Uzasadnienie
Rada m. st. Warszawy podjęła w dniu 10 lipca 2008 r. uchwałę Nr XXXVI/1090/2008 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Ursynów Południe - Kabaty.
Pismem z dnia 3 sierpnia 2010 r. skargę na powyższą uchwałę wnieśli M. C., M. M., T. M., J. M. oraz S. L. zaskarżając ją w całości.
Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę. Jak wskazał Sąd, z akt spraw o sygnaturach IV SA/Wa 2074/09 oraz IV SA/Wa 127/10 wynika, że wszystkie osoby, które podpisały skargę z dnia 3 sierpnia 2010 r. wnosiły już skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na tę samą uchwałę Rady m. st. Warszawy z dnia 10 lipca 2008r., zaskarżając ją również w całości ze szczególnym uwzględnieniem działek należących do tych osób. Powyższe sprawy o sygnaturach IV SA/Wa 2074/09 oraz IV SA/Wa 127/10 zostały już prawomocnie zakończone.
Ponadto Sąd podkreślił, że przed wniesieniem skarg w sprawach o sygn. IV SA/Wa 2074/09 oraz IV SA/Wa 127/10 wszyscy skarżący występowali do Rady m. st. Warszawy z wezwaniami do usunięcia naruszenia prawa uchwałą z 10 lipca 2008 r. Również skarga wniesiona w niniejszej sprawie została poprzedzona pismem z dnia 11 czerwca 2010 r., wniesionym do Rady m. st. Warszawy w imieniu wszystkich skarżących, a określonym jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Sąd uznał, że ponowne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest bezskuteczne a zatem skarga wniesiona w sprawie niniejszej została złożona z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a. liczonego od dnia złożenia pierwszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa odpowiednio w dniach 17 września 2008 r. i 1 października 2008 r.
Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną wniósł S. L., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając:
- 1) naruszenie art. 45 ust. 1 oraz art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą błędnym uznaniem, iż strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze nie mogą być w gorszej sytuacji niż podmioty, którym przysługuje środek odwoławczy z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, podczas gdy żądanie skarżącego, zawarte w pierwotnej skardze, nie zostało w całości rozpoznane,
- 2) naruszenie art. 101 ust. 1 w związku z art. 101 ust. 2 w związku z art. 102a ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, poprzez ich błędną wykładnię, skutkujące błędnym uznaniem, iż wezwanie do usunięcia naruszenia nie może zostać złożone ponownie, podczas gdy:
- - wezwanie do usunięcia naruszenia stanowi jedynie warunek formalny wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę podjętą przez organ gminy z zakresu administracji publicznej,
- - przeszkodą do orzekania przez sąd administracyjny mogłaby być jedynie powaga rzeczy osądzonej, która istniałaby wówczas, gdyby o całości żądania skarżącego S. L. orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,
- 3) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 52 § 3 i 4 oraz art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 102a w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, poprzez przyjęcie, iż w sprawach skarg, o których mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym ma zastosowanie art. 53 § 2 w związku z art. 52 § 3 i 4 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pomimo dyspozycji art. 102a ustawy o samorządzie gminnym, podczas gdy:
- - ustawa o samorządzie gminnym przewiduje, iż jedynym warunkiem wniesienia skargi jest wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia bez wskazania terminu,
- - ustawa o samorządzie gminnym nie reguluje środków zaskarżenia uchwał podjętych przez organ gminy z zakresu administracji publicznej, jak również nie reguluje odmiennych sposobów rozstrzygania, co implikuje konstatację, iż jedynie brak regulacji ustawowej, która jest klarowana (art. 102a ustawy o samorządzie gminnym), dawałby podstawę do zastosowania art. 52 § 4 w związku z art. 53 § 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a warunkiem wniesienia skargi byłoby wynikające z tegoż przepisu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa,
- - art. 52 § 4 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi reguluje wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zaś art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym reguluje wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, co implikuje konstatację o braku podstaw do identycznego interpretowania obu regulacji,
- - brak jest podstaw do wyinterpretowania, iż skarżący, skarżąc uchwałę podjętą przez organ gminy z zakresu administracji publicznej w sprawach skarg objętych art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, jest związany terminem z art. 53 § 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem art. 53 § 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie obejmuje skarg wnoszonych w ww. trybie,
- - skarżący nie jest ograniczony terminem wniesienia skargi i może ją wnieść w każdym czasie pod warunkiem bezskutecznego wezwania,
- 4) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 58 § 1 pkt 2) w związku z art. 52 § 3 i 4 w związku z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 102a w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez przyjęcie, iż skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, pomimo, że w sprawach skarg objętych art. 101 ustawy o samorządzie gminnym termin określony w art. 53 § 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma zastosowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że nie może być mowy o powadze rzeczy osądzonej w stosunku do skargi złożonej przez S. L., bowiem żądanie skarżącego, wbrew twierdzeniu zawartemu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, nie zostało w całości merytorycznie rozpoznane w pierwotnej sprawie. Tym samym jedyną możliwością uzyskania przez skarżącego pełnego rozstrzygnięcia w zakresie zaskarżonej uchwały, było ponowne wniesienie skargi, które warunkowane jest wcześniejszym wezwaniem do usunięcia naruszenia. W tej sytuacji skarżący mógł ponownie wnieść skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i narazić się na zarzut braku wezwania do usunięcia naruszenia (art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym), bądź zarzut wniesienia skargi po terminie określonym w art. 53 § 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ewentualnie zadośćuczynić obowiązkowi wezwania do usunięcia naruszenia i skierować ponowne wezwanie, a następnie wnieść skargę na ww. uchwałę Rady m. st. Warszawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z akt spraw o sygnaturach IV SA/Wa 2074/09 oraz IV SA/Wa 127/10 wynika, że wszystkie osoby, które podpisały skargę z dnia 3 sierpnia 2010 r. wnosiły już skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na tę samą uchwałę Rady m. st. Warszawy z dnia 10 lipca 2008 r., zaskarżając ją również w całości ze szczególnym uwzględnieniem działek należących do tych osób. Wyrokiem z dnia 3 marca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 2074/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę M. C., M. M., T. M. i J. M. na uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia 10 lipca 2008 r., Nr XXXVI/1090/2008 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyrok ten jest prawomocny.
Z kolei wyrokiem z dnia 3 marca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 127/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi S. L. na uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia 10 lipca 2008 r. nr XXXVI/1090/2008 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdził nieważność § 40 ust. 2 pkt 4 i 5 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr ewid. 83/4 z obrębu 1-11-13 oraz stwierdził nieważność § 42 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, 2, 6 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr ewid. 83/4 z obrębu 1-11-13. Powyższy wyrok również jest prawomocny. W takiej sytuacji zastosowanie znajdował przepis art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. stanowiący, że Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa pomiędzy tymi samymi stronami została już prawomocnie osądzona (res iudicata). Bez znaczenia jest w tym zakresie podniesiona w skardze kasacyjnej okoliczność, że Sąd nie uwzględnił żądania skarżącego o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, stwierdzając jej nieważność jedynie w części wskazanej w sentencji wyroku.
Istotne jest bowiem, że Sąd rozpoznał skargę S. L. na przedmiotową uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia 10 lipca 2008 r. nr XXXVI/1090/2008 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co powoduje w stosunku do niej stan rzeczy osądzonej.
Rację też trzeba przyznać wywodom zawartym w zaskarżonym postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w zakresie w jakim podniesiona została bezskuteczność ponownego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Podzielić należy bowiem pogląd zawarty w tezie przywołanego w zaskarżonym orzeczeniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02 (ONSA 2001/1/2), że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały - jednokrotnie, następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu. Powyższe oznacza, że w sprawnie niniejszej termin do wniesienia skargi powinien być zatem liczony od daty pierwszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa co miało miejsce odpowiednio w dniach 17 września 2008 r. i 1 października 2008 r. Skutkiem tego prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał również, że skarga z dnia 3 sierpnia 2010 r. została wniesiona z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a co także skutkować musiało jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić.