Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 października 2018 r. sygn. akt II SA/Po 497/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę B. sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], którym odmówiono skarżącej Spółce przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] wnoszącej sprzeciw od zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji winylu reklamowego wraz z oświetleniem na ścianie szczytowej budynku przy ul. [...] w P. W motywach powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji podniósł, że w rozpoznawanej sprawie Prezydent Miasta P. doręczył decyzję z dnia [...] listopada 2018 r. pełnomocnikowi spółki – S. P., który działając w jej imieniu zgłosił zamiar wykonania przez nią robót budowlanych.
W ocenie Sądu powyższe działanie było prawidłowe, bowiem z treści pełnomocnictwa wynika, że obejmowało ono występowanie pełnomocnika w imieniu Spółki przed organami państwowymi oraz samorządowymi, organami administracji, do jej reprezentowania przed podmiotami gospodarczymi oraz do określonych czynności przywołanych dalej w pełnomocnictwie. Użyte w pełnomocnictwie sformułowanie "do występowania w imieniu spółki" i poprzedzone spójnikiem "oraz" doprecyzowanie czynności w sprawach zgłoszeń robót budowlanych i wniosków o wydanie pozwolenia na budowę obligowało organ do doręczenia decyzji z dnia [...] listopada 2018 r. wskazanemu pełnomocnikowi na podany przez niego w zgłoszeniu adres do doręczeń.
Sąd nie podzielił tym samym argumentacji Spółki, że udzieliła ona w sprawie pełnomocnictwa szczególnego, które nie obejmowało innych czynności związanych ze zgłoszeniem czy umocowania do odbioru korespondencji.
Wobec powyższego stwierdzono, że organ zasadnie przyjął, że dniem od którego należało liczyć początek biegu terminu do wniesienia odwołania był dzień odbioru przesyłki zawierającej sprzeciw przez pełnomocnika spółki S.P., tj. [...] grudnia 2017 r., nie zaś dzień, w którym Spółka dowiedziała się o wydaniu decyzji. Tym samym skarżąca składając odwołanie w dniu [...] kwietnia 2018 r. uchybiła terminowi do jego wniesienia.
Odnosząc się do wniosku Spółki o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania Sąd wskazał, że nie uprawdopodobniła ona istnienia okoliczności uniemożliwiającej wniesienie odwołania w terminie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła B. sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W., zaskarżając go w całości. Sądowi pierwszej instancji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- a) art. 135 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. w związku z art. 32, art. 33 i art. 40 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie "K.p.a." w związku z art. 134 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie za organami orzekającymi interpretacji udzielonego pełnomocnictwa (że ma ono charakter ogólny) i uznania, że uprawniało ono organ do doręczenia decyzji pełnomocnikowi, a w konsekwencji tego niezasadnym przyjęciem, że bieg terminu na wniesienie odwołania rozpoczął się z dniem doręczenia decyzji nieumocowanemu pełnomocnikowi, co skutkowało niezasadnym stwierdzeniem uchybienia terminu do wniesienia odwołania;
- b) art. 135 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 58 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie za organami orzekającymi, że w sprawie brak było przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a udzielając pełnomocnictwa Spółka ponosi odpowiedzialność za wybór tej osoby;
- c) art. 135 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 6 i art. 8 K.p.a. ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał orzeczenie sprzeczne z prawem, mimo powinności wyeliminowania rozstrzygnięć organów uznał je za prawidłowe, przez co naruszył zasadę praworządności oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wyrażoną w ww. przepisach;
- d) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) zwanej dalej w skrócie P.u.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie kontroli działalności organu pierwszej i drugiej instancji, co skutkowało oddaleniem skargi;
- e) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zgromadzonego materiału w sprawie, brak ustaleń faktycznych i ich zgodności z prawem;
- f) art. 134 § 1 w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a. przez niedokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wszechstronnych ustaleń faktycznych sprawy i tym samym faktyczne nierozpoznanie istoty sprawy, co doprowadziło do oddalenia skargi;
- g) art. 151 P.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi, w przypadku gdy z przeprowadzonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postępowania wyjaśniającego nie wynika, że zaskarżony akt nie narusza prawa albo że narusza obowiązujące przepisy, jednak nie w takim stopniu, który dawałby one podstawę do uwzględnienia skargi.
W oparciu o podniesione zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz spółki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem.
Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.
Sprawa ta podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., przeprowadzenia rozprawy.
Kodeks postępowania administracyjnego nie reguluje treści ani rodzajów pełnomocnictw. Zgodnie z art. 32 K.p.a. strona w postępowaniu administracyjnym może działać przez pełnomocnika, za wyjątkiem przypadków gdy charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Art. 33 K.p.a. określa, kto może być pełnomocnikiem, w jakiej formie pełnomocnictwo powinno być udzielone i w jaki sposób pełnomocnictwo powinno być podpisane.
Nie budzi wątpliwości, że pełnomocnictwo udzielone na potrzeby prowadzenia postępowania administracyjnego może mieć charakter ogólny tj. obejmujący umocowanie mocodawcy do reprezentowania go przez pełnomocnika w nieokreślonym zakresie spraw, ale też może to być pełnomocnictwo obejmujące tylko konkretną sprawę lub pełnomocnictwo obejmujące tylko konkretną czynności lub czynności w danej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2009 r. sygn. akt II GSK 599/08, opub. w Lex nr 516110).
W każdym przypadku, gdy w imieniu strony występuje pełnomocnik, organ administracyjny ma obowiązek dokonać oceny, w jakim zakresie pełnomocnictwo obejmuje prawo do reprezentacji mocodawcy. Rzeczywisty zakres umocowania musi być oceniany każdorazowo na podstawie treści pełnomocnictwa, przy uwzględnieniu istoty i charakteru procedury, a także praw strony (por. prawomocny wyrok WSA w Krakowie z 27 lipca 2017 r. sygn. akt II SAB/Kr 134/17, opub. w Lex nr 2357210).
W przypadku powstania wątpliwości co do treści pełnomocnictwa lub zakresu umocowania, organ powinien zwrócić się przede wszystkim do pełnomocnika o wyjaśnienie, w jakim zakresie lub do jakich czynności został umocowany do reprezentowania strony, co nie wyklucza także zwrócenia się do mocodawcy o wyjaśnienie zakresu udzielonego umocowania lub treści pełnomocnictwa.
Co istotne, w postępowaniu administracyjnym w przypadku złożenia pełnomocnictwa przez pełnomocnika, to organ administracyjny w razie wątpliwości powinien podjąć czynności zmierzające do wyjaśnienia treści lub zakresu umocowania pełnomocnika. Obowiązek ten wynika z art. 7 K.p.a. nakazującego organom administracyjnym z urzędu podejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy oraz załatwienia sprawy, jak i z art. 8 K.p.a. nakazującego prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do organu.
Przechodząc do kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, należy stwierdzić, że część z nich jest zasadna.
Istota sporu w tej sprawie sprowadza się ustalenia, czy udzielone w tej sprawie pełnomocnictwo do reprezentowania strony skarżącej kasacyjnie miało charakter ogólny, upoważniający ogólne do reprezentowania Spółki B. sp. z o.o. Sp. k., czy też było to pełnomocnictwo szczególne upoważniające do podejmowania przez pełnomocnika tylko konkretnych czynności.
Wątpliwości w tym zakresie miał już Sąd pierwszej instancji wskazując w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że część pierwsza tego pełnomocnictwa o treści "występowanie w imieniu Spółki przez organami państwowymi oraz samorządowymi, organami Administracji, do jej reprezentowania przed podmiotami gospodarczymi" wskazuje na ogólny charakter pełnomocnictwa, a tym samym kolejna część tego pełnomocnictwa obejmująca treść ",oraz wyłącznie do wypełniania, uzupełniania i składania oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością w zakresie zgłoszeń robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę (...)" jest w zasadzie zbędna. Precyzyjnie wymienione czynności objęte pełnomocnictwem mieszą się bowiem w jego ogólnym zakresie.
W związku z tym rację ma strona skarżąca kasacyjnie zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Treść pełnomocnictwa udzielonego w dniu 10 listopada 2017 r. podlega łącznej wykładni w taki sposób, aby ustalić, jaki był rzeczywisty zamiar mocodawcy do jego udzielenia. Skoro w treści tego pełnomocnictwa w jego pierwszej części zaczynającej się od słów "udzielam pełnomocnictwa (...) do występowania w imieniu Spółki przed organami państwowymi oraz samorządowymi, organami Administracji, do jej reprezentowania przed podmiotami gospodarczymi" to należało ten fragment pełnomocnictwa interpretować łącznie z jego drugą częścią zaczynającą się od słów ", oraz wyłącznie do...". Spójnik "oraz" zastępuje spójnik "i" i gdyby w drodze wykładni treści pełnomocnictwa Sąd pierwszej instancji zamiast spójnika "oraz" zastosował spójnik "i" to wówczas pełnomocnictwo miałoby następująca treść: "... udzielam pełnomocnictwa Panu S. P..... do występowania w imieniu Spółki przed organami państwowymi oraz samorządowymi, organami Administracji, do jej reprezentowania przed podmiotami gospodarczymi, i wyłącznie do wypełniania, uzupełniania i składania oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością w zakresie zgłoszeń robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę, a także (...)". Jedynie niektóre znaki interpunkcyjne w postaci przecinków w tym pełnomocnictwie nie zostały użyte prawidłowo, ale w tych okolicznościach nie ma to znaczenia dla wykładni treści ww. upoważnienia.
Mając powyższe należy stwierdzić, że w tej sprawie pełnomocnictwo wystawione w dniu 10 listopada 2017 r. miało charakter pełnomocnictwa upoważniającego S. P. jedynie do dokonywania określonych w nim czynności i w tym zakresie pełnomocnik ten reprezentował Spółkę przed organami administracyjnymi oraz przedsiębiorcami.
W związku z powyższym trafny jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 135 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 32 i art. 40 § 1 K.p.a.
Dokonując prawidłowej kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji winien stwierdzić naruszenie w tej sprawie przepisów postępowania w stopniu mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 P.p.s.a. uzasadniało uchylenie zaskarżonego postanowienia. Błędnie Sąd pierwszej instancji dokonał wykładni art. 32 K.p.a. w związku z art. 40 § 1 K.p.a., ponieważ strona skarżąca kasacyjnie mogła upoważnić do dokonywania określonych czynności i tylko w zakresie tego upoważnienia stronę reprezentował pełnomocnik. Poza zakresem upoważnienia czynności należało podejmować bezpośrednio wobec strony. Tym samym skoro z treści pełnomocnictwa nie wynikało, aby pełnomocnik był uprawniony do odbioru pism, to należało je kierować bezpośrednio do strony.
Mając powyższe należy stwierdzić, że trafnym są również zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w tym zakresie, że przeprowadzając kontrolę zaskarżonego postanowienia Sąd ten nie dostrzegł naruszenia art. 8 K.p.a. przez organ administracyjny. Przepis ten nakazuje podejmowanie czynności w toku postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie jego uczestników do organów administracji. W tej sprawie Wojewoda Wielkopolski powinien dokonać wykładni pełnomocnictwa mającego kluczowe znaczenie w sprawie starając się nadać mu taką treść, która najpełniej wyrażałaby zamiar mocodawcy, a jeżeli organ ten miał wątpliwości, to winien zwrócić się o wyjaśnienie ich przed wydaniem zaskarżonego postanowienia.
W związku z tym także zarzut naruszenia art. 6 K.p.a. nakazujący działanie na podstawie i w granicach prawa jest zasadny, ponieważ w tej sprawie organ administracyjny wydał zaskarżone postanowienie na skutek błędnej oceny kluczowego dokumentu, co skutkowało nieuprawnionym zastosowaniem pozostałych przepisów.
Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne.
Zarzut naruszenia art. 40 § 2 K.p.a. jest niezasadny, ponieważ przepis ten dotyczy tylko sytuacji, w której stronę reprezentuje kilku pełnomocników lub został ustanowiony pełnomocnik bez określonego zakresu pełnomocnictwa. W tej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Także zarzut naruszenia art. 33 K.p.a. nie poddaje się kontroli, ponieważ art. 33 K.p.a. zawiera sześć paragrafów, a skoro strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała, który paragraf tego artykułu został naruszony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Analogicznie zarzut naruszenia art. 58 K.p.a. został nieprawidłowo zredagowany, ponieważ przepis ten zawiera trzy paragrafy, zawierające odrębne normy prawne i brak precyzyjnego wskazania zakresu zaskarżenia uniemożliwia dokonanie kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jeszcze raz należy podkreślić, że w przeciwieństwie do wojewódzkiego sądu administracyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zarzutami skargi kasacyjnej i nie może zmieniać lub doprecyzowywać tych zarzutów.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten może być naruszony wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku było pozbawione przedstawionego zwięźle stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia lub jej wyjaśnienia. Ponadto naruszenie tego przepisu ma miejsce także wtedy, gdy sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wprawdzie wszystkie elementy wynikające z art. 141 § 4 P.p.s.a., ale jest ono wewnętrznie niespójne lub zawiera nie dające się wyjaśnić sprzeczności, innymi słowy nie pozwala na kontrolę zaskarżonego wyroku. Zarzucając naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może skutecznie strona skarżąca kasacyjnie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego sprawy lub wykładni prawa materialnego dokonanej przez Sąd.
Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. Przepis ten ma charakter ustrojowy, gdyż określa w sposób ogólny kompetencję sądów administracyjnych i kryterium legalności jako wyznacznik wykonywanej kontroli działalności organów administracji publicznej. To, czy ocena Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w danej sprawie była prawidłowa nie może być utożsamiane z naruszeniem tego przepisu. W orzecznictwie podkreśla się, że art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną jedynie w drodze wyjątku, gdy sąd dokonał kontroli w sprawie w oparciu o inne kryterium niż kryterium legalności, czy też orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 635/16, opub. w Lex nr 2450637). Taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie.
Także zarzut naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. przez Sąd pierwszej instancji jest niezasadny. Przepis ten ma charakter kompetencyjny stanowiący, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Norma ta określa zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, tj. zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Art. 3 P.p.s.a. wskazuje cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych wskazanego przepisu nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procedowania przed tym sądem (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r. sygn. akt I OSK 266/08, opub. w Lex nr 490087). Naruszenie art. 3 § 1 P.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, jak to ma miejsce w realiach niniejszej sprawy, nie oznacza naruszenia tego przepisu (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 635/16, opub. w Lex nr 2450637).
Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W tej sprawie Sąd pierwszej instancji nie przekroczył granic rozpoznawania sprawy, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia Wojewody Wielkopolskiego w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu i odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i przedmiot tej właśnie sprawy administracyjnej został rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Przywołany przepis wyraźnie i jednoznacznie determinuje zakres kognicji sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 2181/15, opub. w Lex nr 2303895). Sąd rozstrzyga sprawę w jej granicach, którą jest sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem, co prowadzi do wniosku, że tym samym wyznacza on przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego oraz jego ramy.
Wskazane wyżej przez Naczelny Sąd Administracyjny motywy i przyjęte oceny stanowią wystarczającą podstawę do uwzględnienia skargi kasacyjnej Spółki B. sp. z o.o. sp. k. i uchylenia zaskarżonego wyroku. Ponieważ sama istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, to działając na podstawie art. 188 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę tej Spółki na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu i odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Kontrolując zaskarżone postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że narusza ono prawo, a sama skarga jest zasadna.
W związku z powyższym, działając na podstawie art. 188 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit c. w związku z art. 193 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i uwzględniając skargę uchylił zaskarżone postanowienie.
Stosownie do art. 153 P.p.s.a. w związku z art. 193 P.p.s.a. ponownie prowadząc postępowanie w tej sprawie Wojewoda Wielkopolski rozpozna wniosek Spółki o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania będąc związanym stanowiskiem co do treści pełnomocnictwa zawartym w tym wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, stronie która wniosła tę skargę należą się niezbędne koszty postępowania od organu, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. W tej sprawie należało od Wojewody Wielkopolskiego zasądzić na rzecz Spółki B. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W. kwotę 1037 złotych stanowiąca zwrot kosztów postępowania sądowego. Koszty te obejmują kwotę 100 złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi, kwotę 100 złotych stanowiącą wpis od skargi kasacyjnej, kwotę 100 złotych tytułem zwrotu opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji, kwota opłaty za udzielenie pełnomocnictwa w wysokości 17 złotych oraz wynagrodzenie radcy prawnej będącej pełnomocnikiem strony skarżącej kasacyjnie w wysokości 480 złotych za postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz w wysokości 240 złotych za postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych.