Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 września 2012 r., IV SA/Wa 770/12 oddalił skargę A. T. i E. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie wyłączenia na trwałe z produkcji rolnej gruntu i ustalenia z tego tytułu należności.
Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach decyzją z [...] lutego 2012r. utrzymało w mocy decyzję Starosty Łosickiego z [...] listopada 2011 r. w przedmiocie wyłączenia na trwałe z produkcji rolnej gruntu i ustalenia z tego tytułu należności. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że skarżący są właścicielami dwóch nieruchomości o nr ew. [...]i [...]. Z akt sprawy wynika, iż decyzją z [...] kwietnia 2007 r. zezwolono im na trwałe wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów rolnych o pow. 487 m2 (R III b), stanowiących część działki ewidencyjnej nr [...] położonej na terenie wsi [...], przeznaczonych pod budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a decyzją [...] kwietnia 2007 r. zezwolono na wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej o pow. 558 m2 (R III b - grunty pochodzenia organicznego), stanowiących część działki nr [...] i [...] położonych na terenie wsi [...], przeznaczonych pod budowę garażu z zapleczem.
Ustalono należność z tytułu wyłączenia w wysokości 5 571,07 zł oraz opłatę roczną z tytułu użytkowania na cele nierolnicze w wysokości 10 % należności wyrażonej w tonach ziarna, tj. 2,51 tony rocznie przez okres 10 lat. Z kolei sporządzona w 2009 r. przez uprawnionego geodetę mapa inwentaryzacyjna zagospodarowania działek nr [...] i [...] wykazała, że teren utwardzony kostką znacznie przekracza powierzchnię, na wyłączenie której otrzymali zezwolenia. Doszło do wszczęcia z urzędu postępowania, na podstawie art 28 ust 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 1 wymienionej ustawy. W trakcie postępowania administracyjnego przeprowadzono na okoliczność wyłączenia spornego gruntu z produkcji rolniczej postępowanie dowodowe. W ramach tego postępowania:
- 1) dokonano na działkach nr [...] i [...] oględzin. W trakcie oględzin ustalono, że wymienione działki stanowią jedną działkę budowlaną oznaczoną numerem adresowym "[...]". Działka zabudowana jest budynkiem mieszkalnym murowanym w stanie surowym i budynkiem garażowym z zapleczem socjalnym. Wjazd i plac wokół budynku garażowego utwardzone są kostką brukową. Teren działki jest wyrównany i podniesiony do poziomu cokołu ogrodzenia. Poza terenem utwardzonym znajdują się pozostałości po poprzednich użytkownikach: gruz betonowy, cegły, rury kamionkowe, fragment zabetonowanego placu. W budynku garażowym znajdują się stanowiska warsztatowe do naprawy sprzętu rolniczego i własnego taboru transportowego;
- 2) przeprowadzono dowody z przesłuchania świadków i rozprawę;
- 3) umożliwiono skarżącemu składanie wyjaśnień dotyczących wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolniczej. Z wyjaśnień tych wynika, że w momencie zakupu powierzchnia działek była nierówna, porośnięta zielskiem, krzakami i drzewami, czy pokryta żwirem zmieszanym z gliną ziemią gruzem i różnymi odpadami. Działki były w stanie zaniedbanym, nie były użytkowane jako działki rolnicze. Zatem, w ocenie składającego wyjaśnienia, powinny być traktowane jako wyłączone z produkcji rolniczej. Następnie strona wskazywała, że działki były nieużytkowane w całości jako rolnicze. Od wielu lat, na części od drogi, były śmieci, żużel, żwir i gruz. Tylko na małym obszarze między obecnym domem a garażem były ogródki działkowe;
- 4) przeprowadzono pomiary kontrolne określające zasięg terenu zabudowanego i wyłożonego kostką brukową. Wyniki pomiaru zilustrowano na załączonym szkicu sporządzonym na podkładzie mapy inwentaryzacyjnej tego terenu wpisanej do zasobu PODGiK w Łosicach za nr [...]. Ostatecznie ustalono, że na powierzchnię 2004 m2 wyłożoną kostką strony nie uzyskały zgody na wyłączenie.
Dalej Kolegium podało, że zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów działka nr [...] o pow. 0,3831 ha stanowi użytki rolne klasy III b, natomiast działka nr [...] stanowi użytki rolne klasy III b i IV a i w części grunty budowlane. Z wypisu z planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (uchwała Nr XI/51/03 Rady Gminy w Platerowie z dnia 29 października 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Platerów, ogłoszona w Dz. Urzędowym Woj. Mazowieckiego Nr 301, poz. 7977 z dnia 29 listopada 2003 r.) wynika, że działki położone są w terenie oznaczonym symbolem [...].
W ocenie Kolegium zapisy planu zagospodarowania przesądzają o dopuszczalności przeznaczenia gruntów w tym konturze na cele nierolnicze, dopuszczając lokalizację budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego. Wobec przedstawionego stanu rzeczy organ odwoławczy podkreślił, że podstawę prawną wydania w sprawie decyzji stanowił m. in. art. 11 ust. 1 i art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266, ze zm.). Pojęcie "wyłączenia z produkcji" zdefiniowane w art. 4 pkt. 11 ww., ustawy oznacza rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów. Wyłączenie z produkcji jest czynnością faktyczną, która w świetle art. 11 ust 1 nastąpić może tylko po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie i w jej następstwie. W przeciwnym wypadku wyłączenie z produkcji narusza przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Użyte przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1 pojęcie użytków, gruntów i gruntów leśnych przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne oznacza przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze i nieleśne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co wynika z analizy art. 11 ust. 1 w związku z art. 7 ust 1 i art. 28 ust.
- 2. Z art. 7 ust. 1 ustawy wynika, że przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, natomiast art. 28 ust. 2 ustawy przewiduje konsekwencje wyłączenia z produkcji gruntów przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele nierolnicze i nieleśne. Z art. 28 ust. 1 ustawy wynika jednoznacznie, że stosując odpowiedzialność określoną w tym przepisie zasadne jest przede wszystkim ustalenie przeznaczenia gruntu podlegającego wyłączeniu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ustalenie, że grunt w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczony jest na cele nierolnicze i nieleśne jest podstawą do podjęcia kolejnych czynności i wydania decyzji administracyjnej. Powyższe skutkowało wydaniem decyzji, na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zezwalającej na wyłączenie na trwałe z produkcji rolnej. Należność z tytułu wyłączenia oraz opłaty roczne zostały obliczone na podstawie art. 12 ustawy a szczegółowe rozliczenie dokonane przez geodetę powiatowego zostało zawarte w załączniku do decyzji. Kolegium wyjaśniło, iż ze względu na przeznaczenie działek w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zastosowanie znalazł art. 28 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a nie art. 28 ust.
- 1. W związku z tym zarzuty zawarte w odwołaniu dotyczące sprawcy wyłączenia nie mogły odnieść żadnego skutku w sprawie.
W skardze wniesionej na tę decyzję skarżący zarzucili naruszenie wskazanych w osnowie obu decyzji przepisów, przez przyjęcie, iż w stanie faktycznym zaistniałym w sprawie wystąpiły przesłanki do zastosowania wobec nich tych przepisów, a w szczególności braku rozważenia jaki podmiot i na podstawie jakich czynności faktycznych dokonał wyłączenia działek, których dotyczy postępowanie przed ich nabyciem przez skarżących (wyłączenie dokonane było według skarżących przez nieformalnego użytkownika, tj. Spółdzielnię Kółek Rolniczych w [...] oraz wadliwą interpretację miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tych działek.
Nadto naruszenie art. 6 K.p.a., czyli zasady praworządności stanowiącej odzwierciedlenie art. 7 Konstytucji RP, w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. przez naruszenie granic swobodnego uznania w związku z brakiem określenia przesłanek, którymi kierowały się oba organy przy wydaniu skarżonej decyzji; art. 7 w zw. z art 77 i następnych K.p.a. przez brak wszechstronnego i dokładnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego; art. 8 K.p.a. przez m. in. wydanie skarżonej decyzji bez przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego w sprawie. Wskazując na powyższe podstawy zaskarżenia skarżący wnieśli o uwzględnienie złożonej skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji.
Skarżący podnieśli, że organ odwoławczy nie odniósł się do jednego z podstawowych zarzutów odwołania jakim była okoliczność, iż w warunkach niniejszej sprawy faktyczne wyłączenie z produkcji rolnej nie zostało dokonane przez skarżących lecz przez faktycznego poprzedniego użytkownika, to jest przez Spółdzielnie Kółek Rolniczych. Lakoniczne stwierdzenie w końcowej części uzasadnienia decyzji o bezpodstawności tego zarzutu, winno mieć w uzasadnieniu większe odzwierciedlenie, ze wskazaniem na błędność powołania się na ten zarzut przez skarżących. Takie uchybienie kwalifikowane winno być jako naruszenie wskazanych w osnowie skargi przepisów. W przekonaniu skarżących art. 28 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych pozwala w przypadku stwierdzenia wyłączenia gruntów z produkcji niezgodnie z jej przepisami na ustalenie wobec sprawcy tego wyłączenia z produkcji rolnej opłaty, którą jako aktualni właściciele zostali obciążeni.
Zeznania poprzedniego właściciela wskazują na faktyczne wyłączenie z produkcji rolnej przed nabyciem przez skarżących działek. O takim a nie innym sposobie użytkowania działek świadczą też akta sprawy toczącej się przed Sądem Rejonowym w Białej Podlaskiej sygn. akt IC 287/93 o wydanie wniesionej przez S.T. - prawną właścicielkę - przeciwko Spółdzielni Kółek Rolniczych w [...]. W tym zakresie organy całkowicie pominęły tę część materiału dowodowego oraz wyjaśnienia obecnych właścicieli wskazujących na stan działki w chwili nabycia. Ustalenie podmiotu, który swoim zachowaniem wyłączył grunt z użytkowania rolniczego, równoznaczne jest więc z ustaleniem "sprawcy" wyłączenia w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy. Ocena materiału dowodowego sprawy z pozycji przepisów ustawy według skarżących pozwala na jednoznaczną konkluzję, że skarżący - mając na uwadze ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i stan faktyczny działek - nie zmienili w żaden sposób charakteru użytkowania gruntów, gdyż taki sposób wykorzystywania gruntów dokonany był przez inne podmioty.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach - w odpowiedzi na skargę - wniosło o oddalenie skargi, albowiem nie znalazło podstaw prawnych do zmiany stanowiska przedstawionego w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że działanie organów w sprawie doprowadziło do prawidłowego stwierdzenia, że grunty przeznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele nierolnicze zostały wyłączone z produkcji i wyłączenie to nastąpiło bez decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 1 i 2. Decyzję taką wydano zatem z urzędu, podwyższając jednocześnie wysokość należności o 10 %. Sąd zauważył, że wyłączenie z produkcji niezgodnie z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, o którym stanowi ust. 2 art. 28 u.o.g.r.l. i z którym mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie, dotyczy sytuacji, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie np. gruntów rolnych na cele nierolnicze. Wtedy organ - działając z urzędu - dokonuje niejako legalizacji bezprawnego wyłączenia, bowiem wydaje decyzję zezwalającą na wyłączenie gruntów z produkcji, podwyższając jednocześnie wysokość należności o 10%.
W tym przypadku możliwość wydania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji wynika w sposób oczywisty z przeznaczenia gruntów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele nierolnicze lub nieleśne. Sąd stanął na stanowisku, jednocześnie podzielając w tym zakresie wywody organu, że w sprawie doszło do wyłączenia gruntu z produkcji niezgodnego z prawem, bowiem przeznaczonego na cele nierolnicze aktem prawa miejscowego, bez uprzedniego uzyskania decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l. (art. 28 ust. 2 u.o.g.r.l.). Oznacza to, iż wyłączenie, które było przedmiotem rozstrzygnięcia kwalifikowało się pod dyspozycję art. 28 ust. 2 u.o.g.r.l., a nie - jak tego chcieliby skarżący - pod dyspozycję art. 28 ust. 1 u.o.g.r.l.
Tym samym nie podzielono twierdzenia skarżących, że w sprawie winien znaleźć zastosowanie art. 28 ust. 1 u.o.g.r.l., który mówi o sprawcy wyłączenia. Decyzją wydawaną w trybie art. 28 ust. 1 u.o.g.r.l. nie udziela się bowiem zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej oraz nie ustala się należności ani opłaty rocznej, jak to ma miejsce w przypadkach podlegających pod regulacje art. 11 ust. 1 - 2 i art. 28 ust. 2 u.o.g.r.l., a ustala się sankcję w postaci opłaty w wysokości dwukrotnej należności. Organ nie wydaje decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z danej produkcji, tylko decyzję ustalającą opłatę.
Od tego wyroku skarżący wnieśli skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2002 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a.:
a/ poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez Starostę Łosickiego i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach przepisów art. 11 ust. 1 i art. 28 ust 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez przyjęcie, iż skarżący dokonali wyłączenia z produkcji rolnej gleb pochodzenia mineralnego i organicznego w sytuacji gdy wyłączenia tych gleb dokonała inna jednostka organizacyjna - Spółdzielnia Kółek Rolniczych;
b/ poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo wskazywania, iż działki w dalszym ciągu są traktowane jako grunty rolne z mocy art. 2 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych;
- - art. 141 § 4 w związku z art. 133 § 1 i 134 § 1 p.p.s.a., poprzez niewzięcia przez sąd pod uwagę całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i sformułowanych zarzutów, w szczególności art. 4 pkt 16 i 17 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych, co spowodowało pominięci istotnych okoliczności, mających wpływ na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego.
Wnieśli o uchylenie wyroku i jego zmianę przez uwzględnienie skargi kasacyjnej, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazali, że to spółdzielnia kółek rolniczych przed przystąpieniem do użytkowania działek zebrała warstwę humusu. W postępowaniu powinno się zatem ustalić rzeczywistego sprawcę trwałego wyłączenia gruntu z produkcji rolnej. Postępowanie powinno być prowadzone w oparciu o ustawę o ochronie gruntów rolnych i leśnych (art. 28). Wyłączenie z produkcji oznacza rozpoczęcie innego niż rolnicze użytkowanie gruntów i nie może obciążać skarżących. Zeznania poprzedniego właściciela wskazują na faktyczne wyłączenie z produkcji rolnej przed nabyciem przez skarżących tych działek. Należało dokonać przeklasyfikowania gruntu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny, jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to zatem, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.
Należy również zwrócić uwagę, że braki w zakresie wskazania podstaw kasacyjnych nie podlegają konwalidacji i czynią skargę kasacyjną nieskuteczną uniemożliwiając dokonanie merytorycznej oceny tego środka zaskarżenia przez sąd kasacyjny.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że zarzuty te nie do końca zostały sformułowane zgodnie z wskazanymi wyżej zasadami. Przede wszystkim z uzasadnienia skargi kasacyjnej można wnioskować, że skarżący miedzy innymi kwestionuje ustalenia faktyczne w sprawie, podczas gdy nie zostały objęte podstawą kasacyjną właściwe przepisy postępowania, naruszenie których mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a które pozwoliłyby na skuteczne podważenie stanu faktycznego sprawy. Oparcie skargi kasacyjnej wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego wywiera ten skutek, że na etapie rozpoznawania tego środka zaskarżenia w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym miarodajne są, jako skutecznie niepodważone, bo nieobjęte podstawą kasacyjną, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., te ustalenia faktyczne poczynione przez sąd pierwszej instancji, które stanowiły podstawę subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego (wyrok NSA z 15 listopada 2011r., sygn.akt II GSK 1194/10, podobnie w wyroku NSA z dnia 10 listopada 2011r., sygn.akt II OSK 1595/10). Powołane przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit.c, art.141 § 4, art.133, art.134 p.p.s.a. nie mogą stanowić podstawy do zakwestionowania stanu faktycznego sprawy.
Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie jest, co do zasady, przepisem, który można naruszyć w toku postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż reguluje on sposób rozstrzygnięcia sprawy. Skuteczność skargi kasacyjnej w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego zależy zaś od wykazania, że sąd administracyjny popełnił błąd w procesie dochodzenia do rozstrzygnięcia, oceniając wadliwie przepisy regulujące materię lub tryb postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego aktu. (wyrok NSA z 15 stycznia 2013r.II OSK 422/12).
Z kolei powołany art.133 § 1 p.p.s.a stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Z przepisu tego wynika kiedy sąd może wydać wyrok oraz, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu (czynności). Z kolei z art.134 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Na tle komentowanego przepisu szczególnego znaczenia nabiera więc zagadnienie tożsamości sprawy administracyjnej.
Dlatego też podniesiony zarzut dotyczący naruszenia art. 133 i art. 134 p.p.s.a nie jest zasadny. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sadu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia; po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzony w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. W przedmiotowej sprawie żaden z wymienionych przypadków nie ma miejsca.
W spawie bezsporne jest, że na wniosek skarżących wydane zostały w 2007r. dwie decyzje o wyłączeniu gruntów rolnych z produkcji rolnej, decyzja z dnia [...] kwietnia 2007r. zezwalała na trwałe wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów rolnych (R IIIb) o pow.487m², a decyzja z dnia [...] kwietnia 2007r. zezwalała na wyłączenie 558m² gruntów rolnych (R III b). Natomiast z ustaleń poczynionych wynika, że wyłączona została powierzchnia 3 049m².
W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia art. 11 ust. 1 i art. 28 ust 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie z art.28 ust.2 w razie stwierdzenia, że grunty przeznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele nierolnicze lub nieleśne zostały wyłączone z produkcji bez decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 1 i 2, decyzję taką wydaje się z urzędu, podwyższając jednocześnie wysokość należności o 10%.. zarzut ten jest niezasadny, a sąd I instancji prawidłowo wyjaśnił wynikający z powyższych przepisów stan prawny będący podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji. Nie zasadny jest również zarzut dotyczący naruszenia art.2 ust.1 pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych leśnych Przepis ten stanowi, że gruntami rolnymi, w rozumieniu ustawy, są grunty: pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu.
Z kolei art.4 pkt 2 ustawy stanowi, ilekroć w ustawie jest mowa o budynkach i urządzeniach służących wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu - rozumie się przez to budynki i urządzenia służące przechowywaniu środków produkcji, prowadzeniu produkcji rolniczej, przetwarzaniu i magazynowaniu wyprodukowanych w gospodarstwie produktów rolniczych. Powyższa okoliczność była przedmiotem ustaleń w postępowaniu administracyjnym, a w wyniku tych ustaleń stwierdzono, że skarżący nie prowadzi gospodarstwa rolnego, przedmiotowa działka nie wchodzi w skład gospodarstwa rolnego, nie ma zabudowań i urządzeń służących produkcji rolniczej, a tym bardziej służących wyłącznie produkcji rolniczej, jak stanowi wskazany wyżej art.4 pkt 2 ustawy w zw. z art.2 ust.1 pkt 3 ustawy.
W skardze kasacyjnej podniesiono jeszcze naruszenie art.4 pkt 16 i pkt 17 ustawy, w uzasadnieniu zaś podano, że zgodnie z tymi ustawowymi definicjami grunty te należało zakwalifikować jako grunty zdewastowane nie będące gruntami rolnymi, a więc gruntami do których mają zastosowanie przepisy ustawy. Powołane przepisy zawierają definicję gruntu zdegradowanego i gruntu zdewastowanego. Zgodnie z pkt 16 przez grunty zdegradowane - rozumie się grunty, których rolnicza lub leśna wartość użytkowa zmalała, w szczególności w wyniku pogorszenia się warunków przyrodniczych albo wskutek zmian środowiska oraz działalności przemysłowej, a także wadliwej działalności rolniczej, natomiast zgodnie z pkt 17 przez grunty zdewastowane –rozumie grunty, które utraciły całkowicie wartość użytkową w wyniku przyczyn, o których mowa w pkt 16. Ustawowe definicje gruntów zdewastowanych i gruntów zdegradowanych związane są z zawartą w ustawie problematyką zapobiegania degradacji gruntów (rozdział 4) i problematyką rekultywacji (rozdział 5), które to zagadnienia nie były przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego. Stąd też nie mogło dojść do naruszenia wskazanych art.4 pkt 16 i 17 ustawy.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną