Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 grudnia 2018 r. sygn. akt IV SAB/Wa 451/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi I. S. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, w punkcie 1. zobowiązał Wojewodę Mazowieckiego do rozpatrzenia wniosku I. S. z dnia 16 października 2017 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy – w terminie miesiąca od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; w punkcie 2. stwierdził, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w pkt 1. wyroku; w punkcie 3. stwierdził, że bezczynność Wojewody Mazowieckiego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; w punkcie 4. wymierzył Wojewodzie Mazowieckiemu grzywnę w wysokości 500 zł; w punkcie 5. przyznał od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącego I. S. sumę pieniężną w wysokości 500 zł; zaś w punkcie 6. zasądził od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącego kwotę 580 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Pismem z dnia 16 października 2017 r. I. S. wystąpił do Wojewody Mazowieckiego z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na zamiar podjęcia pracy.
Pismem z dnia 13 grudnia 2017 r. Wojewoda Mazowiecki wezwał skarżącego do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych złożonego wniosku. Skarżący uzupełnił je pismem z dnia 20 grudnia 2017 r.
W dniu 27 lutego 2018 r. Wojewoda Mazowiecki, na podstawie art. 109 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1990, z późn. zm.) wystąpił do Komendanta Nadwiślańskiego Oddziału Straży Granicznej, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Komendanta Stołecznego Policji z wnioskiem o przekazanie informacji, czy wjazd i wyjazd skarżącego na terytorium RP stanowią zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Termin uzyskania odpowiedzi upływał 29 marca 2018 r.
Pismem z dnia 5 marca 2018 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia dokumentów niezbędnych do wydania decyzji zgodnej z żądaniem strony, tj.: umowy z pracodawcą będącej podstawą do wykonywania pracy, potwierdzenia posiadania ubezpieczenia zdrowotnego oraz zapewnienia zamieszkania w Polsce i oświadczeń. Ww. wezwanie zawierało informację o terminie załatwienia sprawy do 9 kwietnia 2018 r.
W dniu 19 marca 2018 r. skarżący uzupełnił dokumenty w sprawie.
W dniu 27 marca 2018 r. Komendant Nadwiślańskiego Oddziału Straży Granicznej poinformował organ o prowadzonym postępowaniu karnym wobec I. S. oraz wydanym wyroku w sprawie o sygn. akt II K 896/17. Jednocześnie w ww. piśmie zawarto informację, że pobyt cudzoziemca na terytorium Polski może stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Pismem z dnia 10 kwietnia 2018 r. skarżący został ponownie wezwany do uzupełnienia dokumentów niezbędnych do wydania decyzji zgodnej z żądaniem strony, tj.: umowy z pracodawcą będącej podstawą do wykonania pracy oraz potwierdzenia posiadania ubezpieczenia zdrowotnego. Termin wydania decyzji wyznaczono do 21 maja 2018 r.
W dniu 10 kwietnia 2018 r. organ wystąpił do Sądu Rejonowego w K. w celu uzyskania informacji o karalności I. S., obywatela [...], urodzonego [...].
W dniu 25 maja 2018 r. ponownie wystąpiono do Sądu Rejonowego w K. w celu uzyskania informacji o karalności I. S., obywatela[...], urodzonego [...] września [...] i toczącym się postępowaniu.
Pismem z dnia 25 czerwca 2018 r. skarżący został poinformowany o konieczności przedłużenia postępowania do dnia 20 sierpnia 2018 r. z uwagi na konieczność zakończenia postępowania wyjaśniającego w sprawie oraz uzupełnienia dokumentacji. Jednocześnie I. S. został wezwany do uzupełnienia dokumentów niezbędnych do wydania decyzji zgodnej z żądaniem strony, tj.: potwierdzenia posiadania ubezpieczenia zdrowotnego ponieważ poprzednio załączone utraciło ważność.
W dniu 3 lipca 2018 r. pełnomocnik skarżącego złożył ponaglenie w sprawie do organu drugiej instancji. Postanowieniem z dnia 10 września 2018 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał ponaglenie za zasadne stwierdzając, że nie załatwienie sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa i wyznaczył termin wydania decyzji do 5 października 2018 r.
Pismem z dnia 10 lipca 2018 r. Sąd Rejonowy w K., w odpowiedzi na pismo organu, poinformował, że w Sądzie tym nie toczyło się żadne postępowanie wobec I. S., obywatela [...], urodzonego [...]. Sąd prowadził natomiast postępowanie w sprawie o sygn. akt [...] wobec I. S., obywatela[...], urodzonego [...] maja [...].
Biorąc pod uwagę, że kwestia karalności cudzoziemca nie została wyjaśniona, pismem z dnia 21 września 2018 r. organ ponownie wystąpił do Sądu Rejonowego w K. w celu uzyskania informacji w sprawie toczącej się wobec skarżącego I. S., obywatela [...], urodzonego [...] maja [...] r. Ponadto pismem z dnia 24 września 2018 r. skarżący został wezwany do organu w celu złożenia wyjaśnień. Ww. wezwanie zawierało informację o terminie załatwienia sprawy do dnia 26 listopada 2018 r. Organ wyjaśnił również, że obecnie nie jest możliwe wydanie decyzji w sprawie, gdyż oczekuje na uzupełnienie przez stronę niezbędnych dokumentów oraz zakończenie postępowania wyjaśniającego. Po uzupełnieniu materiału dowodowego oraz zakończeniu postępowania wyjaśniającego będzie możliwe wydanie decyzji w sprawie.
W dniu 28 sierpnia 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Wojewody Mazowieckiego, wpłynęła skarga I. S. na bezczynność oraz przewlekłość organu w zakresie niezałatwienia jego wniosku z dnia 16 października 2017 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu w terminie 14 dni, dokonania kontroli czy bezczynność lub przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznania skarżącemu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) zwanej dalej "P.p.s.a." ewentualnie wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości określonej w tym przepisie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę w motywach swego rozstrzygnięcia wskazał, że w okresie od dnia 28 marca 2018 r. do dnia 21 września 2018 r., tj. przez 6 miesięcy organ pozostawał w bezczynności, bowiem w okresie tym nie podjął działań zmierzających do rozpoznania przedmiotowej sprawy. Pomimo, że słusznie zwrócił się do właściwego sądu karnego z zapytaniem o kwestie postępowań, jakie toczyły się lub toczą w odniesieniu do cudzoziemca, to jednak z uwagi na pomylenie daty urodzenia skarżącego, właściwe wezwanie (prawidłowe dane skarżącego) zostało wysłane do Sądu dopiero 21 września 2018 r. Przy zachowaniu należytej staranności organ mógł o zaistniałym błędzie (który został powielony w wezwaniach z dnia 10 kwietnia 2018 r. oraz z dnia 25 czerwca 2018 r.) dowiedzieć się dużo wcześniej, chociażby z pisma Sądu Rejonowego w K. z dnia 10 lipca 2018 r. - data wpływu do organu 20 lipca 2018 r.
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że działanie Wojewody Mazowieckiego stanowiło rażące naruszenie art. 12 K.p.a., art. 35 K.p.a. i art. 36 § 1 K.p.a. Wyjaśnił, że podczas trwającego przeszło rok postępowania organ wprawdzie 4-krotnie informował skarżącego o przewidywanym terminie wydania rozstrzygnięcia i ogólnym wskazaniu przyczyny zwłoki w rozpoznaniu sprawy (konieczność uzupełnienia materiału dowodowego, przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego), nie zachował jednak terminów wskazanych przez siebie, a co więcej nie wydał również rozstrzygnięcia w terminie zakreślonym mu przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w postanowieniu z dnia 10 września 2018 r., wydanym na podstawie art. 37 § 1 pkt. 2 K.p.a., tj. do 5 października 2018 r. Długi okres braku właściwej aktywności organu zmierzającej do załatwienia sprawy w formie procesowej, wynikający wyłącznie i bezpośrednio z jego błędów i opieszałości, doprowadził do sytuacji, w której termin załatwienia sprawy (przyjmując maksymalny 2-miesięczny termin) został ponad 6-krotnie przekroczony.
Zwrócono również uwagę, że poza informacją z Sądu pozostałe dokumenty jakich żądał od strony organ, były związane z aktualizacją danych, których strona nie musiałaby składać gdyby organ w terminie rozpoznał jej wniosek.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Wojewoda Mazowiecki, zaskarżając go w części, tj. co do punktu 3, 4 i 5. Skarżący, na podstawie art.174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie:
- 1) art. 149 § 1 i § 1a P.p.s.a w związku z art. 35 § 3 i § 5 K.p.a. oraz 36 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy z sytuacją rażącego naruszenia prawa nie mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie;
- 2) art. 149 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 149 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 i 7 P.p.s.a poprzez przyznanie od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie 500 zł oraz nałożenie na Wojewodę Mazowieckiego grzywny w wysokości 500 zł, podczas gdy są to dwa alternatywne środki o charakterze pieniężnym, a w świetle okoliczności sprawy ani przyznanie sumy pieniężnej skarżącemu ani nałożenie grzywny nie było zasadne i jako takie nie powinno być stwierdzone.
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono, na podstawie art. 188 P.p.s.a. o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie punktu 3, 4 i 5 i rozpoznanie skargi, jeśli Sąd uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona poprzez uznanie braku przewlekłości prowadzonego postępowania z rażącym naruszeniem prawa, niewymierzanie organowi grzywny i niezasądzenie od organu sumy pieniężnej na rzecz skarżącego; ewentualnie na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie w zakresie punktu 3, 4 i 5 zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (tak Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opub. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).
Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.
Strona skarżąca kasacyjnie zaskarżyła wyrok Sądu pierwszej instancji tylko w części obejmującej pkt 3, 4 i 5. Tym samym rozpoznanie skargi kasacyjnej będzie obejmowało tylko ten zakres zaskarżenia.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Niezasadnym jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 149 § 1a P.p.s.a w związku z art. 35 § 3 i § 5 oraz 36 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 35 § 3 K.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Trafnie wywiódł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji, że w tej sprawie nawet przyjmując szczególnie jej skomplikowany charakter, dwumiesięczny termin załatwienia upłynął zanim organ podjął pierwszą czynność. Po podjęciu tej czynności, dalsze prowadzenie postępowania nacechowane było bezczynnością organu.
Prawidłowo Sąd pierwszej instancji stwierdził, że pomiędzy dniem 28 marca 2018 r. a 21 września 2018 r. Wojewoda Mazowiecki pozostawał w bezczynności. Wprawdzie wystosował pismo do Sądu Rejonowego w K. z zapytaniem o karalność skarżącego I. S., ale pismo to zostało błędnie sporządzone i w związku z tym mimo, że organ powinien tę pomyłkę dostrzec, Wojewoda nie podjął czynności celem skrócenia czasu prowadzonego postępowania.
W związku z tym trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że w okolicznościach tej sprawy, mając na uwadze termin złożenia przez stronę wniosku (16 października 2017 r.) i datę podjęcia pierwszej czynności przez ten organ (20 grudnia 2018 r.) a następnie otrzymanie w dniu 27 marca 2018 r. informacji o skarżącym od Komendanta Nadwiślańskiego oddziału Straży Granicznej powinno spowodować bezzwłoczne zwrócenie się do właściwego sądu karnego o uzyskanie informacji co do prowadzenia postępowania przeciwko skarżącemu lub jego skazania. Prawidłowe zapytanie Wojewoda Mazowiecki wystosował dopiero 21 września 2018 r., bo za takie nie można uznać wcześniejszego zapytania, w którym omyłkowo wpisano datę urodzenia skarżącego.
Powyższe uzasadniało wydanie przez Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. rozstrzygnięcia stwierdzającego dopuszczenie się przez stronę skarżącą kasacyjnie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa.
Zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 35 § 5 K.p.a. strona skarżąca nie uzasadniła. Tym samym nie ma możliwości kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie oceny, na czym miałoby polegać naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 35 § 5 K.p.a.
Zarzut naruszenia art. 36 K.p.a. jest nieprawidłowo zredagowany. Przepis ten bowiem zawiera dwa paragrafy, a strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała, który z tych paragrafów został naruszony przez Sąd. Ponadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej także nie ma żadnego uzasadnienia tego zarzutu. Tak zredagowanie skargi kasacyjnej stanowi niedopełnienie warunku wynikającego z art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym elementem formalnym takiej skargi jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie podnosi się, że stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. podstawy kasacyjne powinny być uzasadnione, co oznacza, że uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno być skonstruowane w taki sposób, aby można było powiązać je z konkretnymi przepisami prawa, uznanymi przez autora skargi kasacyjnej za naruszone. Winno ono też być na tyle precyzyjne, aby pozwalało na sformułowanie zwrotu stosunkowego o zgodności bądź niezgodności zaskarżonego wyroku z prawem (wyrok NSA dnia 25 lipca 2019 r. sygn. akt II GSK 1269/17, opub. w Lex nr 2704405; wyrok NSA z 19 lipca 2019 r. sygn. akt II FSK 2874/17, opub. w Lex nr 2718860; wyrok NSA z dnia 9 lipca 2019 r. sygn. akt II GSK 525/17, opub. w Lex nr 2702317; wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. akt I FSK 934/17, opub. w Lex nr 2694714).
Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 149 § 1 P.p.s.a. i to z dwóch powodów. Po pierwsze przepis ten dzieli się na dalsze wewnętrzne jednostki redakcyjne (punkty) zawierające odrębne normy prawne, a w skardze kasacyjnej nie wskazano, który precyzyjnie wskazany przepis stanowi zarzut skargi kasacyjnej. Ponadto art. 149 § 1 pkt 1 i 3 P.p.s.a. był podstawą do wydania przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonego wyroku w punktach 1 i 2, a w tym zakresie strona skarżąca kasacyjnie nie zaskarżyła tego wyroku.
Niezasadnym jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 149 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 149 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 i 7 P.p.s.a poprzez przyznanie od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie 500 zł oraz nałożenie na Wojewodę Mazowieckiego grzywny w wysokości 500 zł, podczas gdy są to dwa alternatywne środki o charakterze pieniężnym i nie było podstaw do ich zasądzania od strony skarżącej kasacyjnie.
Ustosunkowując się do tego zarzutu należy stwierdzić, że zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. Sąd, w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości do wartości pięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.
Mając na uwadze, że w sprawie zaistniały podstawy do uznania, że Wojewoda Mazowiecki prowadził postępowanie w sposób przewlekły noszący cechy rażącego naruszenia prawa, zasadne było przyznanie skarżącemu I.i S. na jego wniosek sumy pieniężnej wskazanej w art. 149 § 2 P.p.s.a. Jednocześnie należy zaznaczyć, że zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2018 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2017 r. (M. P. z 2018 r. poz. 187) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2017 r. wyniosło 4 271,51 zł, co oznacza, że górna granica sumy pieniężnej możliwej do zasądzenia na rzecz skarżącego wynosiła 21 357,55 zł. Tym samym kwota zasądzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wysokości 500 złotych nie tylko, że mieściła się w ustawowych granicach, ale była niewiele większa niż 10 % jednomiesięcznego wynagrodzenia i znajdowała swoje uzasadnienie w realiach rozpoznawanej sprawy.
Zasadnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że taka kwota stanowiła w okolicznościach tej sprawy pewnego rodzaju zadośćuczynienie dla skarżącego, wobec którego organ przez wiele miesięcy pozostawał w bezczynności w załatwieniu sprawy zainicjowanej wnioskiem z 16 października 2017 r. Przyznanie skarżącemu określonej sumy pieniężnej było konsekwencją stwierdzenia prowadzenia przez organ postępowania w sposób przewlekły z rażącym naruszeniem przepisów prawa.
Także w okolicznościach tej sprawy wymierzenie organowi grzywny w wysokości 500 złotych miało swoje uzasadnienie w art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a.
Trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że wymierzając grzywnę uwzględnił zaniechania i zaniedbania organu w podejmowanych w tej sprawie czynnościach zmierzających do zakończenia postępowania, a sama wysokość grzywny będzie adekwatna do stopnia przyczynienia się organu do rażącej bezczynności. Przy czym zgodnie z art. 156 § 6 P.p.s.a. maksymalna wysokość grzywny mogła wynieść 42 715,10 złotych.
Podnoszona w tym zakresie przez stronę skarżącą kasacyjnie argumentacja wskazująca na znaczny wpływ spraw oraz braki kadrowe nie stanowią usprawiedliwionego uzasadnia zwłoki w rozpoznaniu sprawy administracyjnej. Okoliczności te wiążą się z niedochowaniem przez organ należytej staranności w zabezpieczeniu dostatecznej obsady kadrowej zapewniającej terminowe załatwianie spraw administracyjnych i odpowiedniego zorganizowania postępowania administracyjnego, obejmującego również egzekwowanie od pracowników obowiązków w takim okresie, aby wydanie decyzji kończącej postępowanie prowadzone przez organ nastąpiło w rozsądnym terminie (wyrok NSA z 17 lipca 2018 r. sygn. akt I OSK 2542/16; wyrok NSA z 21 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 521/16; wyrok NSA z 1 sierpnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2614/16; wyrok NSA z dnia 25 lipca 2019 r. sygn. akt II OSK 1233/19, opub. w Lex nr 2704748).
Tym samym skoro zarzuty zawarte w skardze kasacyjne nie okazały się trafne, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu, to stosowanie do art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji i oddalił skargę kasacyjną.