Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 705/09, po rozpoznaniu skargi A. P. i S. P. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia (...) lipca 2009 r. nr (...), w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty B. z dnia (...) maja 2009 r. nr (...) oraz decyzję Starosty B. z dnia (...) maja 2009 r. nr (...).
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy:
"A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła do Starosty B. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej, w skład której wchodzi budowa wieży antenowej o wysokości 60,5 m, montaż anten na wieży, lokalizacja kontenera u jej podnóża, budowa ogrodzenia, utwardzenia terenu stacji, przyłącze energetyczne i utwardzenie drogi dojazdowej.
Decyzją z dnia (...) maja 2009 r. nr (...), Starosta B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę ww. stacji bazowej, w skład której wchodzi budowa wieży antenowej, lokalizacja kontenera u jej podnóża, budowa ogrodzenia, utwardzenie terenu stacji, przyłącze energetyczne oraz utwardzenie drogi dojazdowej a decyzją z dnia (...) maja 2009 r. nr (...) umorzył postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę w części dotyczącej montażu anten na wieży telefonii cyfrowej. Uzasadniając ww. decyzję z (...) maja 2009 r. organ wskazał, że zmianie uległy przepisy wyznaczające wymogi prawne na montaż anten na obiekcie budowlanym wprowadzone art. 140 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), który wszedł w życie w dniu 15 listopada 2008 r. Od tej daty przestał obowiązywać art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zgodnie którym zgłoszenia właściwemu organowi wymagało instalowanie na obiektach budowlanych urządzeń emitujących pola elektroenergetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy. Zdaniem organu skutkiem tej zmiany na montaż anten na wieży telefonii cyfrowej nie jest wymagane ani pozwolenie na budowę, ani zgłoszenie.
W odwołaniu K. i J. P. zarzucili ww. decyzji z dnia (...) maja 2009 r. naruszenie art. 140 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, poprzez uznanie, że ma on zastosowanie w niniejszej sprawie. Zdaniem odwołujących się art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego dotyczył wyłącznie instalowania urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne na obiektach budowlanych już istniejących. Sporna inwestycja jest dopiero na etapie realizacji, a ponadto tworzy całość techniczno-użytkową, zatem w odniesieniu do całej inwestycji winno być wymagane pozwolenie na budowę. Starosta niezasadnie rozdzielił poszczególne elementy inwestycji.
Decyzją z dnia (...) lipca 2009 r. nr (...) Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wskazując, iż urządzenia antenowe przewidziane do zainstalowania na projektowanej wieży nie należą przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, czyli takich, o których mowa w art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego i które wymagałyby uzyskania pozwolenia na budowę.
W skardze K. i J. P. oraz A. i S. P. zarzucili powyższej decyzji naruszenie art. 140 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez jego zastosowanie, art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 33 ust. 1 i art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego przez sprzeczny z prawem podział jednej inwestycji na poszczególne elementy i w konsekwencji przyjęcie, iż na montaż anten nie jest wymagane tak pozwolenie na budowę, jak i zgłoszenie. Ponadto zarzucono naruszenie art. 144 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w zw. z uchylonym art. 46 ust. 4b ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na decyzji z dnia (...) lutego 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, która stała się ostateczna w dniu (...) marca 2007 r., a utraciła moc (...) marca 2009 r. zgodnie z obowiązującym wówczas ww. przepisem oraz naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego oraz nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu strony.
Wojewoda Łódzki w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku wskazał, że jak wynika wprost z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Wyłącznym dysponentem w zakresie określenia granic inwestycji, dla której ma być wydane pozwolenie na budowę, jest inwestor i jeśli wskazał on we wniosku jedno zamierzenie budowlane to organ powinien był wydać jedną decyzję obejmującą wszystkie elementy planowanego przedsięwzięcia. Tym bardziej, w sytuacji, gdy żaden z odrębnych elementów składowych takiej inwestycji nie może samodzielnie funkcjonować, zgodnie z przeznaczeniem całości. Nieprawidłowe i nieuprawnione było zatem rozdzielanie poszczególnych etapów procesu budowlanego, czy poszczególnych elementów całości jaką stanowi stacja bazowa telefonii cyfrowej, tym bardziej, wobec braku inicjatywy inwestora w tym zakresie.
Zdaniem Sądu błędne jest stanowisko organu, że montaż anten na wieży telefonii cyfrowej nie jest obecnie w żaden sposób reglamentowany prawnie. Przepisem art. 140 pkt 3 lit. b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku do art. 29 Prawa budowlanego dodano ustęp 3 stanowiący, iż pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięcia mogące znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, które nie są bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynikają z tej ochrony, w rozumieniu ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.
Ponadto Sąd wskazał, że zarówno organ I jak i II instancji w sposób nieuprawniony i dowolny oceniły, iż przedmiotowe przedsięwzięcie nie może znacząco oddziaływać na środowisko, a więc nie ma do niego zastosowania art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego. Dopiero ocena tego przedsięwzięcia na podstawie uregulowań rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573) pozwoli na ustalenie, czy przedsięwzięcie to kwalifikuje się do wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Sąd wskazał również, dokonując wykładni art. 105 § 1 k.p.a., że w niniejszej sprawie nie istniały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania w związku z jego bezprzedmiotowością.
"A" Sp. z o.o. skargą kasacyjną zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu:
- 1) naruszenie prawa materialnego przez:
- - błędną wykładnię art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, iż przepis ten uniemożliwia dokonanie podziału zamierzenia inwestycyjnego składającego się z wielu odrębnych elementów w sytuacji, gdy określony element inwestycji nie wymaga zgody organu architektoniczno-budowlanego na jego realizację;
- - błędną wykładnię art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego, polegającą na przyjęciu, iż przepis ten ma zastosowanie również w odniesieniu do przedsięwzięć, które nie są przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku;
- - błędną wykładnię art. 105 § 1 k.p.a. polegającą na przyjęciu, iż przepis ten nie mógł stanowić podstawy wydania uchylonych decyzji w sytuacji ewidentnego istnienia w sprawie bezprzedmiotowości postępowania wywodzącej się z braku przepisu powszechnie obowiązującego, nakładającego na podmioty prawa obowiązku uzyskania praw w drodze decyzji administracyjnej;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na przyjęciu, iż zaskarżone decyzje naruszają prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszają przepisy postępowania w sytuacji, gdy analiza tych decyzji wskazuje, iż do naruszeń takich nie doszło,
- - art. 135 p.p.s.a. przez błędne uznanie, iż koniecznym było uchylenie również ostatecznej decyzji Starosty B. z dnia (...) maja 2009 r. (udzielającej pozwolenia na budowę) w sytuacji, gdy uchylenie tej decyzji nie było w żaden sposób niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.
Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że brak było podstaw do przyjęcia, że zgłoszona inwestycja jest objęta obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego. W szczególności znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja określająca parametry przeznaczonych do instalacji anten i miejsce ich ulokowania wskazuje, że instalacja ta nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, wymagającego sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko na podstawie § 2 i 3 ww. rozporządzenia.
W skardze kasacyjnej wskazano również, że skoro dokonana przez organy analiza przepisów Prawa budowlanego doprowadziła je do konkluzji, iż zainstalowanie na wieży urządzeń antenowych z uwagi na ich posadowienie oraz moc nie wymaga ani pozwolenia na budowę, ani nawet dokonania zgłoszenia, to skutkowało to koniecznością umorzenia postępowania w tym zakresie z uwagi na brak podstaw prawnych do takiego rozstrzygania.
Ponadto, zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną, Sąd uchylając decyzję ostateczną Starosty B. z dnia (...) maja 2009 r. nr (...) naruszył art. 135 p.p.s.a. Aby uchylić inne nie zaskarżone rozstrzygnięcia administracyjne podjęte w postępowaniu, musi istnieć związek pomiędzy tą decyzją a ponownie prowadzonym przez organy postępowaniem administracyjnym uniemożliwiający organom końcowe załatwienie sprawy. W przedmiotowej sprawie taka okoliczność nie istniała.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. i S. P. wnieśli o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Nie zasługują na uwzględnienie oparte na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego.
Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem złożonego do Starosty B. przez "A" Sp. z o.o. w W. wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 10 marca 2008r. było zamierzenie budowlane polegające na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej, w skład której wchodzi budowa wieży antenowej o wysokości 60,5 m, montaż anten na wieży (9 anten sektorowych, 9 anten parabolicznych), lokalizacja kontenera u jej podnóża, budowa ogrodzenia, utwardzenia terenu stacji, przyłącze energetyczne i utwardzenie drogi dojazdowej.
Istota sporu sprowadza się do oceny, czy w stanie faktycznym sprawy prawidłowe było rozdzielenie tego zamierzenia przez organy administracji architektoniczno-budowlanej i czy w sytuacji wydania pozwolenia na budowę odnośnie części tego zamierzenia (budowa wieży antenowej o wysokości 60,5 m, lokalizacja kontenera u jej podnóża, budowa ogrodzenia, utwardzenia terenu stacji, przyłącze energetyczne i utwardzenie drogi dojazdowej) zasadne było wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej w części dotyczącej montażu anten na wieży telefonii cyfrowej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na pełną aprobatę zasługuje stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zaprezentowane w zaskarżonym wyroku, wskazujące na istotne naruszenie przez organy orzekające w sprawie przepisów Prawa budowlanego.
Wbrew zarzutom podnoszonym w skardze kasacyjnej Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisu art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego zasadnie wskazując na konieczność oceny wnioskowanego przez inwestora przedsięwzięcia na podstawie uregulowań rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573), która pozwoli na ustalenie, czy przedsięwzięcie to kwalifikuje się do wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko.
Stanowisko Sądu, co do konieczności zastosowania przepisu art. 29 ust. 3 ustawy Prawo budowlane (zbadania w odpowiednim trybie, czy przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko) w przypadku rozpoznawania wniosku o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z montażem anten emitujących pole elektromagnetyczne potwierdza uzasadnienie projektu zmian w ustawie – Prawo budowlane dokonanych przepisem art. 140 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), który wszedł w życie w dniu 15 listopada 2008 r. Od tej daty przestał obowiązywać art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane z którym organy wiązały obowiązek przeprowadzania odpowiednich badań pod kątem możliwego oddziaływania na środowisko.
W uzasadnieniu nowelizacji wskazano, że "w celu uwzględnienia zarzutów Komisji Europejskiej dotyczących możliwości realizacji przedsięwzięcia na podstawie "milczącej zgody", w przypadku braku sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych budowy lub wykonywania robót budowlanych oraz zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, dokonywanego na podstawie ustawy - Prawo budowlane, dla przedsięwzięć wymagających poddania procedurze oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, konieczne stało się wykluczenie istniejącej w polskim prawie możliwości realizacji przedsięwzięcia podlegającego procedurze oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, niewymagającego pozwolenia na budowę, na podstawie zgłoszenia, będącego de facto "milczącą zgodą" na podjęcie prac budowlanych. "Zezwolenie na inwestycję" w rozumieniu dyrektywy 85/337/EWG musi mieć formę decyzji administracyjnej.
Z tego względu proponuje się wprowadzenie do ustawy - Prawo budowlane wymagania, że wszystkie przedsięwzięcia, dla których, zgodnie z przepisami o ochronie środowiska, konieczne jest przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wymagają pozwolenia na budowę. Zaproponowane w tym zakresie zmiany obejmują określenie w ustawie - Prawo budowlane, że przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko lub na obszar Natura 2000 zawsze wymagają pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 3 (nowy) i art. 30 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane). W takim przypadku do postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę w zakresie procedury oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko będą miały zastosowanie przepisy ustawy o udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko."
Wprowadzona przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie nowelizacja przepisów Prawa budowlanego miała więc na celu zaostrzenie, a nie złagodzenie wymogów dotyczących obowiązku oceny planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573) i należą do nich określone w § 2 ust. 1 pkt. 7 oraz § 3 ust. 1 pkt. 8 instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne o wskazanej tam mocy promieniowania i odległości od miejsc dostępnych dla ludzi. Dodać należy, że obecnie obowiązuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) zawierające zbliżone uregulowania dotyczące instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych.
Zasadnie więc uznał Sąd I instancji za sprzeczne z prawem stanowisko organów orzekających, że skutkiem zmiany przepisów ustawy – Prawo budowlane wprowadzonych przepisem art. 140 cyt. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, z dniem 15 listopada 2008 r. na montaż anten na wieży telefonii cyfrowej nie jest wymagane ani pozwolenie na budowę, ani zgłoszenie. Przepis art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego w sposób jednoznaczny bowiem nakazuje dokonanie oceny oddziaływania takiego przedsięwzięcia na środowisko, przy czym w takim przypadku do postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę w zakresie procedury oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko będą miały zastosowanie przepisy ustawy o udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
W świetle powyższego nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, iż przepis ten uniemożliwia dokonanie podziału zamierzenia inwestycyjnego składającego się z wielu odrębnych elementów w sytuacji, gdy określony element inwestycji nie wymaga zgody organu architektoniczno-budowlanego na jego realizację.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, trafne jest stanowisko Sądu I instancji, że rozdzielanie przez organy administracji architektoniczno-budowlanej poszczególnych etapów procesu budowlanego i eliminowanie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę poszczególnych jego części (w niniejszej sprawie chodzi o rozdzielenie budowy wieży telekomunikacyjnej oraz montażu na tej wieży anten - urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne) stanowi obejście prawa.
W myśl zasady wyrażonej w art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę dotyczy bowiem całego zamierzenia budowlanego, a jedynie wyjątkowo, w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, może dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem.
W rozpoznawanej sprawie, budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane jest stacja bazowa telefonii komórkowej jako całość, nie zaś jej poszczególne elementy. Obiektem budowlanym jest natomiast budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. (art. 3 pkt. 1 b ustawy). W okolicznościach niniejszej sprawy, w związku z tym, iż projektowana inwestycja obejmuje jeden obiekt budowlany, tego rodzaju wyjątek nie ma więc zastosowania.
Oczywistym jest, że racjonalne uzasadnienie dla budowy wieży telekomunikacyjnej ma związek z zainstalowaniem na tym obiekcie anten sektorowych, służących celom telekomunikacyjnym. Nieprawidłowe i nieuprawnione było zatem rozdzielenie przez organy poszczególnych etapów procesu budowlanego, czy poszczególnych elementów całości, jaką stanowi stacja bazowa telefonii cyfrowej i eliminowanie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę niektórych spośród jego części.
Stanowisko, co do niedopuszczalności rozdzielania zamierzenia budowlanego jest konsekwentnie prezentowane w orzecznictwie (por. wyroki NSA z dnia 30 kwietnia 2009r, sygn. akt II OSK 656/09; z dnia 7 kwietnia 2010r. sygn. akt II OSK 1342/09).
Zasadnie zatem uznał Sąd I instancji, że organy przy rozpoznawaniu wniosku inwestora o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej dotyczącego także montażu anten sektorowych, rozdzielając wnioskowane zamierzenie budowlane naruszyły przepis art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, co w konsekwencji doprowadziło również do naruszenia przepisu art. 105 § 1 k.p.a. przy wydawaniu zaskarżonej decyzji.
Dokonana przez Sąd I instancji wykładnia przepisu art. 105 § 1 k.p.a. jest w pełni prawidłowa. Wbrew bowiem zarzutom skargi kasacyjnej, rozstrzygnięcia merytorycznego wymaga wniosek inwestora o pozwolenie na budowę dotyczący całego wnioskowanego zamierzenia budowlanego, a sprzeczne z prawem rozdzielenie tego zamierzenia przez organy orzekające nie może skutkować bezprzedmiotowością części wniosku.
Z powyższych względów za chybiony należało także uznać zarzut naruszenia przez Sąd przepisu art. 135 p.p.s.a., gdyż w okolicznościach sprawy koniecznym było uchylenie również ostatecznej decyzji Starosty B. z dnia (...) maja 2009 r. (udzielającej pozwolenia na budowę co do części zamierzenia), było to bowiem niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy dotyczącej rozpatrzenia wniosku inwestora o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej, obejmującej także montaż anten.
Powyższe czyni niezasadnym również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., bowiem, jak wskazano wyżej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawidłowo ustalił, że zaskarżone decyzje naruszają prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszają przepisy postępowania.
Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.