Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1052/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Z. Sp. z o.o. w O. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], w przedmiocie nakazu sporządzenia zamiennego projektu budowlanego.
W skardze kasacyjnej od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Z. Sp. z o.o. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji [...] WINB z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], którą na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "PINB", [...] z dnia [...] października 2012 r., nr [...], o nałożeniu na ww. Spółkę obowiązku sporządzenia, a następnie dostarczenia czterech egzemplarzy zamiennego projektu budowlanego zawierającego: część architektoniczno-budowlaną uwzględniającą wykonane i docelowe roboty budowlane, część konstrukcyjną ściany oporowej i zbiornika retencyjnego z obliczeniami statycznymi sprawdzającymi projekt odwodnienia skarpy na działkach objętych wykonanym zamierzeniem budowlanym uwzględniający pięć sztuk studzienek odwadniających pośrednich, projekt zagospodarowania działki.
Uzasadniając przedmiotowy wniosek podniesiono, że w wyniku wykonania decyzji [...] WINB zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia dla strony skutków wskazanych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Prowadzenie przez organ dalszego postępowania doprowadzić może bowiem, w świetle wskazówek Sądu I instancji, do wydania nakazu rozbiórki partii muru oporowego, co może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody. Z kolei dążenie do legalizacji spowoduje nałożenie opłaty legalizacyjnej w kwocie co najmniej 125000 zł, której ściągnięcie przez organ spowodowałoby znaczą szkodę materialną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 tej ustawy (por. uchwała NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z tego względu w niniejszej sprawie przedmiotowy wniosek podlega rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Ww. przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonego aktu należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wniosek taki jest jednym ze środków procesowych dla obrony interesów wnoszącego skargę. Z tego względu, w pierwszej kolejności należy odnieść się do treści zaskarżonej decyzji i skutków, jakie wywołałoby wstrzymanie jej wykonania. Zaskarżoną decyzją organ, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchylił decyzję PINB [...], którą nałożono stosowne obowiązki. Zaskarżona decyzja objęta przedmiotowym wnioskiem nie dotyczy zatem nałożenia określonego obowiązku, a jedynie uchyla decyzję pierwszoinstancyjną w trybie art. 138 § 2 K.p.a. Wnioskodawca winien mieć na względzie, że decyzja wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. nie nakłada na inwestora żadnych obowiązków, a wręcz je eliminuje, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie.
W konsekwencji również Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie nie jest uprawniony do badania zasadności nałożenia określonych obowiązków, ponieważ stosownie do treści art. 183 § 1 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. przedmiotem jego rozpoznania będzie w granicach skargi kasacyjnej ewentualnie to, czy organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 138 § 2 K.p.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. postanowił oddalić wniosek.