Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę M. T. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarga podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", z uwagi na to, że należny od skargi wpis został uiszczony z uchybieniem terminu. Zarządzeniem z dnia 30 października 2014 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 6 listopada 2014 r., a zatem termin do uiszczenia wpisu upływał z dniem 13 listopada 2014 r. Skarżący uiścił wpis w dniu 20 listopada 2014 r.
Skarżący w skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 6, art. 58 § 3 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a., a także art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, podnosząc, że skarżący nie został należycie pouczony o skutkach uchybienia terminowi do opłacenia skargi. Skarżący występował w sprawie osobiści bez udziału profesjonalnego pełnomocnika. Pozycja procesowa takiego uczestnika postępowania wymaga, w myśl art. 6 P.p.s.a., udzielenia mu jasnych oraz niebudzących wątpliwości wskazówek oraz pouczeń o skutkach prawnych podejmowanych czynności. Treść wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi nie spełnia tych wymagań. Skarżący nie został należycie pouczony o możliwości ubiegania się o prawo pomocy. Z tych przyczyn skarżący uiścił wpis z uchybieniem terminu do jego uiszczenia. Zaskarżone orzeczenie zamyka skarżącemu drogę do wydania wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zarzuty naruszenia art. 6, art. 58 § 3 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a., a także art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP są chybione.
Skarga podlega odrzuceniu, jeżeli mimo wezwania nie zostanie uiszczony od niej należy wpis w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania (art. 220 § 3 w związku z art. 220 § 1 P.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że zarządzeniem z dnia 30 października 2014 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 6 listopada 2014 r. (k.
13) Termin do uiszczenia wpisu upływał z dniem 13 listopada 2014 r. Skarżący uiścił wpis w dniu 20 listopada 2014 r., a zatem z uchybieniem terminu do jego uiszczenia. W takich okolicznościach sprawy prawidłowo Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę, od której należny wpis został uiszczony z uchybieniem terminu.
Nie można podzielić zarzutów skargi kasacyjnej, że zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu zostało sformułowane nieprawidłowo, albowiem było nieprecyzyjne i niejasne. Wezwanie prawidłowo i jednoznacznie określa kwotę wpisu, termin jego uiszczenia oraz konsekwencje nieuiszczenia wpisu w terminie. W wezwaniu pouczono skarżącego o możliwości zaskarżenia zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu oraz o możliwości wystąpienia z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Wezwanie to nie wymagało dalszego doprecyzowania. Całkowicie chybione są zatem zawarte w skardze kasacyjnej twierdzenia o iluzoryczności pouczenia.
W konsekwencji nie można przyjąć, że zaskarżone postanowienie narusza konstytucyjną zasadę prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) oraz konstytucyjny zakaz zamykania drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw (art. 77 ust. 2 Konstytucji RP). Obowiązek zagwarantowania skutecznego dostępu do sądu nie oznacza konieczności zagwarantowania stronom bezwarunkowego i nieograniczonego prawa do składania skarg. Wymóg zachowania terminów ustawowych nie stanowi ograniczenia prawa do sądu i jest usprawiedliwiony koniecznością zapewnienia właściwego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia