Uzasadnienie
II OSK 616/06 U z a s a d n i e n i e
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu skargi E. i I. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] sierpnia 2003 r. wydaną po rozpoznaniu wniosku z dnia 28 maja 2003 r., uzupełnionego w dniu 21 lipca 2003 r., odmawiającą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod budowę nowego siedliska rolniczego na działce nr 116/1 w S., gmina M. - oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku wskazano, że zaskarżona decyzja została wydana przy uwzględnieniu, że przedmiotowa działka o pow. 0,6114 ha znajduje się na terenie, który w planie zagospodarowania przestrzennego gminy M. jest oznaczony symbolem "jednostka strukturalna nr 4 - rozłogi indywidualnych gospodarstw wsi S.", na którym należy "W miarę możliwości stopniowo eliminować rozproszoną zabudowę zagrodową. Koncentrować ją w wybranych zespołach przy drogach lokalnych. Wyjątkowo dopuszcza się modernizację zabudowy w zagrodach istniejących obiekty modernizowane dostosować do charakteru istniejącej zabudowy". Takie postanowienia planu zostały w postępowaniu administracyjnym ocenione jako uniemożliwiające pozytywne załatwienie wniosku o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla nowego siedliska na przedmiotowej działce. Po rozpoznaniu odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, organ odwoławczy podzielił stanowisko wyrażone w decyzji zaskarżonej podkreślając, że przedmiotowa działka ze względu na jej powierzchnię nie odpowiada pojęciu gospodarstwa rolnego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego /Dz.
U. Nr 64, poz. 592/ przewidującego, iż gospodarstwo rolne musi mieć obszar nie mniejszy niż 1 ha użytków rolnych wraz z budynkami i gruntami rolnymi i musi stanowić zorganizowaną całość gospodarczą /art. 533 Kodeksu cywilnego/ warunku tego nie spełnia działka strony, a ponadto nawet gdyby warunek ten był spełniony, to i tak ze względu na postanowienia obowiązującego w dacie wydania decyzji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozytywna decyzja nie mogła być wydana. Organ odwoławczy zauważył przy tym, że postępowanie administracyjne w sprawie zostało wszczęte w maju 2003 r. a więc stosownie do art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717/ w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 1999 Nr 15, poz. 139 ze zm./. W myśl art. 40 i art. 42 tej ustawy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest wydawana na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru objętego inwestycją, w niniejszej sprawie więc obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Gminnej Rady Narodowej Mielno Nr XVII/33/85 z dnia 27 marca 1985 r. /Dz. Urzędowy Województwa Koszalińskiego Nr 3, poz. 87 ze zm./, którego ważność w myśl art. 67 ust. 1 a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym została przedłużona do końca 2003 r.
Skargę od powyższej decyzji wnieśli E. i I. N. podnosząc, że poza przedmiotową działką mają jeszcze inną o pow. 2,24 ha w odległości 200-220 km która to odległość nie stoi na przeszkodzie prowadzeniu upraw rolnych. W ocenie skarżących sformułowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie uniemożliwiają uzyskanie przez nich pozytywnej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż w sytuacji, gdy wniosek w sprawie administracyjnej został złożony w dniu 28 maja 2003 r., a ustawa o planowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., to ze względu na treść art. 85 ust. 1 tej ustawy, w niniejszej sprawie miała zastosowanie ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. Stosownie do art. 40 ust.1 tej ustawy orzeczenie wydaje się na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym w myśl art. 43 ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Treść planu wespół z innymi przepisami determinuje sposób wykonywania prawa własności nieruchomości /art. 33 ustawy/.
Oceniając zgodność inwestycji z ustaleniami planu organ dokonuje wykładni planu miejscowego, który jest przepisem gminnym - prawem miejscowym. Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji objął analizą treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zarówno w zakresie rysunku planu /części graficznej/, jak i części tekstowej dochodząc do wniosku, że z ustaleń tego planu wynika, że podstawową funkcją analizowanego terenu jest produkcja roślinna, hodowla i warzywnictwo, zaś przesłaniem unormować tekstowych jest stopniowa eliminacja rozproszonej zabudowy zagrodowej, którą należy utożsamiać z pojęciem "siedliska". Zabudowa ma być koncentrowana w wybranych zespołach przy drogach lokalnych. Zespoły te wskazano w części szczególnej i graficznej planu jako 4/2 ZG do 4/27 ZG "do zachowania z prawem rozbudowy i modernizacji". Sam fakt położenia działki skarżących przy drodze nie był więc wystarczający do uwzględnienia ich wniosku.
Skoro wniosek nie mógł być uwzględniony jako sprzeczny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to nie celowe w ocenie sądu było odniesienie się do tej kwestii, czy skarżący posiadają grunty stanowiące zorganizowaną całość gospodarczą w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli E. i I. N., reprezentowani przez adwokata W. D., zarzucając:
1/ naruszenie prawa materialnego - art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz uchwały GRN Mielno z dnia 27 marca 1985 r. Nr XVII/33/85 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - przez błędną ich wykładnię, 2/ naruszenie przepisów postępowania - art. art. 233 (1 i 328 (2 kpc w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzi się, iż z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie można wyprowadzić zakazu realizacji zabudowy wnioskowanej przez skarżących, tym samym błędna jest wykładnia tego planu, a także art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd I instancji rozważył tylko część zebranego materiału dowodowego jak też sporządził niepełne uzasadnienie wyroku, co w ocenie skarżących uzasadnia zarzut naruszenia wskazanych przepisów kpc.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie.
Zarzuty naruszenia prawa materialnego a także naruszenia prawa procesowego, należy uznać za niesłuszne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w niniejszej sprawie dokonał bardzo szczegółowej analizy obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i równie dokładnie i wnikliwie odniósł się do treści tego planu, stwierdzając, że wyłącza on możliwość budowy przez skarżących w określonym miejscu położonej półhektarowej działki skarżących nowego siedliska.
W skardze kasacyjnej stawia się zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz uchwały GRN Mielno z dnia 27 marca 1985 r. Nr XVII/33/85 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - przez błędną ich wykładnię, nie wskazując, które postanowienia planu zostały przez Sąd pierwszej instancji wadliwie zastosowane. Poza tym skarżący nie podali, bo w istocie nie mieli takich możliwości wobec prawidłowej oceny dokonanej przez Sąd, z jakich przyczyn uznają, że plan ten musi być tak interpretowany, że bez względu na to, iż jego założeniem jest koncentracja budownictwa, umożliwia zamierzoną przez skarżących budowę nowego siedliska w wybranym przez nich miejscu, z jednym tylko warunkiem aby było usytuowane przy drodze.
Należy zauważyć również, że treść planu, prawidłowo zastosowana przez organ administracji orzekający w sprawie jak też przez Sąd, odpowiada obecnie obowiązującym standardom nie rozpraszania zabudowy, co zostało wyrażone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 2003 r., i jest zgodne z celem ustawowej dyrektywy dbałości organów administracji publicznej o zachowanie ładu przestrzennego.
Skoro nie może być wątpliwości, że zaskarżony wyrok został wydany zgodnie z mającą w sprawie zastosowanie regulacją prawa materialnego, zbędne jest odnoszenie się do zarzutu naruszenia prawa procesowego, gdyż nawet gdyby takowe miało miejsce, to i tak strona nie wywiodła w uzasadnieniu, że faktycznie mogłoby mieć jakikolwiek wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji z mocy art. 184 ppsa.