Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1765/08, oddalił skargę E. i M. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej.
Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nakazał E. i P. W. rozbiórkę budynku letniskowego, wybudowanego w m. M. gm. Ś. na działce nr [...], bez wymaganego pozwolenia na budowę. Przedmiotowa inwestycja została uznana za niezgodną z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy Ś. z dnia [...] marca 2002 r.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyli E. i M. W., wnosząc o jej uchylenie.
W wyniku rozpatrzenia odwołania W.-M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] marca 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Na powyższą decyzję W.-M. WINB skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnieśli E. i M. W., którą to skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił wyrokiem z dnia 14 września 2006 r., sygn. akt II SA/Ol 420/06.
Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną od powyższego wyroku oddalił następnie wyrokiem z dnia 7 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1935/06.
W dniu [...] maja 2008 r. E. i M. W. wnieśli o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i uchylenie decyzji W.-M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008 r., znak: [...]. Jako przesłankę wznowieniową wnioskujący wskazali na nową okoliczność jaką jest nieprawidłowe zakwalifikowanie obiektu jako domu letniskowego. W ocenie wnioskujących sporny obiekt nie stanowi budynku letniskowego, a jedynie zaplecze techniczne do przechowywania sprzętu pływającego. Jako nowy dowód powołano m.in. opinię R. D. z dnia [...] kwietnia 2008 r. stwierdzającą, że barakowóz, którego nakazano rozbiórkę po zdemontowaniu kół i zmianie pokrycia dachowego, stanowi zaplecze techniczne do przechowywania sprzętu. Obiekt ten nie spełnia warunków technicznych pozwalających na czasowe lub stałe zamieszkiwanie.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...] W.-M. WINB wznowił postępowanie w sprawie.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] (znak: [...]), wydaną na podstawie art. 151 § 1 k.p.a., W.-M. WINB po wznowieniu postępowania w sprawie odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia [...] marca 2006 r.
Odwołanie od powyższej decyzji do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyli skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji lub zmianę zaskarżonej decyzji i uchylenie decyzji W.-M. WINB z dnia [...] marca 2006 r. W uzasadnieniu odwołania E. i M. W. wskazali, że organ I instancji niezasadnie przyjął, iż "podnoszona przez wnioskodawców okoliczność dotycząca nieprawidłowego zakwalifikowania obiektu posadowionego na działce [...] w m. M. gmina Ś. – nie jest okolicznością nową, nieznaną organowi – w sytuacji gdy wnioskodawcy przedstawili nowy dowód w rozumieniu wskazanego przepisu z którego wynika, że sporny obiekt nie stanowi budynku letniskowego (brak spełnienia warunków pozwalających na czasowe lub stałe zamieszkiwanie), a stanowi zaplecze techniczne do przechowywania sprzętu".
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, gdyż w ocenie organu ani stan prawny, ani faktyczny, który był oceną Sądów nie uległ zmianie. Organ II instancji wskazał, że opinia z dnia [...] kwietnia 2008 r. nie istniała w dniu wydania decyzji W.-M. WINB z dnia [...] marca 2006 r., więc nie spełnia ona wszystkich warunków ze wskazanej przesłanki wznowieniowej. Ponadto, organ wskazał, że opinia ta nie może być uznana za okoliczność istotną dla sprawy, a więc taką, która mogłaby prowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy niż przedstawione w decyzji z dnia [...] marca 2006 r. Kwalifikacja przedmiotowego obiektu była bowiem znana i analizowana zarówno przez organ wydający decyzję w dniu [...] marca 2006 r. jak i przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oraz Naczelny Sąd Administracyjny, orzekające już wcześniej wobec tej decyzji.
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. i M. W. wnosząc o jej uchylenie i wskazując na naruszenie przepisów art. 75 § 1, 77, 78 § 1 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając wyrokiem z dnia 28 stycznia 2009 r. skargę za niezasadną wskazał, że sprawa samowoli budowlanej była przedmiotem oceny sądów administracyjnych w wyniku złożonych przez E. i M. W. skarg, które były oddalane. Dodatkowo Sąd I instancji podniósł, że opinia z dnia [...] kwietnia 2008 r., nie istniała w dniu wydania decyzji W.-M. WINB z dnia [...] marca 2006 r., tym samym nie spełnia wszystkich warunków ze wskazanej przesłanki wznowieniowej. Nadto opinia ta nie mogła być uznana za okoliczność istotną dla sprawy w myśl tegoż przepisu, tzn. taką, która mogłaby prowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy niż to nastąpiło wcześniejszą decyzją z dnia [...] marca 2006 r. Kwestia kwalifikacji tegoż obiektu była znana i analizowana tak przez organ wydający tę decyzję w dniu [...] marca 2006 r., jak i przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oraz Naczelny Sąd Administracyjny, orzekające w sprawie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2009 r. złożyli E. i M. W. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie:
- I. Przepisów prawa materialnego:
- 1. art. 48 ust. 1-3 w zw. z art. 49, art. 49b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane poprzez ich niezastosowanie w sprawie i tym samym pominięcie przy orzekaniu, iż możliwa jest legalizacja przedmiotowego budynku;
- II. Przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powołanej jako p.p.s.a., poprzez nie dokonanie oceny czy właściwe w sprawie organy ustaliły stan faktyczny sprawy zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej.
Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa przez radcę prawnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że decyzje kontrolowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w tym postępowaniu, zostały wydane w postępowaniu wznowieniowym, co wyznacza granice postępowania wyłącznie do przypadków określonych w przepisach art. 145 § 1 k.p.a. Ponieważ skarżący wnioskowali o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., organy administracji publicznej a następnie sąd administracyjny, byli zobowiązani do sprawdzenia, czy w sprawie zostały ujawnione nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji z dnia [...] marca 2006 r., nie znane organowi, który wydał tę decyzję.
Ponieważ nie ujawniono żadnych nowych okoliczności faktycznych ani nowych dowodów w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., należało odmówić uchylenia decyzji W.-M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2006 r. Okoliczność, że nakazano rozbiórkę budynku letniskowego, a obecnie skarżący przedstawiają opinię, że jest to, na skutek przeprowadzonych zmian, "obiekt użytkowany jako przechowalnia sprzętu wodnego i sportowego", nie może to stanowić nowych okoliczności faktycznych ani nowych dowodów w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (wyrok NSA z 7 września 1982 r., SA/Kr 588/82, ONSA 1982, nr 2, poz. 83; wyrok NSA z 25 czerwca 1985 r., I SA 198/85, ONSA 1985, nr 1, poz. 35; wyrok NSA z 15 września 1987 r., IV SA 436/87, GAP 1988, nr 18; wyrok NSA z 26 listopada 1996 r., SA/Ka 2600/95, niepubl.; wyrok NSA z 13 lipca 1994 r., III SA 1800/93, ONSA 1995, nr 3, poz. 114). Takim "nowym dowodem" nie może być przedstawiana przez skarżących opinia, bowiem nie istniała ona w dniu wydania decyzji z dnia [...] marca 2006 r., tak więc nie mogła też być znana organowi wydającemu ww. decyzję.
Natomiast okoliczność, że skarżący zamierzają zmienić przeznaczenie obiektu (barakowozu) na wypożyczalnię sprzętu wodnego i przechowalnię takiego sprzętu, była już podnoszona wcześniej w odwołaniu z dnia [...] stycznia 2006 r. i była znana Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, o czym świadczy uzasadnienie wyroku tego Sądu z dnia 14 września 2006 r.
Powyższe ustalenia określają zakres postępowania administracyjnego – wznowieniowego i zakres kontroli sądowej w jakiej mógł orzekać Sąd I instancji w tym postępowaniu. Decyzja W.-M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2006 r. jest decyzją prawomocną na skutek poddania jej kontroli sądowej, w której zapadły wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 września 2006 r. i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2008 r., tak więc powstały konsekwencje prawne wynikające z przepisu art. 170 p.p.s.a., o czym wspomniał Sąd na str. 3 uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
Nie można więc pod pozorem wznowienia postępowania administracyjnego dążyć do ponownej kontroli sądowej decyzji o nakazie rozbiórki z dnia [...] stycznia 2006 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...] marca 2006 r., a do tego zmierzają błędnie sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej. Sąd I instancji, jak i Naczelny Sąd Administracyjny w tym postępowaniu, nie mają prawa kontrolować ww. decyzji z 2006 roku, jeżeli zarzuty skarżących wykraczają poza przesłanki z art. 145 § 1 k.p.a. a dokładniej pkt 5 tego przepisu, o czym najwyraźniej zapomniał autor skargi kasacyjnej.
Sąd w tym postępowaniu nie mógł ponownie badać, "czy w chwili obecnej faktycznie jest możliwa legalizacja obiektu" gdyż nie pozwala na to art. 170 p.p.s.a. Z powyższego wynika również, że i zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., nie ma żadnego uzasadnienia w tym przypadku.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.