Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 stycznia 2005 r. sygn. akt 7/IV SA 3317/03, uwzględniając skargę E. P.,uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2003 r. znak: [...] i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2003 r., po rozpatrzeniu odwołania E. P., utrzymał w mocy decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] maja 2003 r. znak: [...] stwierdzającą nieważność decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] marca 1997 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-gospodarczego na terenie działki nr [...] w S. Oba organy uznały, że lokalizacja przedmiotowego budynku rażąco narusza przepisy § 14 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, że organ odwoławczy na podstawie planu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego ustalił, iż "otwory okienne i drzwiowe" na taras w ścianie pierwszego piętra od strony działki [...] zaprojektowano w odległości 3,57 od granicy, co rażąco narusza § 12 ust. 4 wymienionego rozporządzenia w projekcie architektoniczno-budowlanym, bowiem "z rzutu piętra (...) wynika, że odległość pomiędzy granicą działki a ścianą wychodzącą na taras pierwszego piętra, w której znajdują się otwory okienne i drzwiowe wynosi dokładnie 4 m". Sprzeczność ta powoduje, że organ I instancji powinien wyjaśnić na czym polega rażące naruszenie prawa.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2005 r. skargę kasacyjną wniósł I. B. Wyrokowi temu zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie "przez przyjęcie, że projekt budowlany został wykonany prawidłowo pomimo nie zachowania odległości 4 m projektowanego budynku od sąsiedniego". Według skarżącego odległość między domami wynosi 3,20 m a między domem, a granicą działki 1,30 m. Taras "winien być zlikwidowany i zamurowane okna". Posadowienie budynków narusza przepisy przeciwpożarowe i ochrony środowiska. W konkluzji skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania albo o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi E. P. W piśmie procesowym z dnia 22 lutego 2006 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej oraz podniósł, że odnośnie sporu dotyczącego niezachowania odległości między domami E. P. i I. B. zapadły "różne wyroki odwrotnie interpretujące ten sam przepis prawny". "Sąd w Gdańsku utrzymał w mocy decyzję administracyjną nakazującą rozbiórkę I. B. z powodu usytuowania zbyt blisko posesji sąsiada", a "Sąd w Warszawie uchylił decyzję administracyjną unieważniającą pozwolenie na budowę domu E. P. z powodu usytuowania jego zbyt blisko posesji sąsiada".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna I. B. nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Wbrew twierdzeniom tej skargi Sąd I instancji nie przesądził braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] marca 1997 r. Nr [...]. Dokonując analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd wskazał jedynie na rozbieżności co do tego w jakiej odległości zostały zaprojektowane otwory okienne i drzwiowe wychodzące na taras pierwszego piętra od strony działki nr [...]. Z rzutu piętra w projekcie budowlanym rzeczywiście wynika, że odległość między granicą działki, a ścianą wychodzącą na taras pierwszego piętra, w której znajdują się otwory wynosi 4 m. W związku z tym zachodzi potrzeba wyjaśnienia na jakiej podstawie organy ustaliły, że otwory okienne i drzwiowe zostały zaprojektowane w odległości 3,57 m. Podzielić więc należy stanowisko Sądu I instancji, że postępowanie nieważnościowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 7 i art. 77 kpa i że zachodzi konieczność dokładnego wyjaśnienia, czy kontrolowania w trybie stwierdzenia nieważności decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, a jeżeli tak to organy winny wykazać w sposób niewątpliwy dlaczego i jaki przepis został rażąco naruszony.
Wobec stwierdzonych wątpliwości zarzut naruszenia przez Sąd I instancji § 12 ust. 4 pkt1 wymienionego rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jest w aktualnej sytuacji całkowicie bezpodstawny, bo Sąd I instancji nie dokonał wykładni tego przepisu i nie mógł go niewłaściwie zastosować. Sąd nie przesądził, że projekt budowlany został "wykonany prawidłowo". Nadto w omawianym przepisie chodzi nie o odległość projektowanego budynku od budynku na sąsiedniej działce, ale o odległość ściany z otworami od granicy sąsiedniej działki. Dopiero wyjaśnienie wątpliwości ujawnionych przez Sąd I instancji pozwoli na prawidłową kontrolę kwestionowanej decyzji w postępowaniu nieważnościowym.
Nie można również podzielić stanowiska skarżącego, że Sądy w Gdańsku i w Warszawie "wydały różne wyroki odwrotnie interpretując ten sam przepis". Z faktu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 15 lutego 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 3583/01 oddalił skargę I. B. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 września 2001 r. w przedmiocie nakazania rozbiórki budynku mieszkalnego na działce nr 213 z powodu niewykonania decyzji nakazującej wykonanie określonych czynności w celu uzyskania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych nie wynika odmienna interpretacja § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nadto różny jest przedmiot postępowań w sprawach zawisłych przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi w Gdańsku i w Warszawie.
Z tych też względów na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.