Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1836/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie robót budowlanych. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Prezydent Miasta St. Warszawy decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu naściennego banera reklamowego o wymiarach 6 x 7 m na elewacji budynku przy ul. [...] w W.. W decyzji tej organ stwierdził, że reklama jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu (uchwalonego uchwałą Rady Miasta St. Warszawy nr L XXXII/2739/2006 z dnia 10 października 2006 r.), który nie dopuszcza możliwości montowania reklam o powierzchni większej niż 18 m-, ponadto zaproponowane umiejscowienie reklamy nie spełnia warunku § 19 ust. 4 tego planu, który zakłada lokalizowanie reklam głównie w części cokołowej i dachowej budynków.
Po rozpoznaniu odwołania inwestora Spółki [...] od powyższej decyzji Wojewoda Mazowiecki decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że po analizie zapisów planu - materiału dowodowego w sprawie stwierdzono, że zgłoszone urządzenie reklamowe o wymiarach 6 x 7 m- jest bezsprzecznie niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu skrzyżowania ul. Puławskiej z ciągiem ulic Racławicka - Dolna cz. I. Spółka [...] wniosła na powyższą decyzję Wojewody skargę do sądu administracyjnego zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego oraz art. 6, 7, 77 §1 i 107 k.p.a. Zdaniem skarżącej dopuszczalne jest umieszczanie reklam w innych częściach budynku niż część cokołowa lub dachowa, a zapisy uchwały dotyczące maksymalnej powierzchni reklamy nie mają zastosowania do "banera reklamowego z siatki winylowej".
Zarzucono, że w toku postępowania organ odwoławczy nie podjął stosownych działań, nie przeprowadził dowodów i nie wyjaśnił dlaczego wniesiony sprzeciw uważa za słuszny, czym naruszył w/w przepisy k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając wyrokiem z dnia 22 stycznia 2008 r. skargę stwierdził, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego dotyczy szeroko pojętego urządzenia reklamowego niezależnie od wielkości tablic bądź urządzenia, a więc również tablicy reklamowej wykonanej w innej technologii jak baner reklamowy z siatki winylowej. Zgłoszenie umieszczenia na elewacji budynku banera reklamowego o wymiarach 6 x 7 m (czyli 42 m-) wskazuje powierzchnię tego urządzenia reklamowego niedopuszczalną w świetle zapisu planu miejscowego, bez względu na rodzaj materiału, miejsca i sposobu zamocowania. Przepis § 19 planu ustala bowiem, że maksymalna powierzchnia reklamy umieszczonej na budynkach nie może przekraczać 18 m-. W tej sytuacji organy prawidłowo oceniły, że istniała podstawa do wniesienia sprzeciwu stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 2 i ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, skoro planowana inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniesionej przez Spółkę [...] zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
§ 19 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie), art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.
Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w oparciu o błędną wykładnię prawa materialnego § 19 miejscowego planu poprzez jego zastosowanie oraz art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez ustalenie, że należało zastosować ten przepis ze względu na naruszenie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz niezastosowanie art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z art. 151 p.p.s.a. i w zw. z art. 7, 77 § 1, 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w oparciu o błędną wykładnię art. 7 i 77 § 1 k.p.a. polegająca na ustaleniu, że wystarczająca jest analiza zgłoszenia z pominięciem naruszenia obowiązków organu administracyjnego w zakresie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz wskazania i wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji oraz poprzez ustalenie, że istnieje niezgodność pomiędzy zgłoszeniem a prawem miejscowym oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez pominięcie analizy i oceny zarzutu skargi w zakresie wadliwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, art. 141 § 4 p.p.s.a polegające na pominięciu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, które mają znaczenie do oceny legalności zaskarżonej decyzji.
W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o uchylenie wyroku w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych a ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia zarzutów naruszenia przepisów postępowania, wniesiono o zmianę wyroku i orzeczenie o uchyleniu decyzji organów obu instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowego.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, gdyż wszystkie zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz naruszenia przepisów postępowania wskazane tam nie znajdują uzasadnienia w niniejszej sprawie.
Organy orzekające w sprawie, podobnie jak i Sąd kontrolujący ich decyzje, prawidłowo dokonały wykładni i właściwie zastosowały w niniejszej sprawie § 19 pkt 4 i 8 uchwały nr LXXXII/2739/2006 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 10 października 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu skrzyżowania ul. Puławskiej z ciągiem ulic Racławicka - Dolna - część I, dalej zwanej w skardze planem miejscowym.
Przepisy § 19 planu miejscowego określają zasady rozmieszczenia reklam i znaków informacyjno-plastycznych i niezależnie od terminów tam użytych należy przyjąć, że postanowienia tych przepisów odnoszą się do wszystkich form i typów urządzeń reklamowych, o których mowa w art. 3 pkt 3 oraz art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego oraz do znaków informacyjno-plastycznych (np. szyldy i tabliczki informacyjne firm i instytucji).
Brak racjonalnych podstaw aby tego typu urządzenia reklamowe, jak "baner reklamowy z siatki winylowej", wyłączyć spod regulacji § 19 planu miejscowego, jak tego chce pełnomocnik skarżącej. Gdyby tak ściśle literalnie odczytywać wszystkie przepisy, to można by również dojść do wniosku, że przepisy art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, nie mają też zastosowania do "banerów reklamowych z siatki winylowej".
Pełnomocnik skarżącej próbując wykazać, że urządzenie reklamowe (naścienny baner reklamowy), którego dotyczy zaskarżana decyzja, "nie jest zestawem nośników reklam zmiennych i nie jest reklamą o zmiennej ekspozycji", zapomniał chyba o tym, że aby umieścić na ścianie budynku ów baner (siatka winylowa z grafiką reklamy), najpierw trzeba na tej ścianie zainstalować kotwy, do których następnie przy pomocy pasów zostanie zamocowany sam baner z uwidoczniona na nim określona grafiką reklamową. Nie ulega więc wątpliwości, że sam baner (siatka winylowa) może być zmieniana wielokrotnie w zależności od potrzeb i treści grafiki tam zamieszczonej, natomiast kotwy pozostają w ścianie budynku na stałe, co wynika z projektu budowlanego z grudnia 2006 r., sporządzonego przez mgr inż. Tadeusza Burchackiego, załączonego do zgłoszenia.
Niezależnie jednak od szczegółów technicznych zamocowania banera, jest to reklama umieszczana na elewacji budynku a takiej dotyczy pkt 8 § 19 planu miejscowego. Można mieć natomiast pewne wątpliwości czy pkt 4 § 19 ma zastosowanie do reklam umieszczanych na elewacji budynku, skoro jest tam mowa o reklamach umieszczanych na budynkach. Nie ma to jednak istotnego znaczenia w sprawie, skoro ustalono wcześniej, że w tym przypadku ma zastosowanie pkt 8 § 19 i zastrzeżenie zamieszczone dalej, że maksymalna powierzchnia reklamy nie może przekroczyć 18 m2 odnosi się do tego punktu. Jak z powyższego wynika w rozpoznawanej sprawie dokładnie ustalono stan faktyczny oraz zebrano i rozpatrzono cały materiał dowodowy, czemu dano wyraz w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji, brak więc podstaw do uznania za uzasadnione zarzutów naruszenia art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.
Zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podniesiony przez skarżącą, która nie jest właścicielem nieruchomości ani nie reprezentuje właściciela nieruchomości a dysponuje jedynie umową najmu z dnia 29 listopada 2006 r., jest całkowicie nieuprawniony. Poza tym ww. ustawa, w której ten przepis jest zamieszczony, jest jedną z ustaw, o których mowa w art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Postanowienia art. 6 omawianej ustawy mówiące o tym, że "ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości", są ograniczeniem własności, o którym mowa w Konstytucji.
Ustalenie wcześniej, iż w zaskarżanym wyroku Sąd a wcześniej organy dokonały prawidłowej wykładni i właściwie zastosowały § 19 planu miejscowego, prowadzi do wniosku, że w tym przypadku była podstawa prawna (art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego) do wniesienia sprzeciwu, tym samym oddalenie skargi było uzasadnione (art. 151 p.p.s.a.), gdyż nie było podstaw do uwzględnienia skargi w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ lub c/ p.p.s.a.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.