Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 25 stycznia 2005r. sygn. akt II SA/Gd 2868/01 po rozpoznaniu skargi D. i L. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki: na działce o nr ew. 394 w G. obiektu budowlanego, pełniącego funkcję letniskową oraz zbiornika na nieczystości, na działce o nr ew" 395 w G. zadaszenia, posadowionego na słupkach stalowych oraz, dwukomorowego zbiornika na nieczystości, na działce o nr ew. 396 w G. obiektu budowlanego, pełniącego funkcję letniskową - oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /Dz. U. Nr 893 poz. 414 ze zm./, ponieważ przedmiotowe obiekty budowlane zostały wybudowane bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę na terenie, który stanowił grunty orne i był przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania terenu pod uprawy polowe.
W skardze na powyższą decyzję D. i L. B. zarzucili, iż orzekający w sprawie organ nie wyjaśnił podstaw uznania, że realizacja przedmiotowych obiektów budowlanych wymagała uzyskania przez skarżących decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżący wskazali także, że opłacają podatki od nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał skargę za niezasadną, podając w uzasadnieniu, że decyzja o nakazie rozbiórki nie narusza przepisu art. 48 Prawa budowlanego, ponieważ bezspornym jest, iż realizacja przedmiotowych obiektów budowlanych nastąpiła bez wymaganego pozwolenia na budowę. W myśl art. 28 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29 i 30 Prawa budowlanego. Nie ulega wątpliwości, że domki letniskowe, zadaszenia /wiaty/ budowane i wykorzystywane dla celów rekreacyjnych, zbiorniki, z wyjątkiem szczelnych zbiorników na gnojówkę i gnojownicę o pojemności do 25 m2, takiego pozwolenia wymagają, bez względu na to czy są one trwale związane z gruntem. Do
Sygn. akt II OSK 665/05 stwierdzenia samowoli budowlanej bez znaczenia są podnoszone przez stronę okoliczności takie jak uiszczanie podatku od nieruchomości zamiast podatku rolnego jak również podejmowanie starań o przekwalifikowanie nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli D. i L. B. reprezentowani przez radcę prawnego W. S. zarzucając:
1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane wobec przyjęcia, iż w obowiązującym stanie prawnym dopuszczalne było wydanie decyzji w sprawie rozbiórki, 2/ naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy "poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i jego dowolną ocenę oraz pominięcie w postępowaniu dowodowym faktów o istotnym znaczeniu".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, iż Sąd I instancji naruszył art. 48 Prawa budowlanego wobec błędnego przyjęcia, iż nakazanie rozbiórki obiektów budowlanych jest zgodne z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane. Przepisy cytowanej ustawy przewidują możliwość legalizacji obiektów budowlanych wzniesionych bez pozwolenia na budowę, ponieważ nowelizacją z dnia 27 marca 2003r uzupełnioną ustawą z dnia 16 kwietnia 2004r. złagodzono przepisy odnoszące się do samowoli budowlanej. Ponadto w ocenie skarżących Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie odniósł się w zaskarżonym orzeczeniu do okoliczności czy obiekty budowlane, o których mowa w istocie wymagały pozwolenia na budowę skoro, jako niepołączone trwale z gruntem, nie należą do kategorii budynków ani budowli.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie.
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej ppsa, skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wynik dla sprawy /art. 174 pkt 2/.
Przepis art 175 ppsa stanowi, że skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z §2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych.
W niniejszej sprawie wskazuje się jako podstawy skargi kasacyjnej: naruszenie:
1/ prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 48 Prawa budowlanego z 1994r. polegające na przyjęciu, iż w obowiązującym stanie prawnym dopuszczalne było wydanie decyzji w sprawie rozbiórki 2/naruszenie prawa procesowego "poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i jego dowolną ocenę oraz pominięcie w postępowaniu dowodowym faktów o istotnym znaczeniu".
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania sformułowanego w sposób ogólny, bez wskazania konkretnego przepisu proceduralnego, który według stron miałby być naruszony należy podkreślić, że sąd nie ma obowiązku dochodzić we własnym zakresie, które przepisy postępowania strona mogła mieć na myśli. Zarzut ten wobec nieprawidłowego sformułowania nie mógł zatem zostać uwzględniony.
W związku z zarzutami naruszenia art. 48 Prawa budowlanego należy stwierdzić, iż zarzut ten jest nieusprawiedliwiony. Zgodnie z treścią tego przepisu w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji właściwy organ miał obowiązek wydać decyzję o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Do wydania nakazu rozbiórki wystarczające jest stwierdzenie samowoli budowlanej, zaś bez znaczenia pozostają inne okoliczności sprawy np. kwestia przeznaczenia nieruchomości w planie miejscowym, czy też forma ponoszenia podatków
Nie może budzić wątpliwości, iż przedmiotowe obiekty budowlane wymagały pozwolenia na budowę w myśl art.28 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie budowy /1999r. i 2000r./, natomiast niesporne jest że skarżący zrealizował je nie posiadając decyzji o pozwoleniu na budowę, W tej sytuacji stosownie do art.48 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego zobligowany był do wydania nakazu rozbiórki. Podniesiony w skardze kasacyjnej argument, że w 2003r. nastąpiła zmiana ustawy Prawo budowlane umożliwiająca w określonych warunkach legalizację obiektu budowlanego zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej nie jest zasadny, bowiem nie wprowadzono możliwości zastosowania nowej regulacji do samowoli budowlanych, co do których nakaz rozbiórki został wydany w okresie poprzedzającym nowelizację prawa budowlanego.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 ppsa.
I