Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 marca 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 14/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Państwowego Przedsiębiorstwa Użyteczności Publicznej "Poczta Polska" Zakładu Transportu Samochodowego w Lublinie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2003 r., Nr [...]. Zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja Prezydenta Miasta R. z dnia 3 listopada 2003 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą techniczną na działce przy ul. T. w R. Jak podano w uzasadnieniu decyzji, wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 19 września 2001 r., nr 1071/2001 utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] listopada 2001 r.
W skardze na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2003 r. podniesiono, iż decyzja organu I instancji z dnia [...] listopada 2003r. została wydana w czasie, gdy wykonanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu było wstrzymane w mocy prawa. Skutek ten wystąpił w związku ze spóźnioną, przekraczającą ustawowe 30 dni, odpowiedzią Samorządowego Kolegium Odwoławczego na skargę na decyzję w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wprawdzie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 listopada 2003 r., sygn. akt IV SA 4044/01 oddalił skargę Poczty Polskiej na decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to nie zmienia to faktu, iż w dniu wydania pozwolenia na budowę decyzja ta nie podlegała wykonaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niezasadną, podkreślając iż zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego dla uzyskania pozwolenia na budowę musi być spełniony warunek, aby wniosek wpłynął w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W rozpoznawanej sprawie warunek ten został spełniony. Inwestor złożył bowiem uzupełniony wniosek o pozwolenie na budowę w dniu 30 września 2003 r. natomiast decyzja o warunkach zabudowy wydana przez Prezydenta R. w dniu 19 września 2001 r. była ważna przez 2 lata od dnia, w którym stała się ostateczna. Przymiot ostateczności uzyskała po utrzymaniu jej w mocy decyzją SKO z dnia 14 listopada 2001 r., więc termin jej ważności upływał dopiero w dniu 14 listopada 2003 r.
Zarzut skargi, iż wykonanie decyzji o warunkach zabudowy było wstrzymane z mocy prawa na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy IV SA 4044/01. Brak jest bowiem dowodu w postaci dokumentu nadania odpowiedzi na skargę nadesłaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Naczelny Sąd Administracyjny nie wydał natomiast postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji. Dodatkowo jest bezsporne, iż organ II instancji wydał decyzję utrzymującą w mocy już po skontrolowaniu decyzji o warunkach zabudowy (wyrok oddalający skargę z dnia 21 listopada 2003 r., IV SA 4044/01).
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła Poczta Polska Oddział Regionalny Centrum Usług Transportowych w Lublinie. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, zarzucając mu naruszenie art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016). Podniesiono, iż decyzja Prezydenta Miasta R. nr [...] o pozwoleniu na budowę została wydana w dniu 3 listopada 2003 r., czyli 11 dni wcześniej niż stała się wykonalna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W dacie, gdy sprawę rozpoznawał Naczelny Sąd Administracyjny (21 listopada 2003 r.) – przedmiot orzeczenia już nie istniał, gdyż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu była ważna do dnia 14 listopada 2003 r.
Pismem z dnia 12 maja 2005 r. Poczta Polska dokonała uzupełnienia skargi kasacyjnej, podając jako podstawy kasacji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy polegające na wydaniu decyzji – pozwolenia na budowę w I instancji wbrew treści art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego, w czasie, gdy poprzedzająca ją decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oczekiwała na rozstrzygnięcie przez NSA, zatem była wówczas nieprawomocna zgodnie z treścią art. 269 Kpa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie te okoliczności, które przesądzają o nieważności postępowania. Stwierdziwszy, iż w niniejszej sprawie okoliczności te, określone w art. 183 § 2 ww. ustawy, nie występują, Sąd przeszedł do oceny zarzutu skargi kasacyjnej. Ten zaś został oparty na podstawie, o której mowa w art. 174 pkt 1 przywołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. naruszeniu prawa materialnego przez sąd pierwszej instancji, obrazy art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) w związku z przyjęciem, iż możliwe było wydanie pozwolenia na budowę przed rozstrzygnięciem przez sąd administracyjny kwestii legalności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji.
Zarzut ten nie może odnieść zamierzonych skutków. Jeżeli bowiem w sprawie jest bezsporne, że inwestor legitymował się ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej inwestycji w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę i co więcej zgodność z prawem ww. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu potwierdził sąd administracyjny, choć nastąpiło to już po wydaniu spornego pozwolenia na budowę, to trudno byłoby skutecznie zarzucić, iż pozwolenie na budowę jest z tego tylko powodu wadliwe. Przyjmując nawet, że w czasie, gdy organy administracji rozstrzygały- w sprawie ww. pozwolenia na budowę, wykonanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania uległo wstrzymaniu, choć sąd pierwszej instancji argumentuje, że brak było podstaw do przyjęcia takiego stanowiska, to mając na uwadze fakt, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu była legalna, rozstrzyganie o pozwoleniu na budowę w okresie jej wstrzymania trudno byłoby uznać za naruszenie prawa mające wpływ na wynik sprawy.
Mając to na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 wyżej przywołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.