Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 23 lutego 2005 r. sygn. akt II SA/Po 392/03 oddalił skargę J. i S. małż. D. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...], którą Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126), dalej zwanej Prawem budowlanym, nakazał J. i S. D. rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu dystrybucji oleju opałowego zlokalizowanego przy ul. K. w R. (działka nr [...]) poprzez:
- – zdemontowanie zbiornika na olej opałowy o poj. V = 20 000 l,
- – zdemontowanie wiaty wybudowanej nad zbiornikiem.
Jak wynika z uzasadnienia powyższej decyzji i protokołu oględzin z dnia 13 listopada 2002 r. przedmiotowa wiata istnieje od pierwszej połowy lat dziewięćdziesiątych, podczas montażu zbiornika na olej (umiejscowionego pod powierzchnią terenu, przykrytego płytą betonową, wylaną na mokro), co miało miejsce w 1999 r., wiata została zdemontowana a następnie ponownie ustawiona nad ww. zbiornikiem.
Inwestor posiada jedynie decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 1 marca 1999 r. na budowę zbiornika o pojemności 30 m3. W odwołaniu od powyższej decyzji S. D. tłumaczy się, iż został w 1999 r. poinformowany przez urzędników Urzędu Gminy i Starostwa, że na tego typu inwestycję, nie jest wymagane pozwolenie na budowę.
Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uznając stan faktyczny sprawy i jego kwalifikację prawną za prawidłowe.
J. i S. małż. D. złożyli skargę od powyższej decyzji do sądu administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie. Skarżący w skardze kwestionują ustalenia stanu faktycznego sprawy i twierdzą, że wiatę zbudowali w 1991 r. a zbiornik na olej opałowy zagłębili w gruncie w 1993 r. W 1999 r. nawet podjęli próbę uzyskania pozwolenia na budowę i otrzymali decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z której nie wynikał obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżących, w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., co wynika z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 23 lutego 2005 r. oddalił skargę uznając, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo i co znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Nawet gdyby przyjąć, że na czas montażu zbiornika na olej w 1999 r., wiata została zdemontowana i następnie odtworzona powtórnie to i tak, należy to traktować jako budowę w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Było więc wymagane pozwolenie na budowę. Temu zaś, że zbiornik był umiejscowiony pod ziemią od 1993 r. przeczy fakt wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w 1999 r., gdyż nie wydaje się decyzji dla inwestycji już zrealizowanej.
Również z protokołu badania stanu technicznego zbiornika z dnia 28 maja 1999 r. nie wynika, że badaniu poddano zbiornik już wkopany w grunt i od kilku lat eksploatowany. Istnienia obiektu dystrybucji oleju opałowego na działce skarżących nie ujawniła również mapa sytuacyjno-wysokościowa wykonana na podstawie mapy sytuacyjnej oraz pomiaru uzupełniającego z dnia 12 lutego 1999 r. Odnotowano tam natomiast istnienie wiaty.
J. i S. D., reprezentowani przez radcę prawnego J. K., wnieśli skargę kasacyjną od powyższego wyroku.
Skarżący kwestionują ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy nadzoru budowlanego i przyjęte przez Sąd jako podstawa zaskarżanego rozstrzygnięcia. Nie zgadzają się też z tym, że tymczasowe zdjęcie wiaty, w wyroku traktuje się jak odbudowę istniejącego obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. W istocie to było "odtworzenie" tej samej wiaty, a nie odbudowa, tym samym został naruszony powyższy przepis. Przepis art. 48 Prawa budowlanego później został zmieniony przez złagodzenie sankcji za samowolne wykonanie robót budowlanych. W tej sytuacji zaskarżany wyrok narusza konstytucyjną zasadę równości wobec prawa. Skarżący wnoszą o uchylenie zaskarżanego wyroku w całości i uwzględnienie skargi, względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz.U. Nr 153, poz. 1270), powołanej dalej jako ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania, które należy rozważyć z urzędu.
W niniejszej sprawie, żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 ppsa nie zachodzi. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej można wywnioskować, iż skarżący kwestionują ustalenia stanu faktycznego oraz błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 3 pkt 6 i art. 48 Prawa budowlanego.
Bezspornym jest, że skarżący na obiekty, których nakazano rozbiórkę decyzją z dnia 12 grudnia 2002 r. nie posiadają wymaganych pozwoleń na budowę, niezależnie od tego kiedy te obiekty powstały. To, że przedmiotowa wiata została zbudowana na początku lat dziewięćdziesiątych, jak twierdzą skarżący, w tym przypadku nie ma większego znaczenia. Bowiem z ustaleń organu, jak i wyjaśnień skarżących wynika, że w związku z instalacją zbiornika na olej opałowy w 1999 r., wiata ta musiała być rozebrana, czy też zdemontowana i po zagłębieniu zbiornika w ziemi, została ponownie odbudowana, czy też jak twierdzą skarżący "odtworzona".
W świetle przepisów Prawa budowlanego takie "odtworzenie" obiektu, jest kwalifikowane jako budowa w rozumieniu art. 3 pkt 6 tej ustawy. Tak więc od początku do końca istnienia, wiata ta była samowolą budowlaną, chociaż w 1999 r. została rozebrana i ponownie odbudowana ale bez wymaganego pozwolenia. Co do zamontowania zbiornika na olej opałowy, który w efekcie końcowym jako całość stanowi stację dystrybucji oleju opałowego, takich wątpliwości nie ma, bowiem wskazane przez Sąd dowody świadczą jednoznacznie o tym, że ten obiekt powstał w 1999 r.
Tym samym, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy świadczy o tym, że przedmiotowa wiata i zbiornik na olej opałowy, powstały pod rządami Prawa budowlanego z 1994 r. i nie ma tu zastosowania art. 103 ust. 2 tej ustawy.
Zmiana brzmienia przepisu art. 48 Prawa budowlanego dokonana ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., nie mogła więc mieć wpływu na wydanie decyzji w tej sprawie, które miało miejsce w dniu 27 stycznia 2003 r.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł, jak w sentencji.