Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Po 452/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, oddalił skargę P. H. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015r. Nr [...]w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:
Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej: WWINB, postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. (znak sprawy [...]), wskazując na art. 59 § 2 w związku z art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej jako k.p.a.) po rozpatrzeniu wniosku P. H., zwanego dalej: "skarżącym" lub "inwestorem", o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania, zwanego dalej: "PINB" nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. (znak: [...]), nakazującej skarżącemu dokonanie rozbiórki ogrodzenia nieruchomości przy ul. Z. 140 w Poznaniu, wykonanego przy granicy z posesją przy ul. Z. 142 w Poznaniu (działka nr [...], arkusz nr [...], obręb W.) - odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu WWINB wyjaśnił, że PINB przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sprawie legalności robót budowlanych związanych z budową ogrodzenia na nieruchomości położonej w Poznaniu przy ul. Z. 140, i w dniu [...] grudnia 2014 r. wydał na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm., dalej jako p.b.) decyzję, nakazującą rozbiórkę ww. ogrodzenia nieruchomości. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu [...] stycznia 2015 r. W dniu 21 stycznia 2015 r. w siedzibie organu wraz z odwołaniem został złożony wniosek Inwestora, zastępowanego przez zawodowego pełnomocnika, o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Pełnomocnik oświadczył, że skarżący nie dochował terminu do wniesienia odwołania bez swojej winy, albowiem w dniu kiedy przedmiotowa decyzja została odebrana skarżący poświęcał cały swój czas osobie bliskiej, która uległa wypadkowi i przebywała w szpitalu.
We wniosku o przywrócenie terminu wskazano, że żona inwestora, D. H., przypomniała sobie o odebranej korespondencji w dniu 14 stycznia 2015 r., zatem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, złożony w dniu 21 stycznia 2015 r., należy uznać za złożony w terminie. Nadto, równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania - zostało złożone odwołanie.
WWINB wskazał, że oceniając brak winy w uchybieniu terminu organ administracji publicznej powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przy zastosowaniu tego miernika przywrócenie terminu nie byłoby dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Jak wskazał organ odwoławczy, z wniosku o przywrócenie terminu wynika, że w dniu odebrania decyzji, 87- letni teść skarżącego uległ wypadkowi samochodowemu, co spowodowało konieczność jego hospitalizacji "przez długi okres czasu, w aż dwóch szpitalach", a w związku z tym skarżący wraz ze swoją żoną poświęcili cały swój czas na opiekę nad chorym.
Dalej pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że skarżący przypuszcza, iż decyzję w sprawie odebrała żona i nie przekazała jej w dniu odbioru mężowi, o czym przypomniała sobie w dniu 14 stycznia 2015 r. Tymczasem ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji wynika, że przesyłkę odebrała nie żona inwestora, lecz inny dorosły domownik, który podjął się oddania przesyłki adresatowi. WWINB stosując w tej sprawie obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy – uznał, że Inwestor nie dochował należytej staranności przy prowadzeniu swych spraw. Z tego względu organ odwoławczy uznał, że nie została spełniona konieczna przesłanka braku własnej winy.
Na opisane postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł skarżący. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy:
1/ art. 40 § 1 k.p.a., w zw. z art. 43 k.p.a., poprzez uznanie, że doszło do skutecznego doręczenia skarżącemu decyzji PINB, pomimo że doręczenie nie nastąpiło do rąk skarżącego, zaś doręczenie do rąk osoby wskazanej na potwierdzeniu odbioru nie spełniało wymogów art. 43 k.p.a. albowiem na odwrocie poświadczenia odbioru pisma nie podkreślono, że doręczenia dokonano dorosłemu domownikowi zaznaczając lub wskazując jednocześnie, że osoba ta podjęła się oddać przesyłkę adresatowi, 2/ art. 58 § 1 k.p.a., polegające na odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od wydanej decyzji pomimo uprawdopodobnienia braku winy skarżącego w uchybieniu terminu (zakładając, że w ogóle doszło do doręczenia decyzji skarżącemu oraz że doręczenie to było skuteczne w dniu wynikającym z treści potwierdzenia odbioru), 3/ art. 10 § 1 k.p.a., poprzez niewyznaczenie skarżącemu terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału zebranego w postępowaniu,
4. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym poprzez:
a/ nieustalenie czy osoba podpisana na potwierdzeniu odbioru była dorosłym domownikiem skarżących oraz czy podjęła się oddania pisma adresatowi, b/ nieustalenie czy i w jakiej dacie osoba podpisana na potwierdzeniu odbioru przekazała decyzję PINB skarżącemu, c/ nieustalenie czy skarżący w ogóle mógł odebrać pismo w terminie wynikającym z potwierdzenia odbioru (z uwagi na poważny wypadek członka rodziny).
