Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 1 września 2022 r., sygn. akt II OSK 565/22

Uzasadnienie

Uzasadnienie.

Wyrokiem z dnia 12 października 2021 r., sygn. akt II SAB/Lu 63/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę T. K. na przewlekłość postępowania Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie w przedmiocie wznowienia postępowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący. Wyrok zaskarżył w całości. Zarzucił naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego:

1. art. 35 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 36 § 1 K.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w zw. z art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 57 § 1 i § 3 K.p.a., gdyż termin miesięczny i jego początek należy odnieść do dnia otrzymania akt z WSA, a nie otrzymania akt z Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. przez LWINB w Lublinie, a postanowienie powinno wskazywać uzasadnione przyczyny zwłoki oraz nowy termin załatwienia sprawy, a nie odnosić się do nieokreślonego zdarzenia przyszłego (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 6 lipca 2020 r., II SAB/Łd 45/20);
2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie przez Sąd I instancji skargi pomimo naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., art. 12 § 1 i 2 K.p.a. oraz art. 35 § 1 i 3 K.p.a., art. 36 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 57 § 1 i § 3 K.p.a., art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 8 § 1 K.p.a., art. 9 K.p.a. w zw. z art. 146 § 1 K.p.a. będącego następstwem prowadzenia postępowania administracyjnego z przewlekłością w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co powinno skutkować zastosowaniem art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., art. 149 § 1a P.p.s.a., art. 149 § 2 P.p.s.a., art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w części dotyczącej zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, i przyjęcie przez Sąd I instancji, iż termin miesięczny i jego początek związany jest z otrzymaniem akt z PINB w B. przez LWINB w Lublinie, gdy początek terminu należy odnieść do dnia otrzymania akt z WSA, a postanowienie powinno wskazywać nowy termin załatwienia sprawy i podawać przyczyny zwłoki, a nie odnosić się do nieokreślonego zdarzenia, zaś wystąpienie o brakujące akta do organu I instancji, który nie przekazał ich wraz z odwołaniem, nie jest powodem do przedłużania postępowania, w sytuacji gdy organ II instancji występuje o nie w połowie okresu miesięcznego i otrzymuje je po 7 dniach i świadczy o dużym natężeniu braku woli organu w załatwieniu wniosku po wcześniejszym dwukrotnym uchyleniu decyzji i wydaniu decyzji bez podejmowania jakichkolwiek w tym okresie czynności dnia 21 maja 2021 r., co doprowadziło do oddalenia skargi;
2. art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., art. 1 P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 zdanie 1 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i uchylenie się od przeprowadzenia prawidłowej kontroli administracji publicznej i brak stwierdzenia przewlekłości postępowania na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., a także brak zastosowania środków określonych w P.p.s.a. w wyniku istnienia przewlekłości postępowania tj. art. 149 § 1a P.p.s.a., art. 149 § 2 P.p.s.a., umorzenia postępowania w części na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. co do zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, a zastosowanie art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., art. 12 § 1 i 2 K.p.a. oraz art. 35 § 1 i 3 K.p.a., art. 36 § 1 K.p.a., art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a., art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 8 § 1 K.p.a., art. 9 K.p.a., w zw. z art. 2, art. 7, art. 8 ust. 2, art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 2, art. 64 ust. 1, 2, 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483, dalej jako Konstytucja) w zw. z art. 4, art. 6 ust. 1 i 2, art. 7, art. 8 ust. 1 i 2, art. 9 Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej przyjętego przez Parlament Europejski w dniu 6 września 2001 r. (decyzja w sprawie Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej, 2011/C 285/03, Dz.U. UE C 285, s. 3), art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmieniona następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełniona Protokołem nr 2 (Dz.U z 1993, nr 61, poz. 284 ze zm.) oraz nierespektowania wyroków WSA w Lublinie, co skutkowało w istocie pozbawieniem skarżącej prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły Sąd, które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy;
3. art. 1 § 2 P.u.s.a., art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., art. 1 P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 184 Konstytucji poprzez zaniechanie przeprowadzenia prawidłowej kontroli administracji publicznej poprzez wadliwe wykonanie swego ustrojowego obowiązku oraz brak stwierdzenia przewlekłości postępowania, a także brak zastosowania środków określonych w ustawie w wyniku istnienia przewlekłości postępowania oraz zastosowanie art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, gdy obowiązkiem Sądu było stwierdzenie naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., art. 12 § 1 i 2 K.p.a. oraz art. 35 § 1 i 3 K.p.a., art. 36 § 1 K.p.a., art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a., art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 8 § 1 K.p.a., art. 9 K.p.a. które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd prawidłowo wykonując funkcję kontrolną wydałby rozstrzygnięcie o innej treści;
