Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 lutego 2005r., sygn. akt SA/Sz 1552/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, oddalił skargę J. S. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2003r. Nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] maja 2003r., którą nakazano skarżącemu rozbiórkę obiektów tymczasowych, tj. przyczepy kempingowej, 2 budynków letniskowych, pawilonu drewnianego, kabin sanitariatów i kontenera gospodarczego wraz z przyłączami. Z ustaleń organów nadzoru budowlanego wynika bowiem, iż obiekty te zostały wzniesione bez pozwolenia na budowę.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. S. podniósł, iż obiekty te rzeczywiście wybudował bez pozwolenia na budowę, ale jego zdaniem nie wymagały takiego pozwolenia, gdyż służyły one prowadzeniu działalności rolniczej. Zaznaczył też, że przedmiotowe obiekty nie są budynkami, gdyż nie posiadają fundamentów, są natomiast obiektami gospodarczymi związanymi z prowadzoną produkcją rolną i stanowiącą uzupełniającą zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalając skargę stwierdził, że skarżący jest właścicielem działki siedliskowej oraz przylegającej do niej działki nr 92, na której zostały postawione obiekty, w ocenie Sądu, nie będące obiektami uzupełniającymi zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, ani obiektami gospodarczymi związanymi z produkcją rolną w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.).
Sąd podzielił ocenę organów administracji, że wzniesione samowolnie obiekty stanowią tymczasowe obiekty gospodarcze, które zgodnie z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego są obiektami przeznaczonymi do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidzianej do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także nie połączone trwale z gruntem. Organy zasadnie stwierdziły, iż nie są to budynki w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, niemniej obiekty wymagające uzyskania pozwolenia na budowę.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył J. S., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wniósł także o orzeczenie zwrotu kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotne istotny wpływ na wynik sprawy poprzez obrazę art. 134 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), polegające na pominięciu faktu, który Sąd powinien wziąć pod uwagę z urzędu, tj. nieważności zaskarżonej decyzji, z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa.
Dodatkowo postawiono zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) poprzez wydanie orzeczenia bez uwzględnienia obowiązujących w dacie wydania decyzji przepisów prawa.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż Sąd pominął argumentację strony skarżącej, iż organ naruszył przepis art. 48 Prawa budowlanego, poprzez objęcie zaskarżoną decyzją wszystkich przedmiotowych obiektów budowlanych łącznie, podczas gdy każdy z nich powinien być przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego. Stanowi to w ocenie wnoszącego skarg ę kasacyjną rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Pismem z dnia 16 marca 2005r. skarżący J. S. poinformował, że nakazanie rozbiórki "campingów" naraziłoby go na straty materialne oraz pozbawiłoby środków do życia jego oraz jego rodzinę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przede wszystkim podnieść, że stosownie do brzmienia art. 183 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania sądowego sprowadzającą się do zaistnienia przesłanek określonych w § 2 ust. 183 cyt. ustawy.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej pociąga za sobą konieczność prawidłowego ich określenia w skardze Ponieważ w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził zaistnienia przesłanek powodujących nieważność postępowania, zatem postępowanie kasacyjne ograniczać się będzie do zbadania zasadności podniesionych w skardze zarzutów kasacyjnych. W niniejszej sprawie zarzuty te sprowadzają się wyłącznie do naruszenia przepisów postępowania tj. art. 134 § 1. 141 § 4 i 145 § 1 pkt 2 = ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Podnosząc w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd przepisów prawa procesowego, wnoszący skargę kasacyjną winien więc wskazać nie tylko konkretne przepisy postępowania, które w jego ocenie naruszył sąd, ale także określić na czym to naruszenie polegało oraz wykazać, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.174 pkt 2 cyt. wyżej ustawy).
1. Najdalej idącym zarzutem skargi kasacyjnej jest zarzut naruszenia przez sąd art. 145 § 1 pkt 2 – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten obliguje sąd administracyjny do stwierdzenia nieważności zaskarżonego orzeczenia jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Formułując przedstawiony wyżej zarzut wnoszący skargę kasacyjną wskazał, że rażącego naruszenia prawa należy upatrywać w naruszeniu dyspozycji art. 48 - Prawa budowlanego, z którego to przepisu wynika – jego zdaniem – obowiązek wydania odrębnych nakazów rozbiórki w stosunku do każdego z obiektów budowlanych wzniesionych samowolnie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w okolicznościach niniejszej sprawy, wskazany wyżej przepis nie został przez Sąd naruszony.
Decyzją z dnia [...] maja 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G., nakazał skarżącemu rozbiórkę należących do niego obiektów budowlanych, tj. przyczepy kampingowej, 2 budynków letniskowych, pawilonu drewnianego, kabin sanitariatów i kontenera gospodarczego wraz z przyłączami, położonych na tej samej działce, wybudowanych w 2002 r. bez pozwolenia na budowę. Fakt samowolnego wybudowania przez skarżącego przedstawionych wyżej obiektów był bezsporny. Zważywszy zatem, że w kwestionowanej decyzji zawarte zostały rozstrzygnięcia orzekające rozbiórkę obiektów budowlanych należących do tej samej osoby, wydane w takim samym stanie faktycznym i prawnym (niesporna samowola) należy przyjąć, iż w warunkach niniejszej sprawy brak było podstaw do uwzględnienia wskazanego na wstępie zarzutu.
2. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez sąd art. 134 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy stwierdzić, iż również ten przepis nie został przez sąd naruszony. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd badając zgodność z prawem kontrolowanej decyzji może uwzględnić ją z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w skardze.
W niniejszej sprawie sąd nie uchybił temu obowiązkowi z przyczyn, które zostały przytoczone wyżej.
3. Nie okazał się również trafny zarzut naruszenia przez sąd art. 141 § 4 – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wyroku przedstawiony został w wyczerpujący sposób stan sprawy. Podana została podstawa prawna rozstrzygnięcia, jak również wyjaśniono powody jej zastosowania. W uzasadnieniu wyroku sąd odniósł się także do zawartych w skardze zarzutów wyjaśniając dlaczego ich nie podzielił.
4. Bezzasadny okazał się również zarzut naruszenia przez sąd art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Przede wszystkim formułując ten zarzut wnoszący skargę kasacyjną wskazał, iż naruszenie przez sąd tego przepisu polega na tym, iż "wydał on orzeczenie bez uwzględnienia obowiązujących w dacie wydania decyzji przepisów prawa". Uzasadnienie tego zarzutu, zamieszczone na str. 3 skargi kasacyjnej, ogranicza się do powtórzenia treści zarzutu i nie wskazuje przepisów, które w ocenie skarżącego winny być zastosowane w niniejszej sprawie przez organ jako obowiązujące w dacie wydawania przez niego decyzji. Tak sformułowany zarzut i brak w zasadzie jakiegokolwiek jego uzasadnienia powodują, iż nie jest możliwym ustosunkowanie się do niego przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Z przytoczonych wyżej powodów, skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, wobec czego na podstawie art.184 ustawy z dnia 30.08.2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.