W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Uczestniczka postępowania wniosła o oddalenie skargi wskazując na sprzeczne twierdzenia skarżącego, który w skardze twierdził, że do skutecznego doręczenia decyzji PINB w ogóle nie doszło, bowiem osoba która odebrała przesyłkę nie była i nie jest jego dorosłym domownikiem w rozumieniu art. 43 k.p.a. i nie podjęła się odbioru pisma, tymczasem, wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania skarżący wskazywał, że to żona odebrała tą decyzję i że w dniu odbioru przesyłki nie przekazała mu jej, o czym przypomniała sobie dopiero w dniu 14 stycznia 2015 r. Ze zwrotnego odbioru przesyłki wynika natomiast, że przesyłkę zaadresowaną do skarżącego nie odebrała żona, lecz inny dorosły domownik.
Jednocześnie z akt sprawy wynika, że osoba która odebrała powyższą decyzję PINB odebrała również zawiadomienie PINB z dnia 04 listopada 2014 r. informujące o wszczęciu postępowania i o prawie do zapoznania się z aktami sprawy. Niewątpliwie osoba ta przekazała ww. pismo żonie skarżącego, gdyż skorzystała ona z tego prawa 19 listopada 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę, stwierdził, że zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. organ obowiązany jest przywrócić termin jeżeli uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie przez stronę uprawdopodobniony. Powszechnie przyjmuje się jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy.
Sąd ten uznał, że w niniejszej sprawie doręczenie przesyłki nastąpiło w formie doręczenia zastępczego na podstawie art. 43 k.p.a., który stanowi, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi.
W ocenie tego Sądu, nie ma racji skarżący twierdząc w skardze, że doręczenie decyzji PINB nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., nie spełnia wymogów przepisu art. 43 k.p.a.. Z dołączonych akt administracyjnych wynika bowiem, że przesyłka zawierająca ww. decyzję została odebrana w dniu 22 grudnia 2014 r. (k. 42), a doręczyciel zakreślił rubrykę, że doręczenie nastąpiło "pełnoletniemu domownikowi", "który podjął się oddania przesyłki adresatowi". Osoba która odebrała przesyłkę podpisała się imieniem i nazwiskiem. Tymczasem we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wątek nieprzekazania przesyłki przez odbierającego pełnoletniego domownika w ogóle nie został podniesiony; wskazano jedynie na poważne perturbacje zdrowotne teścia skarżącego. Z porównania nazwisk osoby odbierającej przesyłkę "pełnoletniego domownika" i nazwiska teścia skarżącego wynika, że nie jest to ta sama osoba.
Ponadto Sąd ten stwierdził, że podnoszony we wniosku o przywrócenie terminu wątek, że decyzję odebrała żona skarżącego i nie przekazała mężowi, bowiem była zajęta sprawami zdrowotnymi swojego ojca - jest nieprawdziwy z tej racji, że dowody doręczenia przesyłki są jasne i nie budzą żadnych wątpliwości. Doręczyciel przesyłki w sposób precyzyjny wypełnił na odwrocie zwrotnego potwierdzenia odbioru, że doręczenie nastąpiło do rąk pełnoletniego domownika. Jak przyjmuje się w orzecznictwie jeśli dorosły domownik nie odmawia przyjęcia przesyłki, to oznacza, że podjął się on doręczenia przesyłki adresatowi (tak samo wyrok NSA z 01 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 1098/10 Lex 786594).
W ocenie tego Sądu, również zarzut naruszenia przepisu art. 58 § 1 k.p.a. jest nietrafny, albowiem skarżący nie wskazał żadnych istotnych okoliczności, które nie pozwoliłyby dochować terminu, tym bardziej, że brak jest jakiegokolwiek związku pomiędzy chorobą teścia skarżącego a twierdzeniami, że z tego powodu skarżący nie mógł dochować terminu. Jak wskazał Sąd, twierdzenia strony skarżącej są niespójne, niekonsekwentne, wprowadzają elementy, które pozostają w ewidentnej wzajemnej sprzeczności. Dlatego trafnie więc organ ocenił, że brak jest uprawdopodobnienia braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia środka odwoławczego.