4. art. 269 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 15 § 1 pkt 3 i pkt 4 P.p.s.a., art. 187 § 1 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie treści uchwały siedmiu sędziów NSA z 21 grudnia 1998 r., OPS 13/98, ONSA 1999, Nr 2, poz. 46 w zakresie skutków prawnych niedotrzymania przez organ administracji terminów załatwiania sprawy, określonych w art. 35 § 3 K.p.a., oraz uchwały siedmiu sędziów NSA z 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08,ONSAiWSA z 2009 r. nr 4, poz.63, a miało to wpływ na treść orzeczenia, gdyż uwzględnienie ich treści w aspekcie skutków prawnych spowodowałoby, iż sentencja orzeczenia byłaby inna;
5. art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w zakresie w jakim Sąd nie umorzył postępowania w części dotyczącej zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. To naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w ocenie skarżącego kasacyjnie sentencja orzeczenia byłaby odmienna, gdyby nie ta wada i niewątpliwie skargę nie można było oddalić w całości na podstawie art. 151 P.p.s.a.;
6. art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., art. 149 § 1a P.p.s.a., art. 149 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. poprzez błędną wykładnię przewlekłości prowadzenia postępowania i ich niezastosowanie pomimo naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., art. 12 § 1 i 2 K.p.a., art. 35 § 1 i 3 K.p.a., art. 36 § 1 K.p.a., art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a., art. 6 K.p.a. art. 7 K.p.a., art. 8 § 1 K.p.a., art. 9 K.p.a. w zw. z art. 2, art. 7, art. 8 ust. 2, Konstytucji w zw. z art. 4, art. 6 ust. 1 i 2, art. 7, art. 8 ust. 1 i 2, art. 9 Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej przyjętego przez Parlament Europejski w dniu 6 września 2001 r. (decyzja w sprawie Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej, 2011/C 285/03, Dz.U. UE C 285, s. 3), art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmieniona następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełniona Protokołem nr 2 (Dz.U z 1993, nr 61, poz. 284 ze zm.) i uznanie, że Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego nie prowadzi postępowania w sposób przewlekły, które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy;
7. art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a wobec jego niezastosowania w zakresie, w jakim Sąd nie stwierdził przewlekłości postępowania. Ta wada miała istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem wskutek jej popełnienia treść sentencji orzeczenia jest odmienna od tej, jaka winna była być, gdyby wady tej nie popełniono;
8. art. 149 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 K.p.a., art. 12 § 1 i 2 K.p.a., art. 35 § 1 i 3 K.p.a., art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez niezastosowanie art. 149 § 2 P.p.s.a. w zakresie, w jakim Sąd nie wymierzył organowi grzywny. Ta wada miała istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem wskutek jej popełnienia treść sentencji orzeczenia jest odmienna od tej, jaka winna była być, gdyby wady tej nie popełniono;
9. art. 134 § 1 P.p.s.a. polegające na tym, że Sąd l instancji nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną postawą prawną nie wyszedł poza ich granice pomimo, że w danej sprawie powinien to uczynić, a w konsekwencji naruszenie art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 8 § 1 K.p.a., art. 9 k.p.a, art. 10 § 1 K.p.a., art. 12 § 1 i 2 K.p.a., art. 35 § 1, 2, 3 K.p.a., art. 36 § 1 i 2 K.p.a., art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a., w zw. z art. 4, art. 6 ust. 1 i 2, art. 8 ust. 1 i 2, art. 9 Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej przyjętego przez Parlament Europejski w dniu 6 września 2001 r. (decyzja w sprawie Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej, 2011/C 285/03, Dz.U. UE C 285, s. 3), polegającej uwzględnieniu w oparciu o art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., art. 149 § 1a P.p.s.a. i art. 149 § 2 P.p.s.a., umorzenia postępowania w części na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. co do zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, a miało to wpływ na wynik sprawy gdyż Sąd I instancji nie rozpoznał istoty sprawy;
10. Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 zdanie pierwsze P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., art. 1 P.p.s.a. art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 151 P.p.s.a. skutkujące rozstrzygnięciem sprawy przez Sąd I instancji bez wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału dowodowego, a więc nie dokonaniem przez Sąd I instancji prawidłowej kontroli zachowania organu administracyjnego, a przez to zaakceptowaniem naruszenia przez ten organ przepisów art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 8 § 1 K.p.a., art. 9 K.p.a., art. 10 § 1 K.p.a., art. 12 § 1 i 2 K.p.a. oraz art. 35 § 1 i 3 K.p.a., art. 36 § 1 K.p.a., art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a., w zw. z art. 4, art. 6 ust. 1 i 2, art. 8 ust. 1 i 2, art. 9 Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej przyjętego przez Parlament Europejski w dniu 6 września 2001 r. (decyzja w sprawie Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej, 2011/C 285/03, Dz.U. UE C 285, s.

3. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co spowodowało ustalenie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, a w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi, pomimo, iż podlegała uwzględnieniu na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., art. 149 § 1a p.p.s.a, art. 149 § 2 P.p.s.a., art 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.;
4. art. 141 § 4 zdanie pierwsze P.p.s.a. poprzez brak odniesienia się przez WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do stanowiska Skarżącego wyrażonego w pismach procesowych w tym do zarzutów przedstawionych w skardze i nieprzedstawienie ich oceny w odniesieniu do umorzenia postępowania w części i miało to wpływ na treść orzeczenia;
5. Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. zw. z art. 141 § 4 zdanie pierwsze P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., art. 1 P.p.s.a., gdyż nie uwzględnił przebiegu całego postępowania a przez to również wszystkich czynności podejmowanych przez organ w toku postępowania, czego konsekwencją była błędna ocena prawna skutkująca oddaleniem skargi, dlatego też naruszenie tego przepisu mogło mieć istoty wpływ na wynik sprawy;
6. naruszenie art. 170 P.p.s.a., art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 2, art. 7, art. 45 ust. 1, art. 174, art. 175 ust. 1, art. 177 ust.1, art. 184 Konstytucji, gdyż orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, a WSA w Lublinie związany był wykładnią prawa wyrażoną w wyroku WSA w Lublinie z dnia 24 października 2019 r., sygn. II SA/Lu 262/19, który został zakwestionowany dwukrotnie w wydanych decyzjach, co do przymiotu strony skarżącego, które zostały następnie uchylone przez WSA w Lubinie (sygn. II SA/Lu 588/20, sygn. II SA/Lu 495/21), w tym decyzja z dnia 21 maja 2021r., a zastosowanie art. 151 P.p.s.a. i oddalenie skargi narusza wykładnię art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., art. 149 § 2 P.p.s.a., art. 149 § 1a P.p.s.a. oraz zasadę praworządności.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zachodziły przesłanki, określone w art. 182 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: "P.p.s.a.", do rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podanej przez Sąd pierwszej instancji.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Istota sprawy sprowadza się do tego, czy można organowi odwoławczemu zarzucić przewlekle prowadzenie postępowania po otrzymaniu przezeń wyroku WSA w Lublinie z dnia 7 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 588/20 z aktami administracyjnymi, w dniu 1 kwietnia 2021 r.

Eksponowane w skardze kasacyjnej w niniejszej sprawie zagadnienie prawidłowości określenia przez Sąd pierwszej instancji terminu załatwienia sprawy ma istotne znaczenie dla oceny zaistnienia bezczynności, która jest przedmiotem rozpoznania w sprawie II OSK 564/22.

Uwzględniając to zastrzeżenie zauważyć trzeba, że wbrew zarzutom kasacji, Sąd pierwszej instancji nie sformułował tezy o rozpoczęciu biegu terminu do załatwienia sprawy od daty otrzymania przez organ odwoławczy akt z PINB w B.. Stwierdził, że w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2021 r., które zostało przekazane również do wiadomości skarżącego, poinformowano, że sprawa zostanie rozpatrzona w terminie określonym w art. 35 § 3 K.p.a., liczonym od dnia otrzymania materiału uzupełniającego od organu I instancji.

Sąd pierwszej instancji ustalił, że akta administracyjne wpłynęły do organu II instancji w dniu 21 kwietnia 2021 r. Zdaniem Sądu pierwszej instancji oznaczało to, że miesięczny termin, w którym organ powinien rozpoznać sprawę przypadał na dzień 21 maja 2021 r. W tym dniu została wydana przez LWINB decyzja rozstrzygająca sprawę co do istoty. Stwierdzając, że organ odwoławczy dopiero w dniu 21 kwietnia 2021 r. otrzymał niezbędny do rozpatrzenia sprawy materiał dowodowy, Sąd uznał, że wydając w dniu 21 maja 2021 r. decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji, organ odwoławczy zachował miesięczny termin na rozpoznanie odwołania, zgodnie z art. 36 § 3 K.p.a.

Po przywołanych ustaleniach i uwagach Sąd przytoczył treść art. 35 § 3 K.p.a., a następnie zwrócił uwagę na regulację art. 35 § 5 K.p.a., zgodnie z którą, do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Sąd wywodził dalej, że brzmienie tego przepisu oznacza, że ewentualne przedłużenie postępowania spowodowane koniecznością przeprowadzenia postępowania dowodowego może uwolnić w konkretnym przypadku organ od zarzutu bezczynności, nawet jeśli doszło do przekroczenia terminu określonego w art. 35 K.p.a., ale tylko w sytuacji, gdy organ wykaże się określoną aktywnością.

W kontekście podejmowanych przez organ czynności Sąd pierwszej instancji uznał, że nie jest zasadny zarzut przewlekłości.

W ocenie Sądu, ponowne wystąpienie do organu I instancji o przekazanie uzupełniającego materiału dowodowego (postanowienie z dnia 14 kwietnia 2021 r.) było działaniem niezbędnym do prawidłowego załatwienia sprawy.

Stanowisko Sądu pierwszej instancji, według którego, ocena, czy doszło przekroczenia terminów określonych w art. 35 § 3 K.p.a. powinna nastąpić z uwzględnieniem art. 35 § 5 K.p.a. jest prawidłowe.

Odrębnym zagadnieniem jest to, czy w niniejszej sprawie można mówić o zaistnieniu przyczyn niezależnych od organu.

Okoliczności dotyczące realnej możliwości działań organu i realnej możliwości zakończenia postępowania, przy zachowaniu reguł odnoszących się do postępowania wyjaśniającego, podlegają ocenie w każdej indywidualnej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Podobnie, indywidualnej ocenie podlega zaangażowanie organu polegające na zapoznaniu się z zebranym materiałem wyjaśniającym, analizie tego materiału, rozważeniu twierdzeń stron, pojawiającej się w określonej fazie postępowania ewentualnej potrzebie uzupełniania materiału dowodowego. Należy także brać pod uwagę to, jaki jest stopień skomplikowania występującej w sprawie problematyki prawnej. Z tych powodów przewidziana została, poprzez unormowanie art. 36 § 1 K.p.a., instytucja przedłużenia terminu załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 2686/19).

W niniejszej sprawie sprawdzeniu podlegały okoliczności odnoszące się do podstaw wznowienia postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na użytkowanie obiektu handlowego, na wykonanie którego udzielono pozwolenia na budowę. Ustalenia te związane były zatem nie tylko z okolicznościami dotyczącymi trwającego postępowania organów nadzoru budowlanego, w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją PINB w B. z dnia 25 kwietnia 2018 r. o pozwoleniu na użytkowanie budynku handlowego, a także wymagały zbadania materiałów z postępowania organu administracji architektoniczno-budowlanej, tj. Starosty B. z dnia 7 lipca 2017 r. o pozwoleniu na budowę, zmienionej decyzją Starosty B. z dnia 20 marca 2018 r. Kontroli podlegało szereg okoliczności istotnych z punktu widzenia art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.).

Obowiązkiem organu odwoławczego było uwzględnienie oceny prawnej zawartej w wyroku WSA w Lublinie z dnia 24 października 2019 r., sygn. akt II SA/Lu 262/19.

Tak obszerny zakres materiałów sprawy wymagał, przy uwzględnieniu wskazań WSA w Lublinie, ponownego zapoznania się pracowników organu ze sprawą. Nadanie biegu sprawie i podjęcie czynności procesowych wymaga nie tylko przyswojenia danych zawartych w dokumentach, ale także pewnej refleksji i pracy koncepcyjnej. Pamiętać trzeba również o złożeniu przez skarżącego innych wniosków, skutkujących toczeniem się odrębnych postępowań o wznowienie postępowania w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie określonych części dopuszczonego do użytkowania obiektu. Ustalenie przedmiotu sprawy, która ma być rozpoznawana ponownie było możliwe po doprecyzowaniu zakresu postępowania na tle innych toczących się spraw.

Teza o możliwości podjęcia czynności zażądania stosownych akt i nadania kierunku postępowaniu wyjaśniającemu w dniu otrzymania akt z WSA w Lublinie nie uwzględnia tych uwarunkowań i opiera się schematycznym rozumieniu pracy urzędu.

Podjęcie czynności wyjaśniających po upływie dwóch tygodni od zwrotu akt z Sądu pierwszej instancji, a następnie załatwienie sprawy w terminie jednego miesiąca oznacza, że organowi nie można zarzucić przewlekłego prowadzenia postępowania.

Wyznaczenie terminu do załatwienia sprawy bez wskazania konkretnej daty, nie stanowiło uchybienia mającego istotny wpływ na wynik sprawy.

Powyższe uwagi świadczą o bezzasadności tych zarzutów kasacji, które zostały zbudowane na tezach o błędnym ustaleniu terminu załatwienia sprawy, błędzie co do zaistnienia przewlekłości oraz mającej wpływ na wynik sprawy ocenie postanowienia z dnia 14 kwietnia 2021 r.

Niezależnie od tego można odnotować, że bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 1 § 2 P.u.s.a., art. 3 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., art. 1 P.p.s.a. w związku z art. 135 P.p.s.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 184 Konstytucji przez zaniechanie przeprowadzenia prawidłowej kontroli administracji publicznej.

Sąd pierwszej instancji rozpoznał skargę na przewlekle prowadzenie postępowania i zastosował środek przewidziany w ustawie – wydał zaskarżony wyrok. To zaś, czy przeprowadził tę kontrolę prawidłowo nie może być skutecznie podniesione z powołaniem się na przywołane przepisy. Skonstatować jeszcze można, że bezpodstawne wskazanie na naruszenie art. 135 P.p.s.a wynika także z tego, że w myśl tego przepisu, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Warunkiem zastosowania dyspozycji z art. 135 P.p.s.a. jest uwzględnienie skargi.

Bezzasadny jest procesowy zarzut naruszenia art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w zakresie w jakim Sąd nie umorzył postępowania w części dotyczącej zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania do wydania aktu jest możliwe tylko w sytuacji, gdy w chwili wniesienia skarga jest zasadna. Jeśli skarga podlega oddaleniu z powodu bezzasadności, art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. nie ma zastosowania.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.