności dotyczące podstaw do wydania zaskarżonej decyzji z 2014 r. przedłużającej decyzję z 2006 r., w tym zachowania zasad procedury administracyjnej przy wydaniu tejże, a nie okoliczności takie odnoszące się do podstaw wydania decyzji z 2006 r. Wobec tego podniesione w skardze okoliczności nie dają żadnych podstaw do stwierdzenia, że w rozpoznawanej sprawie wydano błędną decyzję, tj. że nie zachodzą przesłanki do przedłużenia okresu obowiązywania decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Niepołomice z dnia [...] stycznia 2006 r. zobowiązującej M. B.do uiszczania opłat za opróżnianie bezodpływowego zbiornika i transport nieczystości ciekłych do punktu zlewnego. Podstawą wydania zaskarżonej decyzji była ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w szczególności przepis art. 6 ust. 10 ustawy.

Zgodnie z powołanym przepisem (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji), decyzja, o której mowa w ust. 7, ulega przedłużeniu w drodze decyzji wydawanej z urzędu, na kolejny okres, jeżeli właściciel nieruchomości nie przedstawi, na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty obowiązywania decyzji, umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie jest późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji. Natomiast w myśl powołanego art. 6 ust. 7 ustawy, wójt, burmistrz, prezydent miasta wydaje z urzędu decyzję, w której ustala:

1. 1. obowiązek uiszczania opłat za odbieranie odpadów komunalnych lub opróżnianie zbiorników bezodpływowych;
2. 2. wysokość opłat wyliczonych z zastosowaniem stawek, o których mowa w ust. 2 (tj. określonych przez radę gminy);

W związku z powyższym w kontrolowanej sprawie, skoro decyzja pierwotna z 2006 r. jest w obrocie i wiąże, istotą sprawy była ocena czy spełnione zostały inne przesłanki z ww. przepisu dla rozstrzygnięcia sprawy. Na podstawie art. 6 ust. 10 ustawy, przedmiotowa decyzja ulega przedłużeniu w drodze decyzji wydawanej z urzędu, na kolejny okres, jeżeli właściciel nieruchomości nie przedstawi, na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty obowiązywania decyzji, umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie jest późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji. Oznacza to, że jedyną przesłanką wydania przez organ wykonawczy gminy decyzji ustalającej obowiązek uiszczania opłat za opróżnianie zbiornika bezodpływowego jest brak stosownej umowy pomiędzy właścicielem korzystającym z takiego zbiornika, a podmiotem posiadającym zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych.

Natomiast wyłączną przesłanką przedłużenia okresu obowiązywania tej decyzji jest nieprzedstawienie przez właściciela nieruchomości, na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty obowiązywania decyzji, umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie jest późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji. W związku z tym, że skarżąca nie przedstawiła Burmistrzowi Miasta i Gminy Niepołomice dowodu zawarcia umowy o wywóz nieczystości ciekłych ze zbiornika bezodpływowego, z którego korzysta, zasadne było przedłużenie obowiązywania decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. w oparciu o treść art. 6 ust. 10 ustawy. Organ prawidłowo zatem, w ocenie Sądu ustalił, że skarżąca jako współwłaścicielka nieruchomości korzysta ze zbiornika bezodpływowego i nie zawarła stosownej umowy na jego opróżnianie. Do kanalizacji sanitarnej podłączony jest bowiem jedynie lokal drugiej współwłaścicielki przedmiotowej nieruchomości tj. T. S. Zarzuty skargi sprowadzające sie w istocie do kwestionowania legalności decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r., która jest decyzją ostateczną i nie została skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego, nie mogą doprowadzić do uchylenia zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji o przedłużeniu okresu obowiązywania decyzji.

Korzystanie przez skarżącą z bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe obligowało ją do zapewnienia prawidłowego usuwania tych nieczystości bez względu na okoliczności, z powodów których nadal z niego korzysta. Zatem wystarczającą przesłanką nałożenia na skarżącą w drodze decyzji obowiązku uiszczania opłat za usuwanie nieczystości ciekłych ze zbiornika bezodpływowego, a następnie przedłużania okresu obowiązywania tej decyzji było korzystanie przez nią z tego zbiornika oraz niezawarcie z uprawnionym podmiotem umowy dotyczącej jego opróżniania i wywozu nieczystości.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę kasacyjną wniosła M. B.podnosząc zarzuty naruszenia:

1. 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo tego, że skarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7 K.p.a. i art. 77 K.p.a.
2. 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo tego, że skarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 10 K.p.a.
3. 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. i w zw. z art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez oddalenie skargi i w konsekwencji utrzymaniu w mocy decyzji sprzecznych z normą prawa materialnego zawartą w powołanym przepisie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach

Skarżąca kasacyjnie stwierdziła, że pomiędzy postępowaniem o przedłużenie decyzji, a postępowaniem dotyczącym wydania decyzji "pierwotnej", to jest tej, której obowiązywanie jest następnie przedłużane zachodzi tożsamość sprawy administracyjnej, gdyż zachodzi tożsamość podmiotu będącego adresatem obowiązków oraz tożsamość przedmiotowa dotycząca praw i obowiązków strony. Wobec tego organ administracji w postępowaniu o przedłużenie decyzji nie może pomijać zmian determinanty faktycznej będącej podstawą wydania decyzji pierwotnej. W przedmiotowej sprawie po kilku latach od wydania decyzji pierwotnej nastąpiła zmiana okoliczności, to jest od 2011 r. ilość ścieków w porównaniu z rokiem 2006 uległa redukcji wobec zmniejszenia się ilości osób zamieszkujących ze skarżącą kasacyjnie zaś gmina wypowiedziała umowę z przedsiębiorcą wywożącym odpady płynne ze zbiornika objętego decyzją i zaangażowała w tym celu kogoś innego.

W związku z tym wydanie decyzji przedłużającej decyzję pierwotną skutkuje utrzymaniem w obrocie prawnym orzeczenia wtórnie niezgodnego z powstałym stanem faktycznym. Tym samym zasadne wydaje się podnoszenie zarzutów w zakresie niezgodności ze stanem faktycznym nie tyle wobec decyzji pierwotnej co decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r., gdyż ta decyzja skutkuje pozostawieniem wadliwego orzeczenia w obrocie prawnym.

Zdaniem skarżącej kasacyjnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów naruszenia przez organy administracji art. 7 K.p.a. oraz art. 77 K.p.a. tymczasem pominiecie okoliczności, że decyzja, która jest przedłużana stała się nieaktualna pod względem faktycznym miało wpływ na niekorzystne rozstrzygnięcie i narusza w sposób rażący przepisy procedury administracyjnej. Organy administracji nie próbowały wyjaśnić, czy i dlaczego doszło do zmiany stanu faktycznego będącego podstawą wydanej decyzji. Pomimo wyjaśnień składanych przez skarżącą kasacyjnie organy administracji nie zadały sobie trudu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przedłużając nieaktualną decyzję na kolejne okresy.

W ocenie skarżącej kasacyjnie nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że naruszenie art. 10 K.p.a. nie miało wpływu na wynik sprawy. Gdyby bowiem umożliwiono jej wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego to wykazałaby niezgodność ze stanem faktycznym decyzji z 9 stycznia 2006 r. Okoliczność ta ma zaś istotne znaczenie dla wyniku toczącego się postępowania, gdyż decyzje przedłużające są niezgodne ze stanem faktycznym. Gdyby organ wydał decyzję "pierwotną" w oparciu o rzeczywisty stan faktyczny nie stwarzałoby to problemu dla decyzji przedłużających. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, nie ma żadnego znaczenie fakt, że była ona zorientowana w sprawie, bowiem organy administracji mają obowiązek przedstawienia zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji.

Skarżąca kasacyjnie podniosła, że decyzja z 2006 r. znacznie wykracza poza podstawę prawną, to jest art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Decyzja ta zawiera wskazanie ilości ścieków odprowadzanych ze zbiornika oraz wskazanie podmiotu, który opróżni zbiornik. Tymczasem przepis ten określa jedynie, że decyzja organu ustala obowiązek uiszczania opłata za odbieranie odpadów komunalnych lub opróżnianie zbiorników bezodpływowych, wysokość opłat wyliczonych z zastosowaniem stawek, o których mowa w ust. 2 tego przepisu, terminy uiszczania opłat oraz sposób i terminy udostępniania pojemników lub zbiorników w celu ich opróżnienia. Decyzja o przedłużeniu decyzji skutkuje zatem utrzymaniem w obrocie prawnym wadliwego orzeczenia i już z tej racji winna zostać uchylona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sprawa rozpoznawana jest przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.). Z urzędu brana jest pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez M. B.nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. dalej jako K.p.a.). Organy administracji wyjaśniły wszystkie okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Przesłanką wydania decyzji, o której mowa w art. 6 ust. 10 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm.) jest nieprzedstawienie przez właściciela nieruchomości na co najmniej trzy miesiące przed upływem obowiązywania decyzji wydanej na podstawie art. 6 ust. 7 ww. ustawy umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie jest późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że skarżąca kasacyjnie umowy takiej nie przedstawiła. Organ administracji miał więc podstawy do przedłużenia obowiązywania decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r.

Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 77 K.p.a. stwierdzić należy, że nie mógł on być przedmiotem oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak stanowi art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Nieodzownym elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej jest m.in. wskazanie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć wskazanie konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych.

Art. 77 K.p.a. składa się z czterech jednostek redakcyjnych (paragrafów). W zarzucie zawartym w skardze kasacyjnej wskazano zaś ogólnie na naruszenie ww. przepisu nie wskazując, który paragraf lub paragrafy tego przepisu został naruszony. Nie sprecyzowano też zarzutu naruszenia tego artykułu w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie może w zastępstwie strony postępowania dokonywać sprecyzowania zarzutów skargi kasacyjnej i ustalać, które przepisy wymienionego artykułu, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, zostały naruszone.

W skardze kasacyjnej podniesiony został zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. bez wskazania, czy odnosi się on do § 1, § 2 czy też § 3 tego artykułu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano powołany został jednak art. 10 § 1 K.p.a. z czego można wnosić, że zarzut skargi kasacyjnej dotyczy tego właśnie przepisu. Stanowi on, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W przedmiotowej sprawie przed wydaniem decyzji organ I instancji nie powiadomił skarżącej kasacyjnie o wszczęciu postępowania w sprawie przedłużenia decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. jak również nie zawiadomił skarżącej kasacyjnie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. tylko tego rodzaju naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania może być podstawą uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny.

W rozpoznawanej przez Sąd I instancji sprawie nie ma wątpliwości, że skarżąca kasacyjnie wiedziała o wszystkich okolicznościach, które były istotne dla wydania rozstrzygnięcia przez organ administracji. Skarżąca kasacyjnie wiedziała, że w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja z dnia [...] stycznia 2006 r. Skarżąca kasacyjnie nie kwestionowała również faktu, że nie przedstawiła na co najmniej trzy miesiące przed upływem obowiązywania ww. decyzji umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie jest późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej tejże decyzji.

Argumenty, które skarżąca kasacyjnie zamierzała podnieść, a które zostały następnie przedstawione w odwołaniu oraz skardze do Sądu I instancji oraz skardze kasacyjnej nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Decyzja z dnia [...] stycznia 2006 r. funkcjonuje w obrocie prawnym. Postępowanie w sprawie wydania decyzji przedłużającej okres jej obowiązywania nie służy dokonywaniu oceny prawidłowości decyzji, której okres obowiązywania ma być przedłużony. Ocena zgodności z prawem ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. może być dokonana wyłącznie w postępowaniu o stwierdzenie jej nieważności lub w postępowaniu wznowieniowym. Organ administracji wydający decyzję o przedłużeniu obowiązywania decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. jest zobowiązany do zbadania tylko, czy doszło do zmiany jednej okoliczności, to jest czy skarżąca kasacyjnie zawarła umowę, o której mowa w art. 1 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zmiany innych okoliczności faktycznych nie mają znaczenia dla wydania decyzji o przedłużeniu obowiązywania decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. Zmiana ilości odprowadzanych ścieków mogąca mieć wpływ na wysokość ponoszonych przez skarżącą kasacyjnie opłat może ewentualnie stanowić podstawę do wystąpienia przez skarżącą kasacyjnie z wnioskiem o zmianę pkt 1 ww. decyzji na podstawie art. 155 K.p.a., w którym to punkcie określona została ilość odbieranych ścieków.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 6 ust. 7 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Przepis ten miał zastosowanie przy wydawaniu decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. Podstawą wydania decyzji przez organ I instancji w przedmiotowej sprawie był natomiast wyłącznie art. 6 ust. 10 ww. ustawy. Ponownie stwierdzić należy, że postępowanie w sprawie przedłużenia obowiązywania decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r. nie służy dokonywaniu oceny zgodności z prawem tej decyzji.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Przepis ten ma charakter swoistej "instrukcji" dla Sądu, jakiej treści rozstrzygnięcie ma wydać, gdy uzna, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis ten może być więc naruszony tylko wówczas, gdy Sąd uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie wydaje orzeczenie oddalające skargę lub gdy Sąd uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie uwzględnia ją. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i w konsekwencji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie polegające na jej oddaleniu.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej kasacyjnie wynagrodzenia z tytułu dzielonej pomocy prawnej (art. 250 P.p.s.a.), gdyż art. 209 P.p.s.a. i art. 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258 - 261. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), pełnomocnik skarżącego winien złożyć Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie wniosek wraz z oświadczeniem, o jakim mowa w tym przepisie.