Uzasadnienie
Powiatowy Lekarz Weterynarii w kamieniu Pomorskim decyzją z [...] czerwca 2007 r. nr 607/07, wydaną na podstawie art. 7 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2006 r. Nr 17, poz. 127 ze zm.), § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 października 2006 r. w sprawie określenia spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych przez powiatowego lekarza weterynarii albo urzędowego lekarza weterynarii z upoważnienia powiatowego lekarza weterynarii (Dz.U. Nr 193, poz. 1425), zakazał Zakładom Przetwórstwa Mięsnego [...] Spółka z o.o. w S. produkcji i wprowadzania na rynek surowych wyrobów mięsnych i nakazał natychmiastowe usunięcie z rynku surowych wyrobów mięs, nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wskazał, że m.in. dnia 10 czerwca 2007 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Szczecinie podał informację o 4 przypadkach podejrzenia włośnicy u chorych hospitalizowanych w Klinice Chorób Zakaźnych Samodzielnego Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Szczecinie.
W wyniku przeprowadzonego dochodzenia ustalono, że osoby poszkodowane zakupiły wyroby wędliniarskie i mięso ze sklepów zaopatrywanych przez Zakłady Przetwórstwa Mięsnego [...] Spółka z o.o. w S.. Kontrola zakładu przeprowadzona [...] czerwca 2007 r. przez Wojewódzkiego Inspektora ds. higieny środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego w obecności Powiatowego Lekarza Weterynarii w Kamieniu Pomorskim wykazała niedostateczne oznakowanie produkowanej w zakładzie żywności pochodzenia zwierzęcego, co w konsekwencji nie pozwala na precyzyjne zidentyfikowanie dostawcy mięsa do produkcji przetwórczej na poszczególnych etapach przetwarzania. Ponadto, stan sanitarny w zakładzie budzi zastrzeżenia z powodu braku podstawowych zasad higieny przy stosowaniu przypraw.
Zachodniopomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Szczecinie decyzją z [...] lipca 2007 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 1382 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 15 ust. 2 ustawy z 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał na ustalenie stanu faktycznego. Z informacji przekazanej przez Państwową Inspekcję Sanitarną wynika, że wybuchła epidemia, której przyczyną stało się zatrucie włośniem krętym wyrobów mięsnych nie poddanych obróbce termicznej, wyprodukowanych i wprowadzonych do obrotu przez Zakłady Przetwórstwa Mięsnego [...] Sp. z o.o. w S.. Zawiadomienie o wybuchu epidemii oparto na podstawie danych z wywiadu epidemiologicznego przeprowadzonego z chorymi leczonymi na oddziale zakaźnym w Klinice Pomorskiej Akademii Medycznej przy ul. Arkońskiej w Szczecinie. Pierwsi leczeni szpitalnie chorzy informowali służbę medyczną o spożywaniu surowych wyrobów mięsnych i produktów mięsnych w postaci kiełbasy polskiej, wyprodukowanych przez firmę [...] w S., a zakupionych w sklepach przy ul. [...] i [...] w W. oraz w sklepie przy ul. [...] w S..
Stan chorych był na tyle poważny, że należało ich hospitalizować, przy czym jedna z czterech osób znajdowała się w stanie zdrowia, określonym przez lekarzy jako ciężki. Na podstawie objawów klinicznych i badań laboratoryjnych zostało postawione rozpoznanie przyczyny zachorowań, które zostało określone jako zatrucie włośnicą. Choroba ta cechuje się dużą zachorowalnością, przybierającą znamiona epidemii, która dotyka do kilkuset zachorowań osób, przy.jednym źródle zakażenia. Wobec tego surowe, nie poddane obróbce termicznej produkty, zawierające w swoim składzie mięso wieprzowe, pochodzące z Zakładu Przetwórstwa Mięsnego [...] wskazanego przez chorych jako źródło zakażenia włośnicą, nie mogły być dalej produkowane i musiały zostać wycofane z rynku.
Ponadto organ podał, że wycofanie z rynku surowych wyrobów mięsnych i ich badanie parazytologiczne w kierunku pasożyta z rodziny Trichinella oraz na gatunkowość mięsa w takich sytuacjach ma duże znaczenie w dochodzeniu epidemiologicznym, pozwalającym określić gatunek pasożyta w celu porównania go z gatunkiem, którym zakażeni zostali ludzie. Badanie gatunkowości mięsa potwierdza lub wyklucza pochodzenie mięsa ze świń lub dzików i jest bardzo przydatne do wykluczenia winy producenta żywności, tj. Zakładów Przetwórstwa Mięsnego [...] w S..