Sąd ten dodał, że okoliczność niezawiadomienia przez WWINB o treści art. 10 §1 k.p.a., zgodnie z którym organ zobowiązany jest zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań - pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.
Z tych względów Sąd I instancji na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.
P. H. i D. H. wnieśli skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie, uchylenia zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie skargi w trybie art. 188 p.p.s.a. oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
I/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 40 § 1 k.p.a. w zw. z art. 43 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuchyleniu postanowienia organu II instancji pomimo, że organ ten błędnie przyjął, że w sprawie doszło do skutecznego zastępczego doręczenia decyzji dorosłemu domownikowi skarżących, podczas gdy organ nie ustalił tożsamości oraz wieku osoby, która pokwitowała odbiór decyzji ani też miejsca zamieszkania skarżących oraz osoby kwitującej odbiór pism;
II/ art. 40 § 1 w zw. z art. 43 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że o cechach prawidłowości oraz skuteczności doręczenia zastępczego w rozumieniu art. 43 k.p.a. decyduje wyłącznie umieszczenie stosowanej adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, nie zaś ustalenie tożsamości i wieku osoby kwitującej odbiór pisma, ustalenie czy osoba ta jest domownikiem adresata czy też wreszcie ustalenie miejsca zamieszkania skarżących,
III/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuchyleniu postanowienia organu II instancji pomimo że organ ten odmówił przywrócenia terminu w sytuacji, gdy skarżący składając odwołanie w ogóle nie powinni byli składać wniosku o przywrócenie terminu z uwagi na brak skutecznego doręczenia im decyzji administracyjnej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że w ogóle nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji PINB z dnia [...] grudnia 2014 r. Skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z daleko idącej ostrożności, ponieważ z uwagi na nagłą sytuację związaną z pogorszeniem stanu zdrowia osoby bliskiej skarżący nie mieli pełnej kontroli nad przychodzącą korespondencją. Wywodzono, że WWINB powinien był ustalić tożsamość oraz wiek osoby, która podpisała się na zwrotnych potwierdzeniach odbioru, następnie zaś ustalić czy osoba ta była ich domownikiem. Co więcej, aby ustalić czy danej osobie można przypisać taki status, organ odwoławczy powinien był ustalić gdzie skarżący mieszkają. Nie jest bowiem możliwe uznanie danej osoby za domownika innej osoby w ramach określonego adresu (domu, adresu miejsca zamieszkania), jeżeli w miejscu tym nie mieszka adresat przesyłki.
Zarzucono wadliwą interpretację art. 43 k.p.a., zgodnie z którą zaznaczenie "krzyżykiem" odpowiedniej kratki na uprzednio przygotowanym blankiecie zwrotnego potwierdzenia odbioru miałoby przesądzać o prawidłowości dokonania zastępczego doręczenia, co de facto pozbawia organ możliwości poczynienia własnych ustaleń faktycznych, co stanowi interpretację nie do przyjęcia na gruncie obowiązujących przepisów.
Wytknięto, że organ odwoławczy nie dokonał ustalenia czy skarżący mieszkają w Poznaniu przy ul. Z. 140 (adres próby doręczenia decyzji PINB z dnia [...] grudnia 2014 roku) czy też ul. Z. 144 (rzeczywiste miejsce zamieszkania, wskazywane wielokrotnie przez pełnomocnika).
Podniesiono, że z uwagi na powyższe okoliczności należy uznać, że Sąd błędnie zinterpretował art. 43 k.p.a., a w konsekwencji zaś niewłaściwie nie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., co wpłynęło na oddalenie skargi.
Wywodzono, że naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 58 § 1 k.p.a., stanowi bezpośrednią konsekwencję naruszeń opisanych w zarzutach ad. I - II powyżej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Zważywszy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej
Na wstępie należy zaznaczyć, że wobec odrzucenia przez Sąd I instancji skargi kasacyjnej żony skarżącego D. H., rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny podlegała jedynie skarga kasacyjna złożona przez P. H. Analiza podstaw kasacyjnych rozpoznawanej skargi kasacyjnej prowadzi do stwierdzenia, że kwestionując dokonaną przez Sąd I instancji ocenę rozstrzygnięcia Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r. o odmowie przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki, skarżący w oparciu o zarzuty naruszenia przepisów dotyczących zasad dokonywania doręczeń w postępowaniu administracyjnym, tj. art. 40 § 1 w zw. z art. 43 k.p.a., zmierza do podważenia przyjętych przez Sąd I instancji ustaleń odnoszących się do prawidłowości doręczenia decyzji z [...] grudnia 2014 r. jako wpływających na ocenę odnoszącą się do sposobu rozpoznania złożonego przez niego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji.
Zarzuty nie mogą jednak odnieść zamierzonego skutku. Wbrew twierdzeniom skarżącego, okoliczności sprawy nie wskazują, iż w sprawie doszło do niewłaściwego zastosowania art. 58 § 1 k.p.a. w związku z tym, że do uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie doszło. Zaskarżony wyrok nie został wydany z naruszeniem przepisów postępowania wskazanych w podstawach skargi kasacyjnej. Organ wydający zaskarżone postanowienie oparł swoje rozstrzygnięcie na niewadliwych ustaleniach fatycznych dotyczących doręczenia przesyłki zawierającej decyzję organu I instancji będącą przedmiotem złożonego spóźnionego odwołania, a Sąd I instancji zasadnie podjęte rozstrzygnięcie zaaprobował.
Zgodnie z art. 43 k.p.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.
Należy zauważyć, że pocztowy dowód doręczenia (potwierdzenie odbioru) przesyłki zawierający informację z art. 43 k.p.a. stanowi oświadczenie doręczyciela, że opisane w tym dokumencie czynności zostały przez niego wykonane we wskazany tam sposób. Procedurą zmierzającą do obalenia domniemania jest między innymi przeprowadzenie postępowania reklamacyjnego.
Zarzucając organowi II instancji zaniechanie ustalenia tożsamości oraz wieku osoby, która pokwitowała odbiór decyzji skarżący pomija to, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki widnieje podpis osoby, do rąk której nastąpiło doręczenie obejmujący jej imię i nazwisko, co w świetle wymagań formalnych pokwitowania odbioru spełnia warunek zidentyfikowania tożsamości odbiorcy, jak również to, że w świetle § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz. U. z 2013 r. Nr 545) przesyłki rejestrowane doręcza się za pokwitowaniem odbioru, po stwierdzeniu tożsamości osoby uprawnionej do odbioru, zaś stwierdzenia tożsamości osób uprawnionych do odbioru przesyłek rejestrowanych dokonuje się na podstawie jednego z dokumentów wskazanych w § 22 tego rozporządzenia. Od żądania okazania jednego z dokumentów, o których mowa w § 22, doręczający przesyłkę może odstąpić jeżeli osoba uprawniona do odbioru jest osobiście znana doręczającemu (§ 2 ust. 2 rozporządzenia).
Skarżący nie przywołuje w skardze kasacyjnej jakichkolwiek okoliczności uzasadniających przyjęcie, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością i do doręczenia przesyłki zawierającej decyzję o nakazie rozbiórki doszło z naruszeniem ww. przepisów. Wobec powyższego ich twierdzenia, iż podejmowane przez doręczyciela czynności, zmierzające do doręczenia przesyłki nie były zgodne z procedurą doręczenia z art. 43 k.p.a. należało uznać za bezskuteczne.
Co do kwestii statusu osoby, która pokwitowała odbiór przesyłki jako domownika adresata, to zauważenia wymaga, że ta sama osoba, która pokwitowała odbiór decyzji PINB nakazującej rozbiórkę ogrodzenia, na wcześniejszym etapie postępowania administracyjnego pokwitowała również odbiór innych przesyłek adresowanych do skarżących, zawierających dwa zawiadomienia z dnia 4 listopada 2014 r. – o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz o prawie zapoznania się z aktami tego postępowania.
Zaakcentowania wymaga jednak nade wszystko to, że warstwa argumentacyjna zarzutów kasacyjnych świadczy o tym, że wskazywana w niej wadliwość działań organu odwoławczego dotycząca nieustalenia tożsamości, wieku czy statusu osoby, która pokwitowała odbiór przesyłki odnosi się do tylko teoretycznie niezaistniałych przesłanek doręczenia w trybie art. 43 k.p.a., skoro z żadnego fragmentu uzasadnienia skargi kasacyjnej nie da się wyczytać zarzutu, że osoba, do rąk której nastąpiło doręczenie decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki, w istocie nie jest dorosłym domownikiem skarżących, tj. osobą, która nie mogła skutecznie podjąć się oddania pisma adresatom. Zauważenie powyższego każe przyjąć, że postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mogą być uznane za świadczące o zaistnieniu w toku postępowania takich uchybień związanych z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z tego względu należało uznać, że sformułowana w skardze kasacyjnej argumentacja na uzasadnienie powołanych w niej zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie przystaje do przesłanki określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Poza tym należy odnotować, że w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że odebranie przesyłki przez dorosłego domownika jest uważane za skuteczne doręczenie przesyłki samemu adresatowi, a zatem, ewentualne zaniedbania, nieuwaga, przeoczenie takiej osoby (dorosłego domownika), czy też popełnienia przez nią oczywistej omyłki, spowodowane czynnikami subiektywnymi, nie mogą być kwalifikowane jako brak winy adresata (vide: wyroki NSA: - z dnia 4 grudnia 2012r. sygn. akt I FSK 19/12; - z dnia 8 sierpnia 2012r. sygn. akt I FSK 1423/11; - 20 lutego 2009 r., I OSK 480/08).
W odniesieniu do ostatniej z zaznaczonych w skardze kasacyjnej kwestii nawiązującej do zastosowania w sprawie art. 43 k.p.a., związanej z błędnym ustaleniem miejsca zamieszkania skarżącego (czy przy ul. Z. 140 - adres prawidłowego doręczenia decyzji PINB z dnia [...] grudnia 2014 r., czy też przy ul. Z. 144, który jak twierdzi autor skargi kasacyjnej był właściwym adresem skarżącego, to należy zauważyć, że w toku postępowania administracyjnego skarżąc wskazywał jako adres zamieszkania ul. Z. 140 w Poznaniu i na ten też adres organ kierował do niego korespondencję, co nie zostało zakwestionowane. Oczywistym i niepodważalnym potwierdzeniem wskazywanego jako prawidłowego tego właśnie adresu jest pełnomocnictwo procesowe udzielone przez skarżącego w dniu 20 stycznia 2015 r., na którym podał on ww. adres (k. 47 akt administracyjnych organu I instancji).
Na marginesie przytoczenia tej okoliczności sprawy, wymaga zauważenia, że w równolegle prowadzonym postępowaniu sądowym, dotyczącym skargi B. K. na postanowienie Wielkopolskiego Inspektora Nadzoru Budowanego z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych, prowadzonym pod sygn. akt II SA/Po 1300/13, w którym skarżący i jego żona występują w charakterze uczestników postępowania, jako ich adres zamieszkania ich pełnomocnik wskazuje: Poznań, ul Z. 140 (pismo z dnia 16 kwietnia 2014 r. - załącznik do protokołu rozprawy oraz odpowiedź na skargę kasacyjną z dnia 25 lipca 2014 r., k. 38 i k. 83 akt sprawy II SA/Po 1300/13), a więc adres tożsamy z przyjętym jako miejsce zamieszkania w kontrolowanym przez Sąd I instancji postępowaniu administracyjnym.
W tych okolicznościach, wobec stwierdzenia braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych podniesionych w celu wykazania zasadności tezy skarżącego o braku skutecznego doręczenia zastępczego decyzji z [...] grudnia 2014 r. jako okoliczności istotnej dla prawidłowego zastosowania art. 58 § 1 k.p.a., należało uznać, że ostatnio powołany przepis nie dostarcza właściwej podstawy do uwzględnienia skargi kasacyjnej w związku z podnoszonym zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Skoro bowiem domniemanie doręczenia zastępczego nie zostało obalone, toteż nie można było stwierdzić, że nie wywołało ono względem skarżącego skutków prawnych i nie pociągnęło za sobą negatywnych konsekwencji procesowych polegających na stwierdzeniu, że odwołanie od decyzji z [...] grudnia 2014 r. wniesione zostało z uchybieniem terminu, co uzasadniało merytoryczne rozpoznanie złożonego przez skarżącego wniosku o jego przywrócenie.
Uznając zatem, że skarżący kasacyjnie nie zdołał skutecznie zakwestionować ustaleń faktycznych, które przyjęte zostały za podstawę faktyczną zaskarżonego postanowienia oraz wyroku Sądu I instancji oraz stanowiły punkt odniesienia do zastosowania art. 58 k.p.a., na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić.