Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 634/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę W. K. i K. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] lutego 2017 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i nałożenia obowiązku opracowania raportu oddziaływania na środowisko. Postanowieniem tym SKO w Tarnowie, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1 i ust., art. 66 ust. 1, art. 68 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.) uchyliło postanowienie Burmistrza Miasta Bochnia z dnia [...] stycznia 2017 r. znak. [...] ustalające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i nakładające na Gminę Miasta Bochnia obowiązek opracowania raportu oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn. "Połączenie drogowe ul. P. z łącznikiem autostradowym w B.".
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Burmistrza Miasta Bochnia z dnia [...] stycznia 2017 r. znak. [...] na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej "P.p.s.a."). Poza przytoczeniem podstawy prawnej swojego wniosku skarżący nie przytoczyli żadnych argumentów świadczących o wystąpieniu przesłanek wstrzymania wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Odstępstwem od tej zasady jest regulacja z art. 61 § 3 P.p.s.a., która stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie powołany przepis rozszerza możliwość wstrzymywania zaskarżonych aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przy czym użyty w treści art. 61 § 3 P.p.s.a. zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 P.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli. Granice sprawy określają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego stosunku administracyjnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej.
W związku z tym treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. objęte będą zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w I instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2012r., sygn. akt II SA/Wa 683/12).
Zauważyć należy, iż postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania aktu jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc Sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści swego wniosku. W ramach wniosku wskazuje się, które akty podlegać mają wstrzymaniu i jakie okoliczności odpowiadające przesłankom z art. 61 § 3 P.p.s.a. przemawiają za ich wstrzymaniem
Podkreślić należy, że dopiero w przypadku gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd może na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie P.p.s.a., wstrzymać wykonanie także decyzji wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Nie jest zatem możliwe wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, jeżeli z uwagi na brak wniosku strony skarżącej, Sąd nie może wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji, którą jest decyzja organu II instancji.
W niniejszej sprawie skarżący w skardze kasacyjnej zwrócili się o wstrzymanie wykonania postanowienia Burmistrza Miasta Bochnia z dnia [...] stycznia 2017 r. znak. [...], czyli postanowienia organu I instancji. Z powyższego wniosku wynika jednoznacznie, że skarżący domagają się wstrzymania wykonania jedynie decyzji organu I instancji, a zakres wniosku nie obejmuje decyzji organu II instancji.
Z uwagi na powyższe uznać należało zatem, że w sprawie brak jest podstaw do wstrzymania wykonania postanowienia Burmistrza Miasta Bochnia z dnia [...] stycznia 2017 r. znak. [...], skoro strona nie wystąpiła o wstrzymanie wykonania decyzji organu II instancji. Jest to podstawa do oddalenia przedmiotowego wniosku.
Dodatkowo wskazać należy, że wniosek poza przywołaniem podstawy prawnej wstrzymania nie wskazuje w czym strona upatruje wystąpienia zagrożenia znaczną szkoda czy trudnymi do odwrócenia skutkami w wyniku wykonania tego postanowienia. Brak argumentacji w tym zakresie wyklucza dokonanie przez Sąd oceny, że w sprawie istnieją przesłanki wstrzymania. Powoduje to oddalenie wniosku z powodu niewykazania we wniosku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a.
Wskazać ponadto należy, że domaganie się wstrzymania zaskarżonej decyzji organu II instancji nie wywoła żądanego skutku tj. wstrzymania jej wykonania przez sąd. Zaskarżone postanowienie SKO w Tarnowie jest postanowieniem kasacyjnym wydanym w oparciu o art. 138 § 2 K.p.a. Tym samym nie skutkuje nałożeniem obowiązków czy nadaniem uprawnień ale rozstrzyga o kwestiach procesowych. Skutkiem takiego rozstrzygnięcia jest skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji z uwagi na dostrzeżone w jego postępowaniu wady istotne z punktu widzenia zapadłego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego zaskarżone postanowienie nie nadaje się do wykonania i nie wymaga wykonania, a zatem wniosek o jego wstrzymanie podlegać będzie oddaleniu.
Kasacyjny charakter rozstrzygnięcia oznacza bowiem, że na mocy ostatecznej decyzji administracyjnej nie zostają przyznane jakiekolwiek uprawnienia ani nie zostają nałożone jakiekolwiek obowiązki na adresata tego rodzaju decyzji. Obowiązek prawny, jaki jest związany z powyższym aktem, dotyczy jedynie organu administracji publicznej, a nie strony postępowania. Chodzi w tym przypadku o ukształtowanie decyzją kasacyjną toku postępowania w taki sposób, który powoduje, że zwrócona organowi I instancji sprawa administracyjna nakłada na ten organ obowiązek wydania ponownego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (lub w inny sposób kończącego postępowanie). Taka sytuacja procesowa oznacza, że przy wąskim rozumieniu pojęcia "wykonania" aktu administracyjnego wydanie decyzji kasacyjnej z zasady nie może prowadzić do powstania negatywnych następstw dla strony w postaci zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, do których nawiązuje art. 61 § 3 P.p.s.a.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.