Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 26 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 703/12

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 348/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę M. G. na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją z dnia [...] maja 1997 r. Prezydent Miasta Lublin nakazał J. G. rozbiórkę budynku usługowo-handlowego znajdującego się na działce przy [...] w L., wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 29 lipca 1997 r., kiedy Wojewoda Lubelski, rozpoznając odwołanie J. G., utrzymał ją w mocy. W dniu 5 listopada 1998 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie prawomocnym wyrokiem, sygn. akt II SA/Lu 1057/97, oddalił skargę na ww. decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] lipca 1997 r. W dalszej kolejności Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta Lublin decyzją z dnia [...] marca 2001 r. odroczył wykonanie rozbiórki przedmiotowego obiektu określając końcowy termin na dzień 31 grudnia 2001 r.

Kolejnym upomnieniem z dnia 3 listopada 2010 r. wezwano M. G. (następcę prawnego J. G.) do wykonania obowiązku wynikającego z przywołanej wyżej decyzji, informując o zagrożeniu wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

Następnie w dniu 1 grudnia 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta Lublin wystawił tytuł wykonawczy w stosunku do M.G., wraz z klauzulą o skierowaniu do przymusowego wykonania określonego w nim obowiązku o charakterze niepieniężnym, poprzez zastosowanie grzywny w celu przymuszenia i wykonania zastępczego. Tytuł ten doręczono zobowiązanej w dniu 9 grudnia 2010 r.

Pismem z dnia 15 grudnia 2010 r. M. G. wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji, formułując jednocześnie wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu prawomocnego rozpatrzenia wniosku o uchylenie decyzji Prezydenta miasta Lublin orzekającej rozbiórkę przedmiotowego budynku usługowo-handlowego.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta Lublin odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego z dnia 1 grudnia 2010 r. W uzasadnieniu wskazano, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek zawieszenia postępowania określonych w art. 56 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Zdaniem organu wskazana przez stronę okoliczność w postaci prowadzenia postępowania w sprawie uchylenia decyzji stanowiącej podstawę postępowania egzekucyjnego mogłaby stanowić o zawieszeniu postępowania jedynie w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Jednakże w postępowaniu egzekucyjnym przesłanki zawieszenia postępowania uregulowane w art. 97 K.p.a. nie mają zastosowania.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Maja Grzesiak.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zakwestionowane postanowienie organu pierwszej instancji uznając, iż nie narusza ono prawa.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że chybiony jest zarzut co do możliwości zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Jedynym przepisem przewidującym możliwość zawieszenia postępowania egzekucyjnego jest art. 56 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosła M. G. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wskazując, iż zarzuty skargi są bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że wniesiona skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

W uzasadnieniu wskazano, że przypadki nakazujące zawieszenie postępowania egzekucyjnego zostały enumeratywnie wymienione w art. 56 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, aby przedstawione przez nią okoliczności stanowiły jedną z przesłanek stanowiących podstawę do zawieszenia postępowania. Dalej Sąd wskazał, że początkowo jako podstawę zawieszenia postępowania egzekucyjnego skarżąca wskazywała złożenie wniosku o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta Lublina z dnia 30 maja 1997 r. lub stwierdzenie jej wygaśnięcia, a następnie toczące się postępowanie egzekucyjne w przedmiocie jego umorzenia oraz zgłoszonych zarzutów do tytułu wykonawczego.

W związku z powyższym Sąd wyjaśnił, że ani fakt złożenia wniosku o uchylenie decyzji nakazującej rozbiórkę lub jej wygaśnięcie ani okoliczność toczącego się postępowania w sprawie zgłoszonych zarzutów oraz umorzenia postępowania egzekucyjnego, nie mają wpływu na tok postępowania egzekucyjnego. Żadna z tych okoliczności nie została bowiem wskazana w art. 56 ustawy. Nie są nimi także okoliczności w postaci toczących się postępowań w zakresie zgłoszonych do tytułu wykonawczego zarzutów oraz umorzenia postępowania egzekucyjnego. Także taką okolicznością nie jest zmiana planu miejscowego, której dokonanie - zdaniem skarżącej - umożliwia obecnie zalegalizowanie przedmiotowego obiektu.

Ponadto, jak wynika z akt sprawy, oba wnioski skarżącej o uchylenie decyzji nakazującej rozbiórkę oraz jej wygaśnięcie zostały odmownie rozpatrzone przez organy do tego uprawnione, a wydane w tym przedmiocie decyzje mają walor ostateczności.

Nadto, wbrew stanowisku skarżącej, podstawy do zawieszenia postępowania o jakich mowa w art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zostały wymienione w sposób enumeratywny i przepisy art. 97 K.p.a. w postępowaniu egzekucyjnym nie mają zastosowania. Takie stanowisko prezentowane jest w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych. Nadto Sąd wyjaśnił, że przepis art. 56 § 1 pkt 5 powyższej ustawy mówiący, że postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w innych przypadkach przewidzianych w ustawach, z całą pewnością nie odsyła do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy dana ustawa wprost określa przypadki zawieszenia postępowania egzekucyjnego (np. art. 159 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe, tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665 ze zm.).

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", oddalono wniesioną skargę.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiodła skarżąca, zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości. Zakwestionowanemu orzeczeniu zarzucono:

1. I. naruszenie przepisów postępowania, tj:
2. 1. art. 1 i art. 3 § 1 w zw. z art. 151 i art. 145 § 1 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 4 K.p.a. w zw. z art. 40 § 2 K.p.a. w zw. z art. 15, 18 i 33 pkt 1, 4, 7 oraz art. 59 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przejawiające się w tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) i wadliwie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, chociaż istniały przesłanki do "stwierdzenia nieważności postanowienia" w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. lub uchylenia w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w sytuacji, gdy organy administracji błędnie zarzuty oddaliły przyjmując, iż do skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego wystarczające jest doręczenie wymaganego przez art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji upomnienia pełnomocnikowi skarżącej, a nie bezpośrednio skarżącej i zarazem zobowiązanej w postępowaniu egzekucyjnym, a także, iż doręczony może być oryginał zamiast odpisu tytułu wykonawczego. Przede wszystkim jednak organy administracji, a zwłaszcza WSA nie dostrzegły (mimo niepodniesienia takiego zarzutu w skardze), iż pełnomocnictwo złożone zostało organowi egzekucyjnemu jednokrotnie, a postępowanie egzekucyjne którego dotyczyło pełnomocnictwo z dnia 11 czerwca 2003 r. zostało umorzone postanowieniem Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta Lublin z dnia [...] października 2010 r., znak: [...] i nie zostały złożone organowi odrębne pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej w ponownie wszczętym postępowaniu, niezależnym od poprzedniego. Należało zatem uznać, że w momencie ponownego wszczęcia postępowania egzekucyjnego, które nastąpiło po umorzeniu postępowania, którego dotyczyło pełnomocnictwo z dnia 11 czerwca 2003 r. skarżąca działała osobiście; w konsekwencji w ocenie skarżącej należy uznać, że wymagane przez ustawodawcę, wspomniane wyżej upomnienie w ogóle nie zostało skarżącej doręczone (doręczone zostało bowiem pełnomocnikowi, którego dotyczyło pełnomocnictwo z dnia 11 czerwca 2003 r., nieobejmujące upoważnienia do reprezentowania w obecnie prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym). Zatem obecnie prowadzone postępowanie egzekucyjne w stosunku do skarżącej nie zostało skutecznie zainicjowane z powodu wystąpienia przesłanki umorzenia postępowania administracyjnego przewidzianej w art. 59 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - w postaci braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia pomimo ciążącego na wierzycielu obowiązku jego doręczenia, a nadto doręczenia zobowiązanemu oryginału, a nie odpisu tytułu;
3. 2. art. 1 i art. 3 § 1 w zw. z art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 28a i 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przejawiające się tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie (art. 145 § 1 pkt 2 lub art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.) i wadliwie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, w sytuacji gdy organ administracji, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi (art. 28a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), nie wykazał przejścia dochodzonego obowiązku na następcę prawnego przy pomocy urzędowego dokumentu. W zakresie tym mamy do czynienia z błędnie ustalonym stanem fatycznym jak i prawnym. Skoro bowiem nakaz rozbiórki dotyczy J. G., a M. G. nie jest następcą prawnym Jerzego, to organ miał obowiązek wykazać przy pomocy dokumentu urzędowego przejście obowiązku. Dokumentem w tym zakresie nie jest przywołany § 8 umowy sprzedaży nieruchomości z dnia 28 września 2001 r., bowiem dotyczy ona sprzedaży nieruchomości przez [...] Sp. z o.o. na rzecz M. G. Możliwość prowadzenia egzekucji w stosunku do M. G. wymagała uprzedniego wykazania przejścia obowiązku z J. G. na [...] Sp. z o.o. i wystawienia na tę Spółkę tytułu wykonawczego - co w niniejszym postępowaniu nie nastąpiło, a wada ta oznacza, iż postępowanie prowadzone było wobec osoby, która nie była zobowiązana i co nakazywało uwzględnienie zarzutu w oparciu o przesłankę z art. 33 pkt 4;
4. 3. art. 1 i art. 3 § 1 w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 i art. 145 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 4 w zw. z art. 40 § 2 K.p.a. w zw. z art. 33 pkt 4 i 59 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przejawiające się w tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) i niezasadnie skargę oddalił, chociaż istniały przesłanki do stwierdzenia nieważności postanowienia lub uwzględnienia skargi w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. wobec tego, że istniały podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego wobec błędnego przyjęcia, że osobą zobowiązaną jest M. G., podczas gdy zgromadzony w toku niniejszej sprawy materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że osobą zobowiązaną był J. G., a zwłaszcza w związku ze wskazanym wyżej niewykazaniem przez organ egzekucyjny przejścia dochodzonego obowiązku na następcę prawnego w sposób przewidziany w ustawie egzekucyjnej, co wskazuje na wystąpienie w niniejszej sprawie przewidzianej w art. 59 § 1 pkt 4 przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego w postaci błędu co do osoby zobowiązanego;
5. 4. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 15 § 1, art. 59 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez błędne ustalenie zarówno przez Sąd pierwszej instancji jak i organy egzekucyjne obydwu instancji, że skarżąca w toku postępowania egzekucyjnego działała przez pełnomocnika, w sytuacji gdy złożone organowi egzekucyjnemu pełnomocnictwo po pierwsze nie obejmowało przyjęcia upomnienia, a nadto dotyczyło postępowania, które zostało umorzone, a w konsekwencji prawomocnie zakończone, a w obecnie prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym pełnomocnik nie został przez skarżącą ustanowiony. Skarżąca działała zatem w tym postępowaniu osobiście i zarówno przewidziane w art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji upomnienie jak i wszelkie dalsze czynności postępowania egzekucyjnego powinny być adresowane przez organ egzekucyjny bezpośrednio do skarżącej. W konsekwencji w toku niniejszej sprawy zaistniała przesłanka umorzenia postępowania administracyjnego przewidziana w art. 59 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w postaci braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia, pomimo ciążącego na wierzycielu obowiązku jego doręczenia;
6. 5. art. 1 i art. 3 § 1 w zw. z art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez wadliwe oddalenie skargi na skutek błędnej wykładni art. 33 w zw. z art. 26 § 1 i § 5 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polegającej na przyjęciu, że doręczenie skarżącej zamiast odpisu tytułu wykonawczego jego oryginału (s. 7 akapit 3 uzasadnienia) nie mieści się w katalogu zarzutów wymienionych w art. 33 pkt 1-10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdy tymczasem tylko doręczenie "odpisu", a nie oryginału tytułu wykonawczego wszczyna egzekucję (art. 26 § 1 i § 5 pkt 1), a tym samym w przypadku doręczenia oryginału można mówić o "nieistnieniu obowiązku" w rozumieniu art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Doręczenie oryginału powoduje, iż egzekucja w istocie nie jest wszczęta. Organ egzekucyjny nie dysponuje bowiem tytułem wykonawczym. Przywołana w tym przypadku przez Wojewódzki Sąd reguła wnioskowania nie znajduje zasadnego zastosowania, jako że wykładnia gramatyczna (literalne brzmienie) przepisu art. 26 § 5 nie pozostawia wątpliwości co do wykładni. Organ egzekucyjny może bowiem czynić wyłącznie to na co mu przepis wyraźnie zezwala (w tym przypadku nakazuje doręczenie odpisu, a nie oryginału).
7. II. naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.):
8. 6. poprzez błędną wykładnię art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 40 § 2 K.p.a. i art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polegającą na przyjęciu, iż "przez obowiązek doręczenia upomnienia zobowiązanemu należy również rozumieć obowiązek jego doręczenia pełnomocnikowi zobowiązanego, jeżeli podmiot ten go ustanowił", podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu wyklucza możliwość doręczenia upomnienia pełnomocnikowi zamiast zobowiązanemu.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zakwestionowanego wyroku w całości i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor rozwinął przytoczone wyżej zarzuty.

Prokurator Prokuratury Okręgowej w Lublinie delegowany do Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej jako nieposiadającej usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dopatrzono się zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, enumeratywnie wymienionych w § 2 tego przepisu, zatem wniesioną skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

W przedmiotowej sprawie kontroli Sądu pierwszej instancji poddane zostało postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r. znak [...] wydane w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zatem kontrolując powyższy akt Sąd rozważał jedynie kwestię prawidłowości odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o przepisy art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tymczasem skarżąca powołała szereg zarzutów w oderwaniu od przedmiotu kontroli dokonanej przez Sąd pierwszej instancji i rozważań tego Sądu dotyczących kwestii zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Nadto wskazać należy, że w trzech sprawach ze skargi kasacyjnej M. G., dotyczących przecież różnych przedmiotów – niniejsza dotyczy kwestii zawieszenia postępowania, zaś dwie pozostałe zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (II OSK 704/12) oraz odmowy umorzenia postępowania (II OSK 702/12), a pełnomocnik skarżącej kasacyjnie formułując skargi kasacyjne od orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wydanych w tych trzech, różnych przecież, sprawach, sformułował tożsame zarzuty, nie biorąc w ogóle pod uwagę odrębności tych postępowań i kierunku orzekania przez Sąd pierwszej instancji.

Przechodząc do rozważanie podniesionych w niniejszej sprawie zarzutów skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie, albowiem w żaden sposób nie podważają stanowiska zajętego przez Sąd pierwszej instancji.

Jak wyjaśnił to już Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku przesłanki, zaistnienie których statuuje po stronie organów obowiązek zawieszenia postępowania egzekucyjnego, są enumeratywnie wymienione w art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Co do zasady zawieszenie postępowania egzekucyjnego wiąże się z wystąpieniem okoliczności uzasadniających czasową przerwę w prowadzonym postępowaniu. W orzecznictwie przyjmuje się, że ww. przepis enumeratywnie wymienia okoliczności, zaistnienie których może spowodować czasową przerwę w toku postępowania egzekucyjnego, jednakże nie jest to katalog zamknięty. Bowiem pkt 5 § 1 art. 56 wskazuje na inne przypadki przewidziane w ustawach. Powyższe oznacza tyle, że tylko ustawa może przewidywać przypadki szczególne, wystąpienie których powoduje po stronie organu obowiązek zawieszenia postępowania.

Naruszenia art. 1 i art. 3 § 1 w zw. z art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 4 K.p.a. w zw. z art. 40 § 2 K.p.a. w zw. z art. 15, 18 i 33 pkt 1, 4, 7 oraz art. 59 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji strona skarżąca upatruje w nieuwzględnieniu skargi przez Sąd pierwszej instancji, chociaż zaistniały przesłanki do zastosowania art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. lub art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b P.p.s.a., gdyż organy administracji błędnie oddaliły zarzuty przyjmując, iż do skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego wystarczające jest doręczenie upomnienia pełnomocnikowi skarżącej, zamiast jej osobiście, mimo braku pełnomocnictwa w tej sprawie, oraz w tym, iż doręczony może być oryginał zamiast odpisu tytułu wykonawczego.

Przede wszystkim wskazać należy, że przedmiotowa sprawa dotyczy – jak już wyżej podniesiono – kwestii zawieszenia postępowania, a nie oddalenia zarzutów. Zatem powyższe okoliczności podniesione przez pełnomocnika skarżącej nie mogą być brane pod uwagę przy ocenie zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji. Również dla czasowej przerwy w toku postępowania nie ma znaczenia kwestia skutecznego wszczęcia postępowania. Przypomnieć bowiem należy, że przepis art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu: 1/ w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej, 2/ w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego, 3/ w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego, 4/ na żądanie wierzyciela, 5/ w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

Tymczasem przytoczone przez skarżącą okoliczności nie odpowiadają powyższym przesłankom. Zatem zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Taka sama argumentacja dotyczy zarzutu naruszenia przepisów art. 1 i art. 3 § 1 w zw. z art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 28a i 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który autor skargi kasacyjnej także powiązał z kwestią prawidłowości wystawienia tytułu wykonawczego i wszczęcia postępowania egzekucyjnego przeciwko skarżącej, co może być ewentualnie podstawą wniesienia zarzutów, a nie zawieszenia postępowania.

Natomiast naruszenia art. 1 i art. 3 § 1 w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 i art. 145 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 4 w zw. z art. 40 § 2 K.p.a. w zw. z art. 33 pkt 4 i art. 59 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji skarżąca upatruje w wadliwym niezastosowaniu środków przewidzianych w ustawie, a dotyczących wyeliminowania kontrolowanego postanowienia z obrotu, mimo że istniały przesłanki do umorzenia postępowania na podstawie art. 59 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w postaci tego, że zobowiązanym w niniejszej sprawie była inna osoba, niż skarżąca kasacyjnie. Przepis art. 59 § 1 pkt 4 powyższej ustawy stanowi, że postępowanie egzekucyjne umarza się, gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego. Takiej przesłanki brak jest w treści art. 56 § 1 ustawy, zatem Sąd pierwszej instancji nie miał obowiązku badać tej kwestii w postępowaniu dotyczącym zawieszenia postępowania. W związku z powyższym i ten zarzut należy uznać za oczywiście nietrafny.

Z kolei zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 15 § 1 i art. 59 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji autor skargi kasacyjnej powiązał z wadliwym ustaleniem przez Sąd, że skarżąca w toku postępowania działała przez pełnomocnika, w sytuacji gdy złożone organowi pełnomocnictwo nie obejmowało przyjęcia upomnienia oraz dotyczyło postępowania, które zostało umorzone. W konsekwencji, zdaniem pełnomocnika skarżącej, przedmiotowe postępowanie powinno zostać umorzone na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 cytowanej wyżej ustawy.

Odnosząc się do tak skonstruowanego zarzutu, mimo częściowej jego wadliwości, stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie z przedstawionych niżej powodów.

Przepis art. 32 K.p.a. stanowi, że strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu (art. 33 § 2 K.p.a.). Zaś w sytuacji, gdy strona działała przez przedstawiciela – pisma doręcza się temu przedstawicielowi (art. 40 § 2 K.p.a.). Przepisy te, na zasadzie art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, mają odpowiednie zastosowanie do postępowania egzekucyjnego.

Jak wynika z akt administracyjnych załączonych do sprawy w toku postępowania w dniu 12 czerwca 2003 r. (prezentata) wpłynęło do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta Lublin pełnomocnictwo, w treści którego M. G. upoważniła adwokata D. P. cyt. "do prowadzenia we wszystkich instancjach administracyjnych i sądowych wszelkich spraw związanych z nakazem rozbiórki obiektu położonego w Lublinie przy [...]". Zatem mamy tutaj do czynienia z pełnomocnictwem ograniczonym do prowadzenia konkretnych spraw zarówno przed organami administracji jak i sądami związanych z rozbiórką wskazanego wyżej obiektu. Tymczasem niniejsza sprawa mieści się w granicach upoważnienia udzielonego przez stronę pełnomocnikowi, albowiem dotyczy ona egzekucji obowiązku rozbiórki przedmiotowego obiektu. Stroną zobowiązaną jest właśnie skarżąca. Problem zaś sprowadza się do kwestii czy to pełnomocnictwo, które zostało wówczas złożone nadal zachowuje swoją moc. Zdaniem autora skargi kasacyjnej pełnomocnictwo to zostało złożone do sprawy, która została już zakończona, a zatem w obecnie prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym pełnomocnik nie został ustanowiony.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższy pogląd, w okolicznościach tej konkretnej sprawy, nie może skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku. Bowiem, jak wynika z akt sprawy, przedmiotowe pełnomocnictwo zostało złożone do sprawy egzekucyjnej w toku której zostały wydane trzy tytułu egzekucyjne – pierwszy oznaczony nr [...] w dniu [...] maja 2003 r., drugi o nr [...] w dniu [...] maja 2010 r. oraz trzeci o nr [...] w dniu [...] grudnia 2010 r. Tytuły te zostały wydane w ramach postępowania, na skutek postanowień Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiednio z dnia [...] marca 2010 r. i z dnia [...] września 2010 r., które to postanowienia zostały wydane na skutek zażaleń strony na postanowienia organu pierwszej instancji wydane w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów związanych z wszczęciem postępowania egzekucyjnego w celu wyegzekwowania obowiązku określonego w poszczególnych tytułach, tj. z dnia [...] maja 2010 r. i z dnia [...] maja 2003 r., a które to postanowienia organu pierwszej instancji zostały uchylone, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W postanowieniu z dnia [...] września 2010 r. organ odwoławczy wskazał, że obydwa tytuły wykonawcze, z uwagi na wady formalne, winny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Na skutek tego zalecenia umorzono postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie obydwu wskazanych wyżej tytułów wykonawczych (postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta Lublin z dnia [...] października 2010 r. i z dnia [...] października 2010 r.). W związku z powyższym wystawiono kolejny tytuł wykonawczy w dniu 1 grudnia 2010 r. W tej sytuacji nie można twierdzić, że – w okolicznościach tej konkretnej sprawy – postępowanie toczące się na skutek każdego z ww. tytułów wykonawczych wymagał odrębnego pełnomocnictwa, zwłaszcza że w aktach brak jest oświadczenia strony o jego wypowiedzeniu.

Również adwokat D. P. nie poinformował organu, że nie jest już pełnomocnikiem skarżącej, mimo że w imieniu skarżącej odbierał wszystkie kierowane do niego jako pełnomocnika pisma, a skarżąca terminowo składała stosowne środki zaskarżenia. W tej sytuacji, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można skutecznie twierdzić, że adw. D. P. nie był pełnomocnikiem strony w toku całego postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wyegzekwowania obowiązku rozbiórki obiektu.

Niezależnie od powyższego zwrócić należy uwagę, że przepis art. 174 pkt 2 P.p.s.a. stanowi, iż skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej kasacyjnie nie wykazał, by niedostrzeżenie przez Sąd pierwszej instancji ewentualnych wad w doręczeniu kontrolowanych postanowień stronie skarżącej kasacyjnie miało istotny wpływ na wynik sprawy, skoro zarówno postanowienie organu pierwszej jak i drugiej instancji wydane w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania dotarło do wiadomości strony. Wniosek taki wynika z faktu, że od powyższych aktów zostały wniesione przez stronę w terminie odpowiednie środki zaskarżenia.

Natomiast kwestii prawidłowości innych czynności dokonanych w sprawie Wojewódzki Sąd w tego typu postępowaniu nie miał obowiązku badać, bo nie miały one wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie zawieszenia postępowania.

Ponadto naruszenia art. 1 i art. 3 § 1 w zw. z art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 134 § 1 P.p.s.a. skarżąca upatruje w wadliwym oddaleniu skargi na skutek błędnej wykładni art. 33 w zw. z art. 26 § 1 i § 5 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Powyższy zarzut jest wadliwy o tyle, że Sąd pierwszej instancji w tym orzeczeniu w ogóle nie dokonywał wykładni powyższych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dotyczących przecież kwestii doręczenia tytułu wykonawczego oraz przesłanek wszczęcia egzekucji i obowiązku wystawienia tytułu wg określonego wzoru. Poza tym w sprawie dotyczącej odmowy zawieszenia postępowania Sąd nie bada kwestii poprawnego wszczęcia postępowania, a jedynie – jak już wyżej wskazano – prawidłowość wydania aktu w przedmiocie zawieszenia. W tej sytuacji także zarzut naruszenia art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 40 § 2 K.p.a. i art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z tego powodu, że wykładnia tego przepisu wyklucza doręczenie upomnienia pełnomocnikowi, nie może skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku.

Zaś przytoczonego w treści zarzutu cytatu mającego świadczyć o zajętym przez Sąd pierwszej instancji stanowisku, Naczelny Sąd Administracyjny nie odnalazł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zatem trudno jest przyjąć, że pogląd taki został przez ten Sąd wypowiedziany.

Generalnie więc w rozpoznawanej sprawie, co jest niesporne, nie zaistniały okoliczności, które uzasadniałyby czasowe zaniechanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a więc brak było jakichkolwiek podstaw do jego zawieszenia. Zatem wydane w sprawie rozstrzygnięcia o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego pozostają w zgodzie z prawem, zaś kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji potwierdzająca w tym zakresie brak naruszeń prawa, dokonana została w sposób prawidłowy nienaruszający przepisów procesowych powołanych w skardze kasacyjnej.

Dotychczasowe rozważania wskazują zatem na brak usprawiedliwionych zarzutów skargi kasacyjnej.

Dlatego też mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny wniesioną skargę kasacyjną oddalił jako niezasadną.