Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Ke 586/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę S. K. i S. K. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2006 r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S.-K. z dnia [...] lipca 2006 r. odmawiającą nałożenia na A. i E. R. obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z przepisami.
Sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, który wyrokiem z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA/Ke 357/05 uchylił wydane poprzednio w tej sprawie decyzje. W tej sytuacji rozpoznając sprawę ponownie Sąd pierwszej instancji jest związany powyższym orzeczeniem stosownie do regulacji art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd zauważył też, iż wiele zarzutów skarżących pokrywa się z zarzutami wcześniej zgłaszanymi w sprawie, do których Sąd już się ustosunkował we wzmiankowanym orzeczeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził, że inwestorzy odstąpili od ustaleń i warunków udzielonego pozwolenia na budowę z dnia [...] lutego 1974 r., nr [...], polegającego na dobudowaniu od strony zachodniej ganku, w wyniku czego całkowite wymiary budynku wyniosły 14,00 x 9,90 m (zamiast projektowanych 11,95 x 9,55 m) oraz usytuowaniu budynku w odległości 0,5 m od granicy wschodniej (zamiast bezpośrednio przy tej granicy). Sąd podzielił stanowisko organów administracji co do tego, że odstępstwo od warunków pozwolenia na budowę nie może być rozumiane jako samowola budowlana w rozumieniu art. 48 lub 49b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sąd zaakceptował też ustalenia faktyczne organów, iż przedmiotowy budynek został w całości zrealizowany w latach 1974-1975 i od tego czasu jest użytkowany zgodnie z przeznaczeniem. Pomimo okoliczności, że budynek został wybudowany niezgodnie z ustaleniami i warunkami udzielonego pozwolenia na budowę, to jednak nie spowodowało to naruszenia przepisów obowiązujących w czasie budowy. Taki stan rzeczy nie daje też w ocenie Sądu możliwości zastosowania regulacji art. 51 ust. 1 w związku z ust. 4 Prawa budowlanego z 1994 r. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718). W sprawie ma natomiast zastosowanie analogiczna do powyższej regulacja art. 51 ust. 1 w związku z ust. 7 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji.
Od powyższego wyroku S. i S. K. złożyli skargę kasacyjną, wnosząc o jego zmianę poprzez uwzględnienie skargi na decyzje administracyjne, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Skarżący wnieśli o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według złożonego spisu, w tym kosztów adwokackich, przy uwzględnieniu kosztów dotychczasowego postępowania.
Skarga kasacyjna została expressis verbis oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 51 ust. 1 i 4 w związku z art. 48 i art. 49b Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 80, poz. 718), skutkiem czego było niesłuszne oddalenie skargi przez Sąd pierwszej instancji.
W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej przywołano pełną treść ww. przepisów prawa, a nadto podniesiono, że Sąd pominął okoliczność, iż zmieniając lokalizację obiektu inwestorzy nie zadbali o prawidłowe zabezpieczenie ściany oddzielenia zgodnie z przepisami przeciwpożarowymi.
W ocenie skarżących w sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 51 ust. 1 i 4 w związku z art. 48 i art. 49b Prawa budowlanego w brzmieniu wyżej przywołanym, który jako przepis bezwzględnie obowiązujący nie przewiduje odstępstw w przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej i prowadzi do wydania przez organ nadzoru budowlanego stosownej decyzji o rozbiórce lub nałożeniu obowiązku dokonania określonych czynności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie okoliczności stanowiące podstawę nieważności postępowania, wymienione w przepisach § 2 przywołanej regulacji. To zaś oznacza, że sąd ten nie może wyjść poza granice (zarzuty) skargi kasacyjnej. Nie może też zarzutów tych domniemywać.
Stwierdziwszy, że w niniejszej sprawie nie zachodzi nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutu skargi kasacyjnej, uznając, iż nie ma on usprawiedliwionych podstaw.
Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 51 ust. 1 i 4 w związku z art. 48 i 49b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1120 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718 ze zm.) poprzez błędną wykładnię tych przepisów, jako że w rozpoznawanej sprawie nie mają one zastosowania, a jeżeli tak to Sąd pierwszej instancji nie mógł ich błędnie interpretować (wyłożyć). Co prawa można domniemywać, iż stronie wnoszącej skargę kasacyjną chodzi o zarzut naruszenia przepisów przejściowych, które przesądzają jakie normy mają zastosowanie w sprawie w związku ze zmianami w obowiązującym stanie prawnym, ale takiego zarzutu strona wnosząca skargę kasacyjną wprost nie zgłosiła. Nie wskazała konkretnej normy prawnej przepisów przejściowych, które jej zdaniem zostały naruszone, w konsekwencji powodując, iż nie mogły odnieść zamierzonego skutku te wszystkie twierdzenia z uzasadnienia skargi kasacyjnej, które związane są z kwestionowaniem ustalonego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy, a to wobec braku zarzutu naruszenia przepisów postępowania.
Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 wyżej przywołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.