Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 grudnia 2007 r. sygn, akt VII SA/Wa 1457/07 po rozpoznaniu skargi B. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2007 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] listopada 2006 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Kołobrzeg z dnia [...] listopada 2000 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku usługowego z funkcją mieszkalną na działkach nr [...] i [...] przy ul. Ł. w K. - oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku podano, że o stwierdzenie nieważności wystąpiła skarżąca B. F. podnosząc, iż kwestionowana decyzja nie jest zgodna z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy dla danej inwestycji, która została wydana pod warunkiem, zaś warunek wskazany w tej decyzji nie został spełniony.
Wojewoda Zachodniopomorski rozpatrując powyższy wniosek w trybie art. 156 Kpa stwierdził, że kwestionowana decyzja nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 (1 Kpa. Uchylenie natomiast decyzji o warunkach zabudowy stanowi podstawę do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją o pozwoleniu na budowę. Odwołanie od tej decyzji wniosła B. F. twierdząc, że w jej ocenie wyeliminowanie decyzji o warunkach zabudowy skutkuje stwierdzeniem nieważności wydanej na jej podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił stanowisko organu pierwszej instancji w kwestii braku przesłanek do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji zauważając, że usunięcie z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy stanowi przesłankę wznowieniową określoną w art. 145 (1 pkt 8 kpa, nie jest natomiast podstawą do stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa.
Podobnie ujawnienie, że dowody, na podstawie których oparto kwestionowaną decyzję okazały się fałszywe, jest podstawą do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej kwestionowaną decyzją /art. 145 (1 pkt 1 kpa/.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. F. podniosła argumenty takie, jak w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie jest zasadna. Sąd stwierdził, że w postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem jest stwierdzenie nieważności kwestionowanej przez skarżącą decyzji o pozwoleniu na budowę prawidłowo ustalono, iż decyzja ta została wydana w czasie obowiązywania decyzji o warunkach zabudowy dla danej inwestycji i zgodnie z tą decyzją. Nie może być przesłanką stwierdzenia nieważności późniejsze wyeliminowanie tej decyzji wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2003 r., zaś okoliczność ta stanowi przesłankę wznowieniową określoną w art. 145 (1 pkt 8 Kpa. Jak nadto wynika z akt sprawy, inwestorka - Kamila Araszewska, nabyła działki będące terenem przedmiotowej inwestycji.
Odnosząc się do określonego w decyzji o warunkach zabudowy warunku nabycia przez inwestorkę działki Skarbu Państwa przylegającej do jej działki Sąd stwierdził, że w nieuprawniony sposób jest traktowane przez skarżącą jako stanowiące podstawę do wywiedzenia wniosku co do braku możliwości uznania, że kwestionowana decyzja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy, a w konsekwencji stwierdzenia nieważności tej decyzji. Dla rażącego naruszenia prawa konieczne byłoby stwierdzenie oczywistego naruszenia prawa przy uwzględnieniu społeczno- gospodarczych skutków wywołanych wadliwą decyzją /por. wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 1984 r. sygn. akt 737/84/. W niniejszej sprawie pożądana przez skarżącą interpretacja warunku decyzji o warunkach zabudowy oznaczałaby możliwość "blokowania" zamierzenia inwestycyjnego na działkach sąsiadujących z jej nieruchomością, co w ocenie Sądu nie może być akceptowane.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła B. F. reprezentowana przez radcę prawnego, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym art. 35 ustawy - Prawo budowlane przez błędną jego wykładnię i zastosowanie oraz art. 50 ust. 1 pkt 3 i 51 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane a także innych przepisów ustawy Prawo budowlane i przepisów wykonawczych wskazanych w uzasadnieniu oraz art. 7, 8 i 9 Kpa a także art. 2, 21 i 22 Konstytucji RP - poprzez ograniczenie możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, naruszenie własności prywatnej i zasad praworządności.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się sprzeczność kwestionowanej decyzji z decyzją o warunkach zabudowy, skoro ta decyzja zawierała warunek niespełniony przez inwestorkę a ponadto została usunięta wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 12 czerwca 2003 r. zaś wykonanie decyzji spowodowało dewastację sąsiedniego budynku skarżącej, przylegającego do spornego budynku, zrealizowanych w zabudowie szeregowej, a także zasłonienie budynku skarżącej, co uniemożliwia prowadzenie przez skarżącą dotychczasowej działalności gospodarczej i obniża wartość nieruchomość skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Jako podstawy skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie wskazano naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym art. 35 ustawy - Prawo budowlane przez błędną jego wykładnię i zastosowanie oraz art. 50 ust. 1 pkt 3 i 51 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane a także innych przepisów ustawy Prawo budowlane i przepisów wykonawczych wskazanych w uzasadnieniu oraz art. 7, 8 i 9 Kpa a także art. 2, 21 i 22 Konstytucji RP - poprzez ograniczenie możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, naruszenie własności prywatnej i zasad praworządności.
Jak z powyższego wynika, skarga kasacyjna koncentruje się wokół kwestii "ograniczenia możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, naruszenia własności prywatnej i zasad praworządności" poprzez zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji oddalający skargę na decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, udzielonego inwestorce, której nieruchomość sąsiaduje z działką skarżącej. W sprawie o stwierdzenie nieważności nie ma jednak miejsca na badania wszelkich okoliczności dotyczących rozpoznania wniosku inwestorki i wydania pozwolenia na budowę w zwykłym trybie administracyjnym, lecz właściwy organ nadzorczy dokonuje jedynie ustaleń w takim zakresie, czy kontrolowana w tym postępowaniu decyzja jest dotknięta przesłanką określoną w art. 156 (1 kpa. Strona skarżąca w nieważnościowym postępowaniu administracyjnym a następnie przed Sądem pierwszej instancji zarzucała, że kwestionowana decyzja jest niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy, która pozostawała w obrocie prawnym w dacie wydania kwestionowanej decyzji.
Aby jednak żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę mogło być uwzględnione, konieczne było ustalenie, że zarzucana niezgodność decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją o warunkach zabudowy miała charakter rażący. Organy obu instancji stwierdziły, że w odniesieniu do kwestionowanej decyzji wydanej na rzecz inwestorki, nie wystąpiło naruszenie prawa w zakresie podnoszonym przez skarżącą, a tym samym nie można uznać, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. Takiemu stanowisku nie można odmówić racji. Wojewódzki Sąd Administracyjny ponadto, wobec podniesienia przez skarżącą, że decyzja o warunkach zabudowy została wyeliminowana z obrotu prawnego słusznie wyjaśnił, że ta okoliczność stanowi przesłankę wznowieniową w rozumieniu art. 145 (1 pkt 8 kpa, co oznacza, że strona może z tej przyczyny domagać się wznowienia postępowania w sprawie zakończonej pozwoleniem na budowę. Przesłanka ta stanowi również podstawę wszczęcia postępowania wznowieniowego z urzędu.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa.