Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 408/13 oddalił skargę R. B. na decyzję Szafa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP.
Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
W dniu 6 lutego 2012 r. R. B., obywatel T., wystąpił z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym czasie cudzoziemiec przebywał w Polsce na podstawie wizy krajowej wydanej mu w dniu [...] sierpnia 2011 r. przez konsula w A. z terminem ważności od dnia 30 sierpnia 2011 r. do dnia 30 sierpnia 2012 r. Wiza została wydana w celu wykonywania przez cudzoziemca pracy na terytorium Polski. Następnie z uwagi na wykonywanie przez niego pracy w Polsce, została mu wydana w dniu 8 marca 2012 r. wiza przez konsula w A. z terminem ważności od dnia 12 marca 2012 r. do dnia 12 czerwca 2012 r. Rzeczony wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony skarżący umotywował wyłącznie faktem prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 53b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 ze zm.), orzekł o odmowie udzielenia wnioskowanego zezwolenia, stwierdzając w uzasadnieniu, że prowadzona przez cudzoziemca działalność gospodarcza nie przyczynia się do spadku bezrobocia i nie wpływa korzystnie na gospodarkę narodową oraz nie charakteryzuje się stabilnością finansową. Ponadto do momentu wydania zaskarżonej decyzji cudzoziemiec nie dołączył do akt sprawy żadnych dokumentów potwierdzających posiadanie przez niego ubezpieczenia zdrowotnego oraz stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wskazał na obligatoryjność udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach wobec posiadania przez cudzoziemca zezwolenia na pracę. Podniesiono, że cudzoziemiec od wielu lat mieszka i pracuje w Polsce, natomiast w czasach kryzysu gospodarczego nie można wymagać, aby prowadzona przez niego działalność gospodarcza była korzystna dla gospodarki, a przede wszystkim przyczyniała się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji i tworzenia nowych miejsc pracy.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że Wojewoda [...] w dniu [....] lutego 2012 r. wydał skarżącemu zezwolenie na pracę na rzecz "[...]" Sp. z o. o. na stanowisku prezesa zarządu na podstawie powołania, w okresie od dnia 1 marca 2012 r. do dnia 28 lutego 2013 r., bez wskazania minimalnego wynagrodzenia brutto. Spółka ta, której przedmiotem jest import i sprzedaż wyrobów tekstylnych na terytorium Polski, zawiązana została w dniu [...] lipca 2005 r. i wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego w dniu [...] sierpnia 2005 r. Ze znajdującej się w aktach postępowania informacji dotyczącej prowadzonej działalności gospodarczej wypełnionej przez cudzoziemca w dniu [...] maja 2012 r. wynika, że w okresie swojej działalności tylko w roku 2007 Spółka osiągnęła zysk, natomiast w pozostałych latach ponosiła straty.
Z deklaracji podatkowych CIT-8 wynika, że w 2010 r. Spółka poniosła straty w wysokości – 28.314,75 zł, a w 2011 r. – 147.095,38 zł. Ponadto z rachunku zysków i strat za okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 sierpnia 2012 r. wynika, że również w roku bieżącym Spółka ponosi stratę w wysokości 58.920,79 zł. Wyniki finansowe Spółki, która dotychczas generowała straty, a w 2011 r. wyraźnie je pogłębiła, pomimo niedokonania znaczących inwestycji, nie przemawiają w ocenie organu za stwierdzeniem, że ta działalność gospodarcza jest stabilna i że jest korzystna dla gospodarki narodowej, tym bardziej, iż z uwagi na straty wygenerowane w latach 2005-2006 i 2008-2011 r. Spółka nie płaciła podatku dochodowego.
Ponadto, przedmiot działalności Spółki nie wyróżnia się na tle ofert dostępnych na polskim rynku, w sposób mogący mieć wpływ na uznanie Spółki za korzystną dla gospodarki narodowej z uwagi na przedmiot działalności, niezależnie od uzyskanych przez nią wyników finansowych. Jak wynika z bilansu Spółki posiada ona aktywa trwałe o wartości jedynie 7.687,45 zł i przez okres swojej działalności nie poczyniła inwestycji w tym zakresie, nie poczyniła także inwestycji długoterminowych, a wysokość inwestycji krótkoterminowych w dniu 31 sierpnia 2012 r. wyniosła jedynie 367,03 zł. W 2011 r. w stosunku do 2010 r. wzrosły zobowiązania Spółki z 349.904,80 zł do 488.689,75 zł, przy jednoczesnym braku środków przeznaczonych na rezerwy i na zobowiązania, natomiast w okresie od dnia 1 stycznia 2012 r. do 31 sierpnia 2012 r. zobowiązania Spółki ponownie wzrosły do kwoty 594.042,01 zł przy jednoczesnym braku środków przeznaczonych na rezerwy i na zobowiązania. Z bilansu Spółki wynika także, że na dzień 31 sierpnia 2012 r. wysokość należności krótkoterminowych wynosiła 222.889,64 zł.
Z uwagi na powyższe ustalenia oraz materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w ocenie organu skarżący nie wykazał, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza na obecnym etapie rozwoju jest korzystna dla gospodarki narodowej, cechuje się stabilnością i rokuje istotny dla polskiej gospodarki rozwój w najbliższej przyszłości. Zatem zdaniem organu skarżący nie wykazał, aby posiadane przez niego źródło dochodu w postaci zatrudnienia w Spółce mogło zostać uznane za stabilne i regularne. Wprawdzie cudzoziemiec posiada zezwolenie na pracę, w którym nie określono minimalnej wysokości jego wynagrodzenia, jednakże jest on zobowiązany do wykazania, że posiada stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania. Tymczasem ani skarżący, ani jego pełnomocnik pomimo wezwania przez organ odwoławczy, nie złożyli żadnych dokumentów świadczących o wysokości dochodu cudzoziemca.
Organ także odniósł się do przedłożonego przez pełnomocnika zaświadczenia z Banku Spółdzielczego w [...] Filia [...], zgodnie z którym saldo rachunku bankowego cudzoziemca w dniu 18 października 2012 r. wyniosło 59.945,35 zł i stwierdził, że stan rachunku nie może potwierdzać stabilności i regularności jego dochodu, gdyż zgromadzone na koncie bankowym środki finansowe mają charakter zbywalny.
Zdaniem organu odwoławczego skarżący wykazał natomiast spełnienie przesłanki z art. 53b ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, gdyż uzupełnił materiał dowodowy o polisę ubezpieczeniową ważną do dnia 15 maja 2016 r. potwierdzającą posiadanie przez niego ubezpieczenia zdrowotnego. Także w dniu 15 listopada 2012 r. pełnomocnik skarżącego złożył zezwolenie na pracę cudzoziemca wydane w dniu [...] sierpnia 2012 r. przez Wojewodę [...], ważne od dnia 5 września 2012 r. do dnia 4 września 2013 r., uprawniające cudzoziemca do podjęcia zatrudnienia w charakterze tłumacza w agencji ubezpieczeniowej [...] w W., z wynagrodzeniem miesięcznym brutto nie mniejszym niż 2.100 zł oraz umowę o pracę zawartą przez skarżącego z wyżej wymienionym pracodawcą na okres od dnia 9 listopada 2012 r. do dnia 4 września 2013 r. W związku z zaistnieniem nowej okoliczności faktycznej, organ wyjaśnił, że fakt uzyskania przez cudzoziemca zezwolenia na pracę w [...] może stanowić przedmiot nowego postępowania administracyjnego o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, po uprzednim złożeniu przez niego stosownego wniosku, bowiem w niniejszym postępowaniu organ odwoławczy zobowiązany jest do rozpatrzenia odwołania na podstawie przesłanek, wskazanych przez cudzoziemca we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony ze względu na prowadzenie działalności gospodarczej oraz fakt samozatrudnienia w Spółce, będących przedmiotem rozpatrywania przez organ pierwszej instancji.
Zmiana stanu faktycznego sprawy w trakcie postępowania odwoławczego nie może zostać uwzględniona przez organ drugiej instancji, gdyż byłoby to sprzeczne z obowiązującymi zasadami postępowania administracyjnego.
Organ wskazał również na fakt, że dane skarżącego zostały w dniu [...] października 2012 r. wpisane przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany z terminem ważności do dnia [...] września 2015 r., z uwagi na uprawomocnienie się wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] września 2012 r. orzekającego wobec cudzoziemca 8 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na 3 lata za dokonywanie obrotu towarami oznaczonymi podrobionymi zarejestrowanymi znakami towarowymi w [...] w N. Ponadto, w dniu [...] października 2012 r. dane skarżącego zostały wpisane przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu. Termin obowiązywania wpisu to dzień [...] września 2015 r. W związku z powyższym, w obecnym stanie faktycznym wobec cudzoziemca zachodzą również przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 2 i pkt 2a ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którymi cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli jego dane znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany oraz w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu.
W związku z powyższymi ustaleniami organy orzekające w rozpatrywanej sprawie stwierdziły brak podstaw do udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, wyjaśniając jednocześnie, że nieudzielenie zezwolenia nie pozbawia cudzoziemca możliwości dalszego, legalnego przebywania i prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy pobytowej.
Skargę na decyzję Szefa do Spraw Cudzoziemców do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył R. B., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- 1) art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie okoliczności sprawy przez co nie uwzględniono w orzeczeniu całokształtu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia;
- 2) art. 15 k.p.a., gdyż postępowanie przed organem drugiej instancji nie doprowadziło do rzeczywistej kontroli poprzednio wydanego orzeczenia;
- 3) art. 6 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie lub niezastosowanie przepisów o postępowaniu administracyjnym;
- 4) art. 53 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach poprzez bezpodstawne przyjęcie wystąpienia przesłanki zawartej w art. 57 ust. 1 pkt 1 tej ustawy;
- 5) art. 57 ust. 5a poprzez jego niezastosowanie;
- 6) art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 110 k.p.a. poprzez naruszenie zasady związania organu wydaną przez siebie decyzją i wydanie sprzecznych w swojej treści orzeczeń przez ten sam organ w indywidualnej i konkretnej sytuacji skarżącego, tj. wydanie decyzji negatywnej pomimo wcześniejszego udzielenia zezwolenia na pracę.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ten akt decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r.
W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W motywach wyroku oddalającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że trafnie organy uznały, iż cudzoziemiec nie wypełnił przesłanek jakie niesie ze sobą dyspozycja art. 53 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 53b ust.1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach, co obligowało organ, na mocy art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. Organy administracji nie naruszyły przepisów prawa stwierdzając, iż dochody uzyskiwane przez Spółkę nie uzasadniają udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w Polsce, ponieważ nie są to dochody przynoszące znaczną korzyść gospodarce. Spółka nie generuje bowiem dochodów – wprost przeciwnie poza rokiem 2007 ponosiła same straty – które w globalnym ujęciu mogą zadecydować o wzroście inwestycji na rodzimym rynku.
Również wysokość płaconych podatków w 2007 r. nie wskazuje, że Spółka w jakikolwiek sposób może wpływać korzystnie na rozwój polskiej gospodarki. Ponadto nawet uiszczanie przymusowych danin na rzecz państwa polskiego nie oznacza wprost, że podmiot gospodarczy prowadzi działalność korzystną dla gospodarki narodowej. Osiągnięty przez Spółkę w 2007 r. zysk nie ma przełożenia na zysk dla gospodarki narodowej w przypadku wykazywania strat po stronie Spółki w latach 2005-2006 i 2008-2011. Osiągnięcie zysku w 2007 r. świadczy o kondycji finansowej tego podmiotu, a nie przesądza jeszcze o tym, że prowadzi on działalność korzystną dla gospodarki narodowej.
Nie można również stwierdzić w ocenie Sądu, że Spółka skarżącego przyczynia się do spadku bezrobocia. Przyjmując za skarżącym, że jest w niej zatrudniona jedna obywatelka polska oraz skarżący, nie daje to podstaw do przyjęcia, iż skarżący wykazał znaczącą rolę Spółki, jako pracodawcy choćby na lokalnym rynku pracy. Nie sposób bowiem uznać, że stworzenie zaledwie jednego miejsca pracy przyczynia się do spadku bezrobocia i dlatego wpływa korzystnie na gospodarkę narodową w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Zatem Spółka nie daje perspektyw rzeczywistego i zauważalnego jej rozwoju.
Sąd zwrócił nadto uwagę, że niezależnie od powyższego przedmiotowy wniosek podlegał negatywnemu rozpatrzeniu również z tej przyczyny, iż dane skarżącego zostały w dniu [...] października 2012 r. wpisane przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany z terminem ważności do dnia [...] września 2015 r., z uwagi na uprawomocnienie się wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] września 2012 r. W tym samym dniu dane skarżącego zostały wpisane przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu z terminem obowiązywania wpisu na dzień [...] września 2015 r. W związku z tym należało uznać, iż wobec cudzoziemca zachodzą przesłanki określone w art. 57 ust. 1 pkt 2 i pkt 2a ustawy o cudzoziemcach skutkujące odmową udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku R. B., zaskarżając go w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), podniósł zarzuty naruszenia:
- I. przepisów postępowania - tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a., wobec niewyjaśnienia całościowej sytuacji cudzoziemca względem przesłanek udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz brak pouczenia cudzoziemca o jego sytuacji prawnej oraz o możliwych przesłankach udzielenia przedmiotowego zezwolenia w sytuacji, kiedy ww. podnosił także okoliczności wykraczające poza przesłanki wymienione wprost w art. 53 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Powyższe nie znalazło także odpowiedniego uzasadnienia w wyroku Sądu, a wcześniej - nie zostało uwzględnione w uzasadnieniu decyzji organów administracji. Brak dostatecznego wyjaśnienia sprawy doprowadził do pominięcia istotnych dla sprawy przepisów prawa materialnego. Ich uwzględnienie uzasadniało uchylenie skarżonych decyzji;
- II. przepisów prawa materialnego - tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z:
- 1. art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - poprzez przyjęcie jego zawężającego rozumienia, w szczególności w postaci ograniczenia pojęcia korzyści dla gospodarki narodowej jedynie do poważnych korzyści, co z góry wyklucza drobnych przedsiębiorców oraz poprzez ograniczenie się do badania podanych w omawianym przepisie jedynie przykładowo przesłanek pozwalających na stwierdzenie wystąpienia tej korzyści;
- 2. art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach w wyniku nieuwzględnienia, że w przedmiotowej sprawie zachodzi opisana tam przesłanka;
- 3. art. 57 ust. 5a ustawy o cudzoziemcach ze względu na pominięcie tego przepisu w toku postępowania oraz braku uzasadnienia, czy przepis ten znajduje zastosowanie w okolicznościach przedmiotowej sprawy;
- 4. art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach ze względu na pominięcie tego przepisu w toku postępowania.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP zapadła, pomimo tego, że w toku postępowania skarżący przedstawił wydane przez Wojewodę [...] zezwolenie typu [...] nr [...] na pracę cudzoziemca na terytorium RP z dnia [...] sierpnia 2012 r., z okresem ważności od dnia 5 września 2012 r. do dnia 4 września 2013 r. Do akt sprawy przedłożono także umowę o pracę z dnia [...] listopada 2012 r. zawartą przez cudzoziemca z [...]. Umowa ta była zawarta na czas określony od dnia 9 listopada 2012 r. do dnia 4 września 2013 r. Oznaczało to, że już w toku postępowania przed organem II instancji odpadła jedna z przesłanek materialnoprawnych, na której została oparta decyzja Wojewody. Okoliczności te wskazywały, że R. B. posiada wystarczające środki utrzymania niezbędne do pokrycia kosztów pobytu na terytorium Polski i ma wiarygodne źródła ich uzyskania.
Kasator stwierdził, że Sąd pierwszej instancji w swoich rozważaniach skupił się wyłącznie na dochodach osiąganych przez Spółkę, pomijając przy tym zawarty w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy zwrot "w szczególności". Zwrot ten nakazywał konieczność badania charakteru działalności gospodarczej skarżącego oraz jego wpływu na gospodarkę narodową nie tylko w oparciu o podane przykładowo: wzrost inwestycji, transfer technologii, wprowadzaniu innowacji lub tworzeniu miejsc pracy. Przepis mówi o korzyści dla gospodarki, nie wymagając, by była to znacząca korzyść.
Zwrócono nadto uwagę, że w świetle faktu, iż zezwolenia na pracę zostały już skarżącmu wydane, organ nie powinien uniemożliwiać realizacji wydanych przez siebie orzeczeń poprzez wydanie sprzecznej decyzji o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. Z tego też względu naruszono art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, poprzez jego nieuwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej zwanej "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wskazanego przepisu. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów, sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.
Skarżący kasacyjnie formułuje zarzuty wskazujące zarówno na naruszenie prawa materialnego, jak również na naruszenie przepisów postępowania. Przedmiot obu rodzajów zarzutów, jak i kierunek ich argumentacji pozostaje jednak w ścisłym związku, koncentrując się zasadniczo wokół postanowień art. 53 ust. 1 pkt 2, ust. 4 oraz art. 57 ust. 5a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 ze zm. – dalej "ustawa o cudzoziemcach"), których błędna wykładnia i brak właściwego zastosowania doprowadziły do nieprawidłowej oceny przez Sąd pierwszej instancji dokonanych przez organy ustaleń faktycznych. Mając zatem na względzie powyższy związek treściowy, sformułowane w niniejszej skardze kasacyjnej zarzuty poddane zostaną kontroli kasacyjnej łącznie, w kontekście naruszenia prawa materialnego. Dopiero wynik tego aspektu kontroli kasacyjnej może zostać nałożony na ocenę zarzutu naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy.
Wbrew zarzutom i argumentom skargi nie można podzielić zarzutu naruszenia norm prawa materialnego. W sprawie dokonano bowiem prawidłowej wykładni i właściwie zastosowano przepis art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, który stanowił w tym postępowaniu podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia. Stosownie do dyspozycji art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który prowadzi działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej, korzystną dla gospodarki narodowej, a w szczególności przyczyniającą się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy.
Dokonując prawidłowej wykładni normy art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że oceniając przesłankę: "działalności korzystnej dla gospodarki narodowej", należy również mieć na uwadze wysokość osiąganych przez Spółkę dochodów i kwoty odprowadzanych w związku z prowadzoną działalnością świadczeń do budżetu państwa (np. z tytułu podatku dochodowego, składek na ubezpieczenia społeczne). Słusznie zaznaczono także, że z punktu widzenia gospodarki zasadne wydaje się promowanie rozwoju przedsiębiorstw przynoszących znaczące korzyści finansowe, natomiast ograniczanie dostępu do rynku podmiotów, które wykazują niewysokie dochody albo straty. Dlatego wysokie dochody, a przez to wysokie wpływy do budżetu państwa z tytułu należności podatkowych może, jako wartość relewantna, uzasadniać pozytywne rozpatrzenie sprawy w sytuacji, gdy brak jest innych okoliczności uzasadniających przyjęcie, że spełniona została przesłanka określona w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.
W związku z powyższym Sąd zasadnie przyjął, że Spółka nie generuje dochodów, które w globalnym ujęciu mogą zadecydować o wzroście inwestycji na rodzimym rynku. Również wysokość płaconych podatków w jakikolwiek sposób nie może wpłynąć korzystnie na rozwój polskiej gospodarki, a zatrudnianie jednego pracownika nie przyczynia się do spadku bezrobocia.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Spółka zatrudnia jedną obywatelkę polską. Z deklaracji podatkowych CIT-8 wynika, że w 2010 r. Spółka poniosła straty w wysokości 28.314,75 zł, a w 2011 r. – 147.095,38 zł. Prawidłowo ocenił Sąd pierwszej instancji, że wyniki finansowe Spółki, która dotychczas generowała straty, a w 2011 r. wyraźnie je pogłębiła, pomimo niedokonania znaczących inwestycji, nie przemawiają za stwierdzeniem, iż prowadzona działalność gospodarcza jest stabilna i korzystna dla gospodarki narodowej, tym bardziej, że z uwagi na straty wygenerowane w latach 2005-2006 i 2008-2011 r. Spółka nie odprowadzała podatku dochodowego. Ponadto, przedmiot działalności Spółki nie wyróżnia się na tle ofert dostępnych na polskim rynku w sposób mogący mieć wpływ na uznanie jej za korzystną dla gospodarki narodowej niezależnie od uzyskanych przez nią wyników finansowych.
Wbrew zarzutom skargi nie można również przyjąć, że Spółka skarżącego przyczynia się do spadku bezrobocia. Nie sposób bowiem uznać, że stworzenie zaledwie jednego miejsca pracy przyczynia się do spadku bezrobocia i dlatego wpływa korzystnie na gospodarkę narodową w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.
Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że działalność korzystna dla gospodarki narodowej to taka działalność, która ma być korzystna dla określonych działów, gałęzi, czy branż tej gospodarki, a nie dla podmiotu, który ją prowadzi. Nie jest zatem wystarczające prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej, ale chodzi o prowadzenie działalności gospodarczej w taki sposób lub w takim rozmiarze, że ma to znaczenie dla gospodarki narodowej, czyli dla całokształtu zasobów oraz działalności prowadzonej w sferze produkcji, obiegu i konsumpcji na terytorium Polski (por. wyroki NSA: z dnia 25 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1162/06, LEX nr 364689; z dnia 16 września 2014 r. sygn. II OSK 617/13, [w:] CBOSA). Zaznaczyć należy, że pojęcie normatywne: "działalność korzystna dla gospodarki narodowej" zawarte w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę.
Wymienione w tym przepisie przykładowe cechy (desygnaty) takiej działalności tj. przyczynianie się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy - stanowią wskazówkę interpretacyjną, która wymaga wykazania związku przyczynowego pomiędzy prowadzoną działalnością gospodarczą, a konkretnymi korzyściami dla gospodarki narodowej. Skarżący takiego związku przyczynowego nie wykazał w tej sprawie, zaś obiektywnie mając na uwadze rozmiary prowadzanej działalności gospodarczej, osiągane przez Spółkę dochody i związane z tym dochody Państwa z działalności Spółki, liczbę zatrudnianych w niej osób, nie można przyjąć tezy wskazywanej przez skarżącego, że działalność Spółki przynosi wymierne korzyści gospodarce narodowej. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie pozwala na przyjęcie takiego stanowiska. Dlatego wobec niespełnienia wymogów, o jakich mowa w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, skarżącemu prawidłowo, odmówiono udzielenia zezwolenia na zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na czas oznaczony.
Zasadnie Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia miał fakt, iż dane skarżącego zostały wpisane przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany z terminem ważności do dnia [...] września 2015 r., z uwagi na uprawomocnienie się wyroku Sądu Rejonowego w P. orzekającego wobec cudzoziemca 8 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na 3 lata. Ponadto dane skarżącego zostały wpisane przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu.
W związku z powyższym, w stanie faktycznym przyjętym za podstawę orzekania, wobec cudzoziemca zachodzą również przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 2 i pkt 2a ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którymi cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli jego dane znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany oraz w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu.
Chybiony jest także zarzut skargi naruszenia prawa materialnego poprzez pominięcie przepisu art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Podkreślić należy, że treść przepisów art. 183 § 1 w zw. z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. sprawia, iż w sytuacji, gdy z powodu braku w skardze stosownych zarzutów sąd pierwszej instancji pominął w swych ocenach kwestię naruszenia określonych przepisów prawa materialnego można do niej wrócić w postępowaniu przed sądem kasacyjnym tylko wtedy, gdy zarzut uchybienia tych, pominiętych, przepisów, połączony zostanie z zarzutem naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. W skardze kasacyjnej wprawdzie powołano taki zarzut pominięcia w powiązaniu z art. 134 § 1 P.p.s.a., jednak nie wykazano argumentacyjnie wpływu pominięcia art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach na sytuację prawną skarżącego w przedmiotowym postępowaniu i na jego rezultat.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji kontrola legalności zaskarżonej decyzji, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, nie pozwalała na uznanie, że prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza w formie spółki prawa handlowego jest korzystna dla gospodarki narodowej. Tym samym nie było podstaw do odmiennej od dokonanej przez organy administracji i zaaprobowanej przez Sąd pierwszej instancji, oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Nie ma zatem usprawiedliwionych podstaw zarzut kasacji naruszenia art. 7, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., a w konsekwencji do zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.
Pozbawiony jest również doniosłości prawnej zarzut naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. Przepis ten mógłby stanowić podstawę kasacyjną wtedy, gdyby sąd administracyjny odmówił przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej lub w wyniku przeprowadzenia takiej kontroli zastosował środek w ustawie nieprzewidziany. Skoro jednak Sąd pierwszej instancji przeprowadził żądaną przez stronę kontrolę działalności administracji publicznej, jako kryterium kontroli przyjął zgodność działalności administracji publicznej z prawem oraz w efekcie tej kontroli zastosował środek określony w ustawie w postaci oddalenia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a., to przepis art. 3 § 1 P.p.s.a, przytoczony jako podstawa skargi kasacyjnej, jest nieadekwatny.
Mając na uwadze powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.