Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 21 października 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 495/21, oddalił skargę G. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 26 lutego 2021 r., nr SKO/Ma/420/3510/2020 w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. nr 23/20 z dnia 21 września 2020 r. (znak: GN.6730.63.2019.JN) w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora P. na działce nr [...] z obrębu geodezyjnego [...], gmina K., wydaną na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w W. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła G. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości.
Wyrokowi zarzucono:
- 1. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") naruszenie prawa materialnego, tj.:
- – art. 145 §1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 53 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 2a w zw. z art. 50 ust. 4 w zw. z art. 52 ust. 2 w zw. z art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 293 ze zm., dalej: "u.p.z.p.") i przyjęcie przez Sąd I instancji, że zostały spełnione warunki do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;
- – art. 145 §1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć znacząco wpływających na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm., dalej: "rozporządzenie z 2019 r.") w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 59 w zw. z art. 63 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 283 ze zm., dalej: "u.i.ś.") przez przyjęcie przez Sąd I instancji, że zostały spełnione warunki do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w sytuacji gdy organ I instancji nie dokonał własnej analizy oddziaływania inwestycji na środowisko i brak orzeczenia w przedmiocie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a także bezkrytyczne uznanie twierdzenia wnioskodawcy, iż planowana inwestycja nie jest inwestycją zawsze znacząco oddziałującą na środowisko.
- 2. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- – art. 145 §1 pkt 1 lit c w zw. z art. 134 § 1 w zw. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez przeprowadzenie przez Sąd I instancji kontroli zaskarżonej decyzji organu II instancji w sposób nieprawidłowy, niedopełnienie przez Sąd I instancji obowiązku rozpoznania skargi na decyzję SKO z dnia 26 lutego 2021 r. w granicach skargi, przez nierozpoznanie wszystkich zarzutów objętych skargą, przez nieodniesienie się przez Sąd I instancji do wszystkich sformułowanych przez tą skargę zarzutów, znajdujących oparcie w stanie faktycznym, błędnie ocenionym przez organ, skutkujące niesłusznym oddaleniem skargi w trybie art. 151 p.p.s.a.;
- – art. 145 §1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm., dalej: "k.p.a.") przez niewzględnie skargi na przedmiotową decyzję w sytuacji nieuchylenia przez SKO decyzji organu I instancji i nie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, w sytuacji gdy decyzja została wydana z naruszeniem wskazanych w odwołaniu przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie;
- – art 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 7a, art. 8, art. 10, art. 11, art. 80 i art. 81, art. 84 k.p.a. przez nieuwzględnienie przez Sąd skargi na zaskarżoną decyzję SKO w sytuacji gdy przy wydawaniu decyzji nie uwzględniono złożonych wniosków, pominięto przy wydawaniu decyzji całokształt materiału dowodowego, nie zawiadomiono strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, nie rozpoznano i nie ustosunkowano się do podniesionych w odwołaniu z 5 października 2020 r. i późniejszych pismach strony zarzutów wobec decyzji Wójta Gminy, co doprowadziło do wydania decyzji przez Wójta Gminy K. i tym samym wydanie zaskarżonej decyzji bez rozpoznania odwołania z naruszeniem zasady praworządności i zaufania do organów administracji, jak również przez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady praworządności i zaufania do organów administracji;
- – art 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 136 k.p.a. przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji gdy organ pominął wniosek dowodowy skarżącej co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego i skutkowało niesłusznym oddaleniem skargi w trybie art. 151 p.p.s.a.
Na podstawie powyższych zarzutów, na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a., wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania P. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie na rzecz uczestnika zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu zakwestionowano zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
W piśmie z 28 listopada 2022 r., stanowiącym replikę na odpowiedź na skargę kasacyjną, skarżąca kasacyjnie spółka zanegowała z kolei tezy postawione przez uczestnika postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym po stwierdzeniu spełnienia ustawowych warunków przewidzianych w art. 182 § 2 p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącej kasacyjnie, który wniósł skargę kasacyjną, zrzekł się rozprawy, zaś strona przeciwna nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.
Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
Na wstępie należy wskazać na błędne przywołanie w zarzutach naruszenia prawa materialnego art. 145 §1 pkt 1 lit c p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto w zarzutach tych zabrakło wskazania, czy naruszenie prawa materialnego polegało na błędnej wykładni czy na niewłaściwym zastosowaniu, a także które z poszczególnych przepisów zostały naruszone przez błędną wykładnię, a które przez niewłaściwe zastosowanie. Wskazanie, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego bez dookreślenia, czy naruszenie to polegało na błędnej wykładni czy na niewłaściwym zastosowaniu, a także które z poszczególnych przepisów zostały naruszone przez błędną wykładnię, a które przez niewłaściwe zastosowanie, jest nieprawidłowe.
Sposób przedstawienia zarzutów skargi kasacyjnej opartych na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., nie spełnia zatem ustawowego kryterium sformułowania zarzutu kasacyjnego błędnej wykładni prawa materialnego lub niewłaściwego zastosowania tego prawa, o którym stanowi art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, orzekający w granicach skargi kasacyjnej nie może zaś domyślać się podstaw skargi kasacyjnej. (wyrok NSA z 2.03.2023 r., II OSK 1620/22, LEX nr 3518730).
Wypada przy tym odnotować, że obowiązek sformułowania podstaw kasacyjnych jest jedną z normatywnych przyczyn ustanowienia przez ustawodawcę w art. 175 p.p.s.a. wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika, tj. adwokata lub radcę prawnego, bądź przez inne osoby wymienione w tym przepisie.
Zatem jedynie na marginesie należałoby odwołać się do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2022 r. (sygn. akt III OPS 1/22, ONSAiWSA 2023, nr 1, poz. 1), w której orzeczono, że: "Przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, ze zm., dalej: "rozporządzenie z 2010 r.") jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten." W uzasadnieniu cytowanej uchwały podniesiono też między innymi i to, że w porządku prawnym, w jakim obowiązywały wskazane powyżej przepisy nie było podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż to wskazywał inwestor w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane parametry inwestycji podane przez inwestora są bowiem wiążące zarówno dla organów, jak i samego inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji.
Według art. 187 § 2 p.p.s.a., uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjęta na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a., jest w danej sprawie wiążąca. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że uchwała taka ma ponadto tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym: "Jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio." Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skład, który nie podziela wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu (por. wyrok NSA z 10.12.2007 r., I FSK 172/07, LEX nr 1014064; wyrok NSA z 29.02.2008 r., I OSK 254/07, LEX nr 453451; postanowienie NSA z 10.01.2013 r., II FSK 824/10, LEX nr 1274250).
Naczelny Sąd Administracyjny, nie kwestionując stanowiska wyrażonego w powołanej uchwale, a równocześnie rozpoznając sprawę o podobnym stanie faktycznym jest związany treścią przywołanej uchwały. Gdyby zatem dokonywać oceny zaskarżonego wyroku należałoby przyjąć, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił działanie organów administracji, które w oparciu o przedłożone przez inwestora wymagane dokumenty, w ramach analizy, o której mowa w art. 53 ust. 3 u.p.z.p., dokonały weryfikacji przedsięwzięcia w kierunku zaliczenia bądź niezaliczenia go do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
W tym miejscu wypada wskazać na słuszne zarzucenie Sądowi I instancji naruszenia § 4 rozporządzenia z 2019 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należało za organem odwoławczym przyjąć, że w kontrolowanej sprawie miały zastosowanie przepisy rozporządzenia z 2010 r. a nie przytoczonego powyżej rozporządzenia z 2019 r. Zgodnie bowiem z § 4 rozporządzenia z 2019 r., do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia – to jest przed 11 października 2019 r. – wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.), stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na podstawie wniosku z dnia 23 kwietnia 2019 r., a zatem zastosowanie miały przepisy rozporządzenia z 2010 r.
Warto przy tym zaznaczyć, że powyższa okoliczność tym bardziej przemawia za uwzględnieniem przy ocenie zaskarżonego wyroku treści przytoczonej uchwały składu siedmiu sędziów NSA.
Nie można też zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, zarzucającą naruszenie art. 53 ust. 1 u.p.z.p., jako naruszenie prawa materialnego. Przepis ten, zgodnie z którym: "O wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie.", dotyczy kwestii proceduralnych związanych z postępowaniem w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego (zob. I. Zachariasz, R. Suwaj [w:] Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, red. H. Izdebski, Warszawa 2023, art. 53). Z akt zgormadzonych w sprawie wynika, że organy prowadzące postępowanie przy podejmowaniu czynności procesowych zawiadamiały strony postępowania w sposób określony w zacytowanym przepisie. Stąd też, gdyby nawet powyższy zarzut dotyczył naruszenia przepisów postępowania, to i tak nie mógłby zostać uwzględniony.
Przy rozpoznawaniu zarzutów naruszenia prawa materialnego, nie można byłoby też uwzględnić naruszenia art. 53 ust. 2a u.p.z.p., według którego: "Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej może występować na prawach strony w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące prokuratora." Mając na względzie, że również i ten przepis ma charakter proceduralny, wypada też podkreślić, że z treści skargi kasacyjnej nie wynika na czym naruszenie to miałoby polegać.
Zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit c w zw. z art. 134 § 1 w zw. art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz zarzut naruszenia art 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 7a, art. 8, art. 10, art. 11, art. 80 i art. 81, art. 84 k.p.a., podlegają łącznemu rozpoznaniu, ponieważ pozostają ze sobą w integralnym związku.
Skuteczność zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. ("Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.") zależy od wykazania, że Sąd I instancji rozpoznając skargę, dokonał oceny zgodności z prawem innej sprawy bądź przekroczył granicę rozpoznawanej sprawy. W odniesieniu do zaskarżonego wyroku zarzut ten jest nieuzasadniony, bowiem skarżąca nie wykazała, że Sąd I instancji dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy lub z przekroczeniem granic rozpoznawanej sprawy, w szczególności że odnosił się do innego stanu faktycznego niż wskazany w skardze.
Z kolei w myśl art. 141 § 4 p.p.s.a.: "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania." Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy konieczne dla oceny legalności kontrolowanej uchwały, a zatem zostało sporządzone zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a.
Z powołanego przepisu nie wynika bowiem, że Sąd musi się odnieść do wszystkich argumentów podnoszonych przez strony. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera stanowisko Sądu I instancji co do kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślenia wymaga, że z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wynika dla sądu administracyjnego obowiązek szczegółowego omówienia w uzasadnieniu każdej okoliczności, czy każdego argumentu lub twierdzenia, jakie pojawiło się w badanej sprawie. Uzasadnienie wyroku ma być "zwięzłe", co należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny powinien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, aby nie czynić wywodu nadmiernie rozbudowanym, a przez to niejasnym (wyrok NSA z 29.02.2008 r., II FSK 1801/06, LEX nr 488006).
Z tych też względów nieskuteczny okazał się zarzut naruszenia art 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 7a, art. 8, art. 10, art. 11, art. 80 i art. 81, art. 84 k.p.a.
Ponadto, należy podkreślić, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może służyć skutecznemu zwalczaniu merytorycznego stanowiska przyjętego przez Sąd I instancji, w tym stanu faktycznego sprawy, czy też dokonanej wykładni prawa materialnego (por. wyrok NSA z 13.10.2021 r., II OSK 311/21, LEX nr 3331946).
Za nieuzasadniony należało również uznać kolejny zarzut naruszenia przepisów postępowania. W tym przypadku z powodu tego, że poza powołaniem jako podstawy skargi kasacyjnej przepisów wynikowych, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 138 § 2 k.p.a., nie powołano przepisów, które wskazywałyby na zasadność tego zarzutu (Wyrok NSA z 10.03.2023 r., III OSK 1/21, LEX nr 3507977). "Naruszenie przepisu wynikowego, jakim jest przepis art. 138 § 2 k.p.a. jest zawsze następstwem naruszenia innych przepisów, co powoduje, że aby zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. mógł wywołać zamierzony skutek w postaci uwzględnienia skargi kasacyjnej, konieczne jest wskazanie tych przepisów postępowania, których zastosowanie zostało niewłaściwie ocenione przez Sąd I instancji." (wyrok NSA z 20.10.2021 r., II OSK 1853/21, LEX nr 3355040),
Także zarzut naruszenia art 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 136 k.p.a. nie mógł zostać uwzględniony.
Należy zauważyć, że art. 136 k.p.a. składa się z czterech paragrafów. W podnoszonym zarzucie nie sprecyzowano zaś, którą konkretnie jednostkę redakcyjną tego artykułu czyni się przedmiotem zarzutu. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy prawa, które wyraźnie zostały wskazane w skardze kasacyjnej, jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać czy Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył innych przepisów. Nie może również zastępować strony i precyzować, czy też uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku, oddalając wniosek uczestnika postępowania – P. sp. z o.o. Wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony, bowiem przepisy art. 204 pkt 1 i 2 p.p.s.a., regulujące zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w razie oddalenia skargi kasacyjnej, nie przewidują zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz uczestnika postępowania (wyrok NSA z 1.03.2022 r., I OSK 3941/18, LEX nr 3330413). Należy również wskazać, że zgodnie z art. 199 p.p.s.a., to strony ponoszą koszty postępowania ze swoim udziałem w sprawie, zaś przepis szczególny, o którym mowa w art. 199 p.p.s.a., nie przewiduje zwrotu kosztów uczestnikom postępowania. (por. wyrok NSA z 16.04.2019 r., II GSK 739/17, LEX nr 2680200).