Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 4 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 76/10

Uzasadnienie

II OSK 76 / 10

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Wójta Gminy Kluczewsko na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 września 2009 r., pismem z dnia 18 września 2009r., doręczonym skarżącemu w dniu 23 września 2009 r., wezwano go do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie 1 egzemplarza odpisu skargi podpisanego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego. Sąd stwierdził, iż skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie.

Mając powyższe okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) odrzucił skargę z powodu nie uzupełnienia w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł Wójt Gminy Kluczewsko, zaskarżając je w całości i zarzucają mu naruszenie przepisów postępowania, którym to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:

1. 1. naruszenia przepisów postępowania, tj. na zastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a. w sytuacji, gdy nie zachodziły w ogóle przesłanki do zastosowania wezwania w trybie ww. przepisu;
2. 2. naruszenie przepisów postępowania tj. na zastosowanie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w sytuacji, gdy skarga nie podlegała odrzuceniu.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej, Wójt Gminy Kluczewsko wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, iż skarga została przesłana wraz z jej odpisem dla strony przeciwnej. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, iż skarga wraz z jej odpisem została przekazana Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, natomiast organ przekazując skargę Sądowi przekazał ją bez odpisu. Wskazując na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący podkreślił więc, iż nie nadesłanie odpisu skargi nie stanowi istotnego braku tej skargi, ponieważ nie uniemożliwia to nadanie sprawie biegu. Ponadto w takim przypadku, nie zachodzą w ocenie skarżącego, w ogóle przesłanki zastosowania przez Sąd wezwania w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.

Należy wskazać, że stosowanie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, jeżeli z powodu tych braków nie można nadać sprawie prawidłowego biegu. Braki formalne, o których mowa w tym przepisie w związku z art. 49 § 1 p.p.s.a., to takie braki, których wystąpienie uniemożliwi nadanie skardze prawidłowego biegu. Niewykonanie wezwania w zakresie nadesłania określonej liczby odpisów skargi nie oznacza samo przez się, że skarga podlega odrzuceniu z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych. O braku formalnym skargi z powodu niedołączenia odpisu skargi można, bowiem mówić dopiero wówczas, gdy strona składając skargę nie dołączyła odpowiedniej liczby odpisów skargi, a zachodzi konieczność doręczenia odpisu skargi pozostałym stronom i z tego względu skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu. Zasadnicze znaczenia ma, zatem ustalenie, czy odpisy skargi zostały dołączone do skargi oraz komu mają zostać one doręczone w celu nadania sprawie dalszego biegu.

Oznacza to, że Sąd przed odrzuceniem skargi z uwagi na brak odpowiedniej liczby odpisów skargi powinien ocenić, komu należy doręczyć odpis skargi i czy brak odpisów skargi w liczbie określonej w wezwaniu uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd pierwszej instancji, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, nie wyjaśnił dla doręczenia komu konieczny był odpis skargi. Ponadto należy mieć na uwadze, że organ, będący stroną postępowania sądowego w tej sprawie, zapoznał się z treścią skargi i udzielił na nią odpowiedzi, a także przekazał Sądowi pierwszej instancji akta sprawy wraz z tą skargą i odpowiedzią na nią. Wątpliwości budzi, więc fakt, czy dołączenie kolejnego odpisu, bo jeden odpis skargi włączono do akt administracyjnych, było na tyle istotnym brakiem, że uniemożliwiało to nadanie skardze dalszego biegu. Te okoliczności z uzasadnienia skarżonego postanowienia nie wynikają.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, iż w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, w myśl którego za brak istotny nie może zostać uznany brak odpisów, ponieważ Sąd jest władny wykonać dodatkowe kopie we własnym zakresie, a tym samym nadać prawidłowy bieg złożonemu pismu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2009 r. sygn. akt I OZ 935/09, z dnia 7 sierpnia 2009 r. sygn. akt I OZ 768/09, z dnia 22 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 732/09, niepubl., z dnia 9 grudnia 2009 r. sygn. akt II GSK 1013/09). Za powyższym przemawiają względy ekonomii procesowej, wynikające z jednej z naczelnych zasad postępowania sądowoadministracyjnego tj. zasady ekonomii procesowej, uzasadniającej wykonanie brakujących odpisów skargi przez Sąd pierwszej instancji i obciążenie skarżących stosowną opłatą kancelaryjną, zamiast stosowania nadmiernego rygoryzmu w postaci odrzucenia skargi z tej przyczyny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 1623/09).

Mając na uwadze powyższe okoliczności należało uznać, że interpretacja wymienionych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi została w niniejszej sprawie przez Sąd pierwszej instancji dokonana na tyle wadliwie, że ogranicza stronie, zagwarantowane jej konstytucyjnie, prawo do sądu. Niezbędne jest, zatem dokonanie przez Sąd pierwszej instancji ponownej oceny, przy uwzględnieniu uwag wyżej przytoczonych, czy skarga ma takie braki, które uniemożliwiają nadanie jej dalszego biegu.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 49 § 1 w zw. z art. 58 §1 pkt. 3 p.p.s.a. i na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 wskazanej ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.