Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 marca 2005 r., sygn. akt III SAB/Po 1/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę "M." Sp. z o.o. w Ł. na bezczynność Rady Powiatu Ż. w przedmiocie podjęcia uchwały o zmianie organizacyjnej Powiatowego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Ż. lub postawieniu go w stan likwidacji.
W uzasadnieniu Sąd podał, że pismem z dnia 6 stycznia 2003 r. Spółka z o.o. "M." w Łodzi wezwała Powiat Ż., na podstawie art. 88 ust. 1 w zw. z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592), do zmiany stanu niezgodnego z prawem, polegającego na niewykonywaniu przez właściwe organy powiatu zadań wynikających z art. 60 ust. 3 lub art. 60 ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. z 1991 r. Nr 91, poz. 408 ze zm.), domagając się podjęcia uchwały w sprawie zmiany formy gospodarki finansowej lub likwidacji ww. Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie Rada Powiatu w Ż. w dniu 11 lutego 2003 r. podjęła uchwałę o odmowie postawienia w stan likwidacji Powiatowego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Ż. W uzasadnieniu przedmiotowej uchwały wskazano na ujemny wynik finansowy Zakładu, którego pokrycie zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej jest niemożliwe. Nie może to być jednak podstawą do zaprzestania działalności Zakładu, gdyż zadań realizowanych przez ten Zakład nie może przejąć żaden inny podmiot w sposób zapewniający nieprzerwane sprawowanie opieki zdrowotnej w zakresie poradnictwa specjalistycznego nad ludnością powiatu. Podniesiono również, że podjęcie decyzji o likwidacji ZOZ spowodowałoby przejęcie przez Powiat zobowiązań Zakładu i pokrycie ujemnego wyniku finansowego w wysokości około 32 mln zł, co zupełnie zburzyłoby porządek budżetu Powiatu na wiele kolejnych lat i uniemożliwiłoby realizację zadań ustawowych.
W dniu 28 lutego 2003 r. została przez Spółkę "M." wniesiona skarga do sądu administracyjnego na bezczynność Rady Powiatu Ż. w zakresie pokrycia ujemnego wyniku finansowego, zmiany gospodarki finansowej lub postawienia Powiatowego Samodzielnego Publicznego ZOZ w Ż. w stan likwidacji.
Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu postanowieniem z dnia 28 listopada 2003 r. odrzucił skargę, jednakże wniesioną od tego postanowienia skargę kasