Uzasadnienie
Pismem z dnia 28.03.2006 r. pełnomocnik N. Sp. z o.o. w W., wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1278/05, oddalającego skargę N. Sp. z o.o. w W., na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2005 r. ([...]) w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.
Jak wynika z akt sprawy, N. Sp. z.o.o. złożyła odwołanie od decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta W. z dnia [...] kwietnia 2005 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji paliw dla Spółki z o.o. C. z siedzibą w W. Wojewoda Mazowiecki umarzając postępowanie odwoławcze, decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r., w uzasadnieniu decyzji stwierdził między innymi, że w świetle art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego Spółka N. z racji sąsiedztwa z działką objętą inwestycją oraz posiadanego przez nią interesu ekonomiczno-prawnego, nie jest stroną tego postępowania. Poza tym działki skarżącej i inwestora nie sąsiadują bezpośrednio z sobą. Argumenty ekonomiczne, wynikające z tego, że na tym terenie N. posiada również stację paliw, nie świadczą o istnieniu interesu prawnego w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Nieruchomość stanowiąca własność N. Sp. z o.o. nie jest położona w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.
W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podobnie, jak wcześniej w odwołaniu, N. prezentowała pogląd, że przysługuje jej przymiot strony w tym postępowaniu, wskazując na swoje interesy natury ekonomicznej, związane z prowadzeniem stacji benzynowej na tym terenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę wyrokiem z dnia 15 lutego 2006 r. uznał ją za nieuzasadnioną w świetle art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 kpa. Natomiast określenie "obszaru oddziaływania obiektu" definiuje art. 3 pkt 20 ww. ustawy.
Interes faktyczny wynikający z przesłanek handlowych i ekonomicznych - jak przedstawia strona skarżąca - nie może być utożsamiany z interesem prawnym, jaki musi posiadać strona postępowania administracyjnego. Sąd podziela stanowisko organu w tym zakresie i wydaną decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pełnomocnik N. Sp. z o.o. w W. zaskarżonemu wyrokowi zarzuca:
- naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:
- art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), poprzez nieinformowanie spółki N. Sp. z o.o., jako właściciela nieruchomości położonej w strefie oddziaływania obiektu budowlanego o toczącym się postępowaniu, czym pozbawiono spółkę N. Sp. z o.o. możliwości obrony swoich praw,
- a w związku z powyższym naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie:
- art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie w trakcie wydawania przedmiotowej decyzji dwóch zasad przyznawania prawa do inwestycji, polegających na planowaniu przestrzennym z uwzględnieniem: walorów ekonomicznych przestrzeni oraz potrzeb interesu publicznego,
- art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę bez rozpatrzenia interesu prawnego i ekonomicznego osoby trzeciej na terenie oddziaływania obiektu budowlanego.
Wskazując na powyższe podstawy w skardze kasacyjnej wnosi się o:
- uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2006 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten Sąd,
- zasądzenie od Wojewody Mazowieckiego kosztów postępowania sądowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wszystkie zarzuty wskazane w podstawach skargi kasacyjnej, nie mają uzasadnienia w obowiązującym prawie.
Nie ulega wątpliwości, że Spółka skarżąca jest właścicielem nieruchomości położonej w pobliżu terenu inwestycji, której dotyczyło pozwolenia na budowę z dnia 7 kwietnia 2005 r. Nie oznacza to jednak, że teren należący do Spółki N. znajduje się w tzw. obszarze oddziaływania obiektu, które to pojęcie występuje w art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) dalej powołanej jako Prawo budowlane. Przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (wszedł w życie od dnia 11.07.2003 r.) i określa kto jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, czyli kto ma interes prawny w tej sprawie. Powyższy przepis stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 kpa i wyłącza zastosowanie tego ostatniego przepisu w tych sprawach. Nie ulega wątpliwości, ze art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest bardziej restrykcyjny niż przepis art. 28 kpa. Nieruchomości skarżącej, uwzględniając brzmienie art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie leżą w obszarze oddziaływania obiektu, którego dotyczy wydane pozwolenie na budowę, bowiem w związku z wydaniem tej decyzji, nie będą obowiązywały żadne ograniczenia wynikające z odrębnych przepisów w zagospodarowaniu terenu, należącym do skarżącej.
Te same kryteria, wynikające z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego odnoszą się tak samo do "uzasadnionych interesów osób trzecich", o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest całkowicie chybiony, bowiem tych przepisów w tym postępowaniu w ogóle organy ani Sąd, nie stosowały.
Interesy ekonomiczne, na które wskazuje strona skarżąca, nie mogą w tych warunkach być brane pod uwagę przy ustalaniu interesu prawnego, który wyłącznie daje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.