Organ odwoławczy podał, ze rozpatrując sprawę wziął pod uwagę interes strony, jednak w sytuacji bezpośredniego zagrożenia zdrowia, a nawet życia ludzi, będącego następstwem spożywania skażonej żywności, musiał uwzględnić nadrzędny cel funkcjonowania służby weterynaryjnej jakim jest ochrona życia i zdrowia publicznego. W związku z powyższym uznał powołanie się przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Kamieniu Pomorskim na art. 7 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego jako w pełni uzasadnione. Przepis ten upoważnia Powiatowego Lekarza Weterynarii do wydawania decyzji administracyjnych lub wykonywania czynności w celu realizacji zadań wynikających z przepisów rozporządzenia nr 853/2004, rozporządzenia nr 854/2004 i rozporządzenia nr 882/2004 lub z przepisów Unii Europejskiej wydanych w trybie tych rozporządzeń.
Ustęp 1 lit. u/, rozdział V, sekcja II, załącznik I - rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. - ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi daje możliwość urzędowemu lekarzowi weterynarii uznania mięsa za nie nadające się do spożycia przez ludzi, jeżeli po zbadaniu wszelkich istotnych informacji stwierdzi on, że to mięso może stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzi lub dla zwierząt lub z innych względów nie nadaje się do spożycia przez ludzi.
Kwestionowana decyzja została wydana w początkowej fazie rozwoju epidemii i nie przesądza o winie odwołującego się producenta, lecz miała na celu usunięcie z rynku potencjalnego zagrożenia i zabezpieczenie materiału do badań laboratoryjnych, które mogłyby potwierdzić lub wykluczyć wskazane przez chorych źródło zakażenia żywności.
Z wyżej przedstawionych okoliczności wynika, że zakazy i nakazy zawarte w zaskarżonej decyzji były konieczne i zgodne z prawem, zaś zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności było konieczne dla zapewnienia bezpieczeństwa publicznego, a w szczególności dla ochrony życia i zdrowia ludzi.
W ocenie organu odwoławczego, Państwowy Powiatowy Lekarz Weterynarii w Kamieniu Pomorski wydał zaskarżoną decyzję na podstawie prawidłowo wskazanego przepisu prawa, tj. art. 7 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego i § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie określenia spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych przez powiatowego lekarza weterynarii (...) i art. 107 k.p.a.. Artykuł 7 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego stanowi ogólną lecz zupełnie wystarczającą podstawę wydania zaskarżonej decyzji, gdyż w tym ogólnym przepisie są wskazane inne akty normatywne stanowiące podstawy takiego działania Państwowego Powiatowego Lekarza Weterynarii, a w szczególności przepisy rozporządzenia nr 853/2004, rozporządzenia nr 854/2004 i rozporządzenia nr 882/2004 oraz przepisy Unii Europejskiej wydane w trybie tych rozporządzeń - w celu realizacji zadań wynikających zarówno z ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego jak i tych rozporządzeń.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 107 § 3 k.p.a., Zachodniopomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii uznał, że jest on nietrafny. W uzasadnieniu decyzji zostały wskazane konkretne fakty i okoliczności, bowiem Powiatowy Lekarz Weterynarii powołał się na ustalenia dokonane przez odpowiednie służby sanitarne. Powiatowy Lekarz Weterynarii podał źródło informacji, a mianowicie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Szczecinie - organu wyspecjalizowanego i uprawnionego do podejmowania działań w sytuacji zagrożenia i epidemii zachorowań. W treści decyzji wskazano też przyczynę podjęcia takiej decyzji - tj. informację uzyskaną od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Szczecinie i ustalenia kontroli przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2007 r. przez Wojewódzkiego Inspektora ds. higieny środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego w obecności Powiatowego Lekarza Weterynarii w Kamieniu Pomorskim, podczas której stwierdzono niedostateczne oznakowanie produkowanej w zakładzie żywności pochodzenia zwierzęcego.
Uniemożliwiało to zidentyfikowanie dostawcy mięsa do produkcji w zakładzie - wskazanym przez chorych hospitalizowanych w Klinice Chorób Zakaźnych Samodzielnego Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Szczecinie z podejrzeniem włośnicy - jako źródło włośnicy. Te informacje były konkretne i weryfikowalne (określono źródła ich pozyskania), a zatem zostały podane dowody na jakich oparł się Powiatowy Lekarz Weterynarii wydając zaskarżoną decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 30 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Sz 918/07, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Zakładu Przemysłu Mięsnego [...] Sp. z o.o. w S. w likwidacji na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Szczecinie z [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zakazu produkcji i wprowadzania na rynek surowych wyrobów mięsnych, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2006 r. Nr 17, poz. 127), powiatowy lekarz weterynarii albo urzędowy lekarz weterynarii z upoważnienia powiatowego lekarza weterynarii uprawnieni są do wydawania decyzji administracyjnych lub wykonywania czynności w celu realizacji zadań wynikających z przepisów rozporządzenia nr 853/2004, nr 854/2004 i 882/2004 lub z przepisów Unii Europejskiej wydanych w trybie tych rozporządzeń.
Mocą art. 7 ust. 4 tej ustawy, właściwy minister do spraw rolnictwa został upoważniony do określenia, w drodze rozporządzenia, spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych przez powiatowego lekarza weterynarii albo urzędowego lekarza weterynarii z upoważnienia powiatowego lekarza weterynarii.
Działając na podstawie delegacji ustawowej Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał w dniu 9 października 2006 r. rozporządzenie w sprawie określenia spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych przez powiatowego lekarza weterynarii albo urzędowego lekarza weterynarii z upoważnienia powiatowego lekarza weterynarii (Dz.U. Nr 193, poz. 1425). W § 3 pkt 1 wskazał, że powiatowy lekarz weterynarii, w celu realizacji zadań wynikających z przepisów rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.Urz. UE L 165 z 30.04.2004, s. 1, ze zm.; Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, s. 200), wydaje decyzje administracyjne w sprawie:
- 1) zastosowania środków, o których mowa w art. 54 ust. 2;
- 2) cofnięcia środków, o których mowa w art. 54 ust. 2 ww. rozporządzenia nr 882/2004.
Przepis art. 54 ust. 2 stanowi m.in., że organ może orzec o zakazie wprowadzenia do obrotu żywności (lit. b/), nakazać wycofanie żywności (lit. c/) oraz podjąć wszelkie inne środki jakie uzna za właściwe (lit. h/). Z przedstawionych regulacji wynika, że orzeczony przez lekarzy weterynarii zakaz produkcji i wprowadzania na rynek surowych wyrobów mięsnych i nakaz natychmiastowego ich usunięcia z rynku znajdował prawne umocowanie, pomimo częściowo słusznego zarzuty skargi, że podstawa prawna decyzji nie została w nich przez organy wskazana w sposób dostatecznie precyzyjny. Skoro jednak na dzień wydania zaskarżonej decyzji istniał przepis umożliwiający podjęcie przez służby weterynaryjne rozstrzygnięcia o treści określonej w orzeczeniu organu I instancji, to zarzut wydania decyzji bez podstawy prawnej, a więc decyzji obarczonej wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) okazał się chybiony.
Jeżeli chodzi o ustalenia faktyczne, które legły u podstaw wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia Sąd uznał, że są one niewadliwe i zostały prawidłowo przedstawione w jego uzasadnieniu. Niewątpliwie, w wyniku powzięcia przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Kamieniu Pomorskim informacji od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Szczecinie o przypadkach podejrzenia włośnicy i wynikach dochodzenia epidemiologicznego wskazującego na spożycie wyrobów wędliniarskich i mięsa ze sklepów zaopatrywanych przez Zakłady Przetwórstwa Mięsnego [...], zaistniała konieczność podjęcia natychmiastowych działań zapobiegawczych ewentualne rozprzestrzenianie się choroby. Konieczne stało się zatem wstrzymanie produkcji i wprowadzania na rynek określonych wyrobów mięsnych z Zakładów [...] i nakazanie natychmiastowego usunięcia z rynku surowych wyrobów mięs. Jak wynika z protokołu z kontroli przeprowadzonej [...] czerwca 2007 r. w Zakładach Przetwórstwa Mięsnego [...] Spółka z o.o., znakowanie produkowanej żywności nie pozwalało na zidentyfikowanie dostawcy mięsa do produkcji na poszczególnych etapach przetwarzania.
Wynik kontroli był znany stronie skarżącej i podpisany przez prezesa Zarządu Spółki bez uwag. Samo ustalenie w toku kontroli pochodzenia surowca użytego do produkcji, na którą to okoliczność powołała się strona w skardze, to za mało aby określić od jakiego dostawcy pochodziło mięso użyte do sporządzenia danego produktu oferowanego w konkretnym sklepie. W opisanych okolicznościach podjęcie przez organy inspekcji weterynaryjnej takich a nie innych działań zapobiegawczych było uzasadnione ochroną zdrowia i życia konsumentów. Wobec faktu, że spożycie mogących zawierać włosień kręty produktów przez człowieka stanowiło realne zagrożenie życia lub zdrowia, nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności było w pełni uzasadnione.
Powołanie się przez organy w argumentacji swoich decyzji na opisane okoliczności nie tylko uzasadniało ich podjęcie, ale i wyczerpywało wymogi stawiane uzasadnieniu decyzji przez art. 107 § 3 k.p.a.
Zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 40 § 2 k.p.a., w ocenie Sądu, pomimo, iż co do zasady słuszny, nie miał wpływu na wynik sprawy. Podobnie należy ocenić uchybienie przez organy art. 10 § 1 k.p.a. O ile organ I instancji działał w sytuacji wymagającej podjęcia natychmiastowej decyzji, bowiem załatwienie sprawy było bez wątpienia sprawą nie cierpiącą zwłoki z uwagi na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzi, o tyle organ II instancji procedurę wynikającą z art. 10 § 1 k.p.a. winien zastosować. Tym niemniej, Sąd, kierując się. zasadą określoną w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznał, że uchybienie to nie miało wypływu na treść podjętego rozstrzygnięcia.
Z uwagi na to, że w toku postępowania administracyjnego, w szczególności przed organem II instancji, strona skarżąca nie wykazała, iż usunięte zostały uchybienia związane z wprowadzeniem na rynek wyrobów zawierających larwy włośnia krętego, jak i poprawiony został sposób znakowania produktów zgodnie z zaleceniami organów, orzeczenie utrzymujące zakaz wprowadzania na rynek surowych wyrobów mięsnych i wycofania z rynku tychże wyrobów należało uznać za uzasadnione.
Z tego względu, że zaskarżona decyzja nie zawiera naruszeń uzasadniających uchylenie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.
Zakład Przetwórstwa Mięsnego [...] Sp. z o.o. w likwidacji wniosła od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparła na:
naruszeniu przepisów postępowania poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w sytuacji gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11 k.p.a. a także z rażącym naruszeniem art. 40 § 2 k.p.a.;
naruszeniem przepisów postępowania poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sytuacji, gdy zarówno strona, jak i jej pełnomocnik zostali pominięci w postępowaniu;
naruszenie przepisów postępowania poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 10 § 1 k.p.a. i art. 40 § 2 k.p.a.
Na tych podstawach wnosiła o:
- 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania;
- 2) zasądzenie kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z rażącym naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11 k.p.a. a także rażącym naruszeniem art. 40 § 2 k.p.a. jest nieusprawiedliwiony. Art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi reguluje stosowanie przez sąd administracyjny środka wobec zaskarżonej decyzji: sankcji nieważności. Dopuszczając zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym sankcji nieważności wobec zaskarżonej decyzji art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odsyła do przyczyn określonych w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego. Art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego daje podstawę do zastosowania sankcji nieważności decyzji administracyjnej tylko w razie ciężkiego, kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa materialnego.
Dopuszczalne jest stosowanie sankcji nieważności w razie rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego. Postawiony zarzut rażącego naruszenia zasad ogólnych, a w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11 k.p.a. jest zarzutem, który dotyczy naruszenia zasad: od zasady praworządności (art. 6 k.p.a.) do zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.). Takie ogólnikowe postanowienie zarzutu, bez wykazania rażącego naruszenia prawa czyni skargę nieuzasadnioną. Przy zarzucie niezastosowania sankcji nieważności decyzji przez sąd administracyjny określenie "w szczególności" powoduje, że zarzutem tym objęto różne pod względem gradacji wad naruszenia prawa, a tylko kwalifikowane naruszenie prawa daje podstawę do jej zastosowania.
Nie można również do rażącego naruszenia prawa zaliczyć naruszenie art. 40 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Daje to bowiem podstawę do oceny naruszenia praw procesowych strony co do prawa obrony a nie stosowania sankcji nieważności decyzji.
Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ powołanej ustawy. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 145 § 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. Według art. 145 § 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego "W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu". Tę podstawę wznowienia postępowania należy interpretować w związku z art. 10 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, który ustanawia zasadę ogólną czynnego udziału strony w postępowaniu. Przyznając prawo strony czynnego udziału w postępowaniu art. 10 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego wprowadza ograniczenie tego prawa stanowiąc "Organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadku, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego (...)".
W razie gdy ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego, a zatem gdy przepis prawa chroni wyższe dobro od prawa do udziału w postępowaniu strony, organ nie zapewnia stronie czynnego udziału, nie stanowi to podstawy do wznowienia postępowania. Organy wykazały, że sprawa wymagała załatwienia bez zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla zdrowia i życia ludzkiego, a zatem trudno uznać za zasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które stanowiłoby podstawę do kwalifikowanego naruszenia będącego podstawą do wznowienia postępowania.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ocena zgodnego z przepisami prawa materialnego ustalenia stanu faktycznego, który daje podstawę do zastosowania określonego rodzaju nakazu wyłącza stosowanie sankcji uchylenia decyzji. Tylko w razie gdy ustalony stan faktyczny wywoływał zastrzeżenia co do prawidłowego jego ustalenia można wywodzić naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
Na podstawie art. 207 § 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.