Uzasadnienie
Postanowieniem z 31 marca 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M. T. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 25 listopada 2014 r. wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 1211/14 o odrzuceniu skargi M. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki. W piśmie z 17 kwietnia 2015 r. skarżący wniósł o uzupełnienie postanowienia NSA z 31 marca 2015 r. o rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania. Argumentował, że w skardze kasacyjnej został zgłoszony wniosek o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, którego NSA w ogóle nie rozstrzygnął poprzez jego uwzględnienie bądź oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Strona może domagać się uzupełnienia wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – P.p.s.a. Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 166 P.p.s.a.).
Wniosek skarżącego nie jest zasadny. W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 P.p.s.a.). Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 200, art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. i tylko w tych wypadkach sąd może orzekać o zwrocie kosztów postępowania między stronami (art. 209 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie, przepisy te nie mają zastosowania. Wskutek zaistniałej w orzecznictwie rozbieżności poglądów Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 4 lutego 2008 r. (I OPS 4/07, ONSAiWSA 2008, Nr 2, poz. 23), wyjaśnił, że przepisy art. 203 i 204 P.p.s.a., określające sposób ponoszenia przez strony kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie, czyli postanowienie o odrzuceniu skargi lub umorzeniu postępowania, które stosownie do art. 173 § 1 P.p.s.a. podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną.
Innymi słowy, bez względu na wynik postępowania kasacyjnego, brak możliwości rozstrzygania o kosztach, na podstawie art. 203 i 204 P.p.s.a., determinowany jest faktem, że przedmiotem skargi kasacyjnej nie był wyrok, ale postanowienie kończące postępowanie w sprawie.
Co do zarzutu nieodniesienia się do wniosku o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, należy wskazać, że w przypadku zgłoszenia przez stronę w skardze kasacyjnej od postanowienia kończącego postępowanie w sprawie wniosku o zwrot kosztów (art. 210 § 1 P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny w ogóle nie powinien rozstrzygać tego wniosku. W świetle art. 209 P.p.s.a. brak jest bowiem podstaw do orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny w takiej sytuacji o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego pomiędzy stronami (por. postanowienie NSA z 30 września 2005 r., II OSK 702/05, ONSAiWSA 2006, Nr 1 poz. 16).
Mając powyższe względy na uwadze należy uznać, że nie ma podstaw do uzupełnienia postanowienia z 31 marca 2015 r. i w oparciu o art. 157 § 1 w zw. z art. 166 oraz art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w sentencji.