Uzasadnienie
P. B. O. "B" sp. z o.o. wniosło o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Olsztyna z [...] maja 2008 r. w sprawie pozwolenia na budowę w zakresie przebudowy i zmiany sposobu użytkowania budynku koszarowego na budynek mieszkalny na działce o nr [...] w O. Prezydent Miasta Olsztyna decyzją z [...] lipca 2008 r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie z powodu złożenia podania o wznowienie postępowania [...] lipca 2008 r. czyli w terminie, dłuższym niż jeden miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia postępowania.
Wojewoda Warmińsko-Mazurski decyzją z dnia [...] września 2008 r. uchylił ww. decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewoda wskazał, że we wznowionym postępowaniu organ powinien w oparciu o obowiązujące przepisy ustalić granice oddziaływania inwestycji i rozstrzygnąć czy wnioskodawca posiada status strony w postępowaniu.
Kolejną decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Prezydent Miasta Olsztyna odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia [...] maja 2008r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, w zakresie przebudowy i zmiany sposobu użytkowania budynku koszarowego na budynek mieszkalny wielorodzinny w Olsztynie przy ulicy L. [...] na działce nr [...] wraz z niezbędnym zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...] i [...] i przyłączami wody, kanalizacji sanitarnej i deszczowej wydanej na rzecz inwestora czyli "S" Sp. z o.o. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że ustalając strony postępowania uwzględniono właścicieli nieruchomości, na terenie których znalazły się elementy zagospodarowania terenu niezbędne do funkcjonowania budynku. Działka nr [...] nie jest objęta przedłożonym projektem. Podniesiono również, że wnioskodawca nie wskazał przepisu prawa wprowadzającego ograniczenia w zagospodarowaniu swojej nieruchomości w związku z robotami planowanymi w istniejącym i chronionym prawem budynku. W rozstrzygnięciu I instancyjnym uznano, ze wnioskodawca nie posiadał przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta Olsztyn z dnia [...] maja 2008 r.
Następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2009r. Wojewoda Warmińsko-Mazurski uchylił ww. decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewoda stwierdził, że w przedmiotowej sprawie postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone bez udziału stron i z pominięciem wskazówek organu odwoławczego zawartych w uzasadnieniu poprzedniej decyzji Wojewody. Wymaga więc to przeprowadzenia postępowania przez organ I instancji.
Na skutek kolejnego postępowania Prezydent Olsztyna decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia [...] maja 2008 r. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że ustalając strony postępowania uwzględniono właścicieli nieruchomości, na terenie których znalazły się elementy zagospodarowania terenu niezbędne do funkcjonowania budynku. Działka nr [...] nie jest objęta przedłożonym projektem. Podniesiono również, że wnioskodawca nie wskazał przepisu prawa wprowadzającego ograniczenia w zagospodarowaniu swojej nieruchomości w związku z robotami planowanymi w istniejącym i chronionym prawem budynku. Organ podniósł, że z dołączonej przez stronę skarżącą analizy wpływu przebudowy przedmiotowych otworów okiennych w szczycie budynku jednoznacznie wynika, że przebudowa taka nie narusza przepisów regulujących warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Regulacje te stanowią bowiem jedynie, że wysokość przesłaniania mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyżej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. W pozwoleniu na budowę zaś w elewacji szczytowej zatwierdzono realizację w miejscu istniejącego okna, portfenetr, który nie ma wpływu na określenie wysokości przesłaniania.
Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] Wojewoda Warmińsko-Mazurski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W decyzji wskazano, że wnioskodawcy nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] maja 2008r. Według Wojewody obniżenie otworów okiennych w ścianie szczytowej budynku oraz udzielenie pozwolenia na wykonanie w tym zakresie robót budowlanych, będące obecnie przedmiotem zakwestionowania przez B. sp. z o.o., nie można zakwalifikować w rozumieniu § 13 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz dyspozycji art. 28 ustawy Prawo budowlane, jako elementu oddziałującego na działkę wnioskodawców. Zdaniem organu II instancji w przedmiotowej sprawie to planowana inwestycja spółki B. będzie oddziaływać na działkę sąsiednią. Według Wojewody spółka B. miała swój interes faktyczny w sprawie zakończonej wydaniem przez Prezydenta Miasta Olsztyn decyzji o pozwoleniu na budowę.
Nie daje to jej jednak podstaw do uznania ja za stronę w postępowaniu zakończonym wydaniem przez Prezydenta Miasta Olsztyn decyzji z dnia [...] maja 2008r. o pozwoleniu na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania istniejącego obiektu.
Skargę na ww. decyzję wywiodło P. B. O. B. Spółka z o.o. W ocenie skarżącego inwestycja inwestora S. sp. z o.o. polegająca na zmianie sposobu użytkowania obiektu oddziałuje na sferę uprawnień spółki B., która to spółka już od początku 2006 r. prowadziła postępowanie związane z planowaną zabudową działki nr [...]. Według strony skarżącej organ miał pełną świadomość i wiedzę odnośnie zamiarów inwestycyjnych skarżącego od około 2 lat, przy czym to B. jako pierwszy w stosunku do S., rozpoczął procedurę mająca na celu uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę.
W ocenie skarżącego przysługiwał mu status strony w postępowaniu administracyjnym prowadzonym z wniosku S., a decyzję odmowną w tym zakresie należy uznać za błędną i niezgodną z prawem. Według skarżącej spółki realizacja inwestycji przez S. sp. z o.o. ma ogromny wpływ na kształtowanie zabudowy przez skarżącego m.in. w zakresie wypełnienia przepisów określonych w § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto zdaniem skarżącego treść przedstawionej przez niego "Analizy" potwierdza opinię co do istniejącego wpływu przebudowy otworów okiennych w szczycie budynku na działce nr [...] na sposób zabudowy na działce nr [...]. Wskazano również, ze inwestor otrzymał pozwolenie na budowę w czasie kiedy skarżący oczekiwał na wydanie podobnego pozwolenia na budowę na sąsiedniej działce.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 1 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Ol 909/09, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. b. O. "B" Spółki z o.o. w Olsztynie na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę – wznowienia postępowania, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że organ w zaskarżonej decyzji przyjął, że wnioskodawcy o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] maja 2008 r. nie przysługiwał przymiot strony. Sąd wywodził, że na gruncie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, przymiot strony należy badać na podstawie przepisu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), nie zaś art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który ustanawia wyjątek od zasady ogólnej, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.
Porównanie treści obu powołanych przepisów wskazuje na zawężenie kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę jedynie do podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikające z przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości. W relacji do art. 28 k.p.a., art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest przepisem szczególnym stosowanym w sprawie o wydanie pozwolenia budowlanego, znacznie zawężającym krąg stron tego postępowania. Z kręgu tego mocą przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, wyłączone zostały wszystkie podmioty legitymujące się prawem zależnym, w tym innymi prawami rzeczowymi czy zobowiązaniowymi.
Nie można automatycznie przyjmować, że jeżeli właściciel sąsiedniej nieruchomości był stroną w sprawie skarżącego o pozwolenie na budowę, to skarżący także staje się uczestnikiem postępowania w drugiej ze spraw. Wszystko zależy od tego co skarżąca spółka chciała wybudować i jaki był obszar oddziaływania tego obiektu. Przedmiotem postępowania zakończono decyzją Prezydenta Olsztyna z dnia [...] maja 2008 r. była jedynie przebudowa i zmiana sposobu użytkowania obiektu koszarowego na budynek mieszkalny. Zupełnie nieuprawnione są także twierdzenia skarżącej spółki, że przed przebudową budynku można było przypuszczać, iż w pomieszczenia w których znajdowały się otwory okienne nie były przeznaczone na pobyt ludzi, nie ma żadnych racjonalnych podstaw aby takie właśnie przypuszczenia wysnuwać.
W świetle powyższego i w zgodzie z utrwalonym orzecznictwem Sąd stwierdził, że przymiot strony postępowania zakończonego wydaniem przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę może być badany wyłącznie na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W takiej sytuacji trzeba przyjąć, że organy zobligowane były przeprowadzić analizę czy skarżący jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Rozważenia wymagały zatem dwie kwestie. Przede wszystkim czy strona skarżąca może udokumentować prawo własności, użytkowania wieczystego lub do bycia zarządcą nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której znajduje się sporna inwestycja i czy inwestycja ta narusza jej uzasadnione interesy prawne.
Sąd wskazał, że mówiąc o obszarze oddziaływania obiektu, trzeba przez to rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Przez przepisy odrębne w tym przypadku należy rozumieć regulacje odnoszące się do odległości i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości m.in. przepisy przeciwpożarowe, z zakresu ochrony środowiska oraz warunki techniczne dotyczące różnych obiektów. W każdym postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę taki obszar oddziaływania jest wyznaczany, z uwzględnieniem rodzaju i charakterystyki planowanej inwestycji w świetle wskazanych już przepisów odrębnych.
Z tytułu posiadania przez skarżącego do nieruchomości można wywodzić przyznanie statusu strony o ile spełnione są przewidziane przesłanki w przepisie prawa. W sprawie w obowiązującym stanie prawnym jak i faktycznym przyznanie tego statutu jest wyłączone a to z tego względu, że obszar oddziaływania nie obejmuje nieruchomości będącej własnością Spółki. Organ I instancji prawidłowo ustalił, że planowana przebudowa i zmiana sposobu użytkowania budynku koszarowego na budynek mieszkalny wielorodzinny jest zgodna z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690), ponieważ obiekt, którego dotyczy przebudowa usytuowany jest w odległościach zgodnych z tym rozporządzeniem. Potwierdzili to obecni na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 1 grudnia 2009 r. przedstawiciele strony skarżącej, którzy podali, że odległość budynku sąsiedniego od granicy ich działki wynosi około 6 m (akta sądowe k. 35, protokół rozprawy).
Tymczasem zgodnie z § 12 wspomnianego rozporządzenia, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.
W ocenie Sądu więc obszar oddziaływania w sprawie nie obejmuje nieruchomości strony skarżącej. Jednakże nawet gdyby w obszarze tym znajdowała się taka działka to dodatkowym wymogiem w takiej sytuacji byłoby wskazanie przez stronę, powołującą się na to negatywne oddziaływanie inwestycji, konkretnego przepisu, przewidującego w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z nieruchomości, które powstało ze względu na budowę w sąsiedztwie określonego obiektu. Ograniczenie wynikające z przepisów odrębnych musi zatem godzić w konkretne uprawnienia strony skarżącej do zagospodarowania jej nieruchomości.
Sąd przyjął, że jedynie istnienie konkretnego przepisu i następnie sprawdzenie czy rzeczywiście mamy do czynienia z ograniczeniem prawa do dysponowania nieruchomością, uprawniałoby ewentualnie do przyjęcia stanowiska, że planowana inwestycja oddziałuje negatywnie na nieruchomość strony. Natomiast z akt sprawy nie wynika, aby projektowana przebudowa naruszała uzasadnione interesy prawne strony skarżącej lub obowiązujące przepisy. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich może mieć miejsce wtedy, gdy strona wykaże, że został naruszony jej bezpośredni interes prawny, czyli należy wykazać, że dana inwestycja jest niezgodna z obwiązującymi przepisami prawa, co jednocześnie narusza interes strony.
Sąd podkreślił, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem samych organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego, warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz przepisów szczególnych. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnych sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie faktycznych, innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy – właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego.
Sąd wywodził, że przy ustaleniu obszaru oddziaływania obiektu organ bada rzeczywisty wpływ takiej inwestycji na sąsiedni obszar. Trudno byłoby wymagać od organu dokładnego przewidywania inwestycji jakie powstaną na sąsiedniej nieruchomości i odnoszenia się do tych hipotetycznych inwestycji w momencie wyznaczania obszaru oddziaływania dla inwestycji już zaplanowanej i przedłożonej w projekcie budowlanym. Niesłuszny jest zatem zarzut zawarty w skardze, wskazujący, że wprowadzenie w ścianie szczytowej budynku na działce [...] okna i wykorzystanie go do oświetlenia pokoju mieszkalnego, ogranicza wysokość inwestycji na działce [...] do [...] kondygnacji.
Jeszcze raz należy podkreślić, że w momencie zatwierdzania przebudowy budynku, którego właścicielem jest spółka S. nie była jeszcze zatwierdzona inwestycja planowana przez spółkę B. W związku z tym za bezzasadne trzeba uznać zarzuty strony skarżącej jakoby decyzja z dnia [...] maja 2008r. Prezydenta Olsztyna zatwierdzająca projekt budowlany mogła naruszać interes prawny skarżącej spółki, który miałby się wyrażać w postaci trudności ze spełnieniem wymogów wynikających z § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi, że pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8oo-16oo, natomiast pokoje mieszkalne – w godzinach 7oo-17oo.
Zwrócenie uwagi na potencjalne trudności z wypełnieniem wspomnianego przepisu przy realizacji przyszłej inwestycji nie można uznać za naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego przy wydawaniu przedmiotowej decyzji z dnia [...] maja 2008 r. o pozwoleniu na budowę w zakresie przebudowy i zmiany sposobu użytkowania budynku koszarowego na mieszkalny.
Ewentualny wpływ przebudowy otworów okiennych w szczycie budynku na działce nr [...] na sposób zabudowy na działce nr [...], której właścicielem jest B. uzasadniałby jedynie uznanie istnienia interesu faktycznego strony skarżącej w sprawie. Tego jednak nie można wywieść z naruszenia konkretnej normy prawa materialnego, a tylko takie naruszenie determinowałoby istnienie interesu prawnego na rzecz skarżącej spółki, a to z kolei przesądzałoby o nadaniu jej statusu strony w pierwotnym postępowaniu. Samo zaś istnienie na gruncie przedmiotowej sprawy interesu faktycznego spółki B. jak najbardziej zasadnie nie przesądzało o nadaniu jej przymiotu strony w pierwotnym postępowaniu o pozwolenie na budowę na rzecz spółki S. Sąd stwierdził, że skarżąca spółka nie wykazała realnego naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego w momencie wydania decyzji z dnia [...] maja 2008 r. przez Prezydenta Olsztyna o pozwoleniu na przebudowę budynku, będącej własnością spółki S. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.
P. B. O. "B" Spółka z ograniczona odpowiedzialnością z siedzibą w O. wniosła od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparła na zarzucie naruszenia art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy z 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 74, poz. 38 ze zm.), poprzez wadliwa wykładnię przepisów, polegającą na przyjęciu, że skarżący nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu ww. przepisu, a w konsekwencji przyjęciu, że skarżący nie posiada statusu strony.
Na tych podstawach wnosiło o:
- 1) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 1 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Ol 909/09 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie,
- 2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych,
- 3) rozpoznanie sprawy również pod nieobecność skarżącego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzono, że art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane stanowi, że "Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu". Z kolei art. 3 pkt 30 ustawy Prawo budowlane stanowi, iż przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W ocenie Skarżącego inwestycja inwestora – S. Sp. z o.o. z siedzibą w O. polegająca na zmianie sposobu użytkowania obiektu oddziałuje na sferę uprawnień B. sp. z o.o.
W ocenie Skarżącego załączone do akt sprawy "Analiza wpływu przebudowy otworów okiennych w szczycie budynku na działce [...] na sposób zabudowy na działce [...]" oraz dokumentacja fotograficzna przedstawiająca elewację szczytową przed realizacją inwestycji na działce nr [...], jak i w okresie realizacji jednoznacznie wskazują, że w rzeczywistości realizacja inwestycji przez spółkę S. sp. z o.o. ma ogromny wpływ na kształtowanie zabudowy przez Skarżącego. Dotyczy to, co było podnoszone w trakcie toczącego się postępowania, wypełnienia przepisów określonych w § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi: "§ 60.1. Pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 800-1600, natomiast pokoje mieszkalne – w godzinach 700-1700".
Wskazuje to, że bezzasadnie odmówiono przyznania skarżącemu statusu strony w postępowaniu z wniosku S. spółka z o.o. co stanowi o rażącym naruszeniu zasady równości wobec prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
W skardze kasacyjnej zarzucono wadliwą wykładnię art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. Obecnie obowiązuje tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1643). Zarzucając wadliwą wykładnię w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, co stanowi wymóg materialny skargi kasacyjnej, nie wyprowadzono wadliwej wykładni. Błędna wykładnia to wykładnia przeprowadzona wbrew przyjętym regułom obowiązującym w procesie wykładni, która doprowadziła do wadliwego odkodowania treści normy prawnej. W zaskarżonym wyroku Sąd przeprowadził wykładnię art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 powołanej ustawy Prawo budowlane. W skardze kasacyjnej tej wykładni nie podważono, a jedynie powołano się na kwestię błędnego ustalenia stanu faktycznego opartego na przedstawionej przez skarżącego "Analizie wpływu przebudowy otworów okiennych w szczycie budynku na działce [...] na sposób zabudowy na działce [...]".
Niewyprowadzenie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wadliwej wykładni przepisów prawa materialnego powoduje, że skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. W zaskarżonym wyroku Sąd szczegółowo przeprowadził wykładnię przepisów art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 powołanej ustawy Prawo budowlane. Wykładnia ta jest prawidłowa, a postawione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczą zastosowania przepisu prawa materialnego do przyszłego stanu faktycznego, który nie obowiązywał w dniu wydania decyzji ostatecznej. Podważenie ustaleń stanu faktycznego dokonanych w decyzji ostatecznej może dotyczyć wyłącznie okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej (art. 145 § 1 pkt 5 kodeksu postępowania administracyjnego). Tym samym nie można wywodzić naruszenia zasady równości wobec prawa przy stanie faktycznym istniejącym w sprawie.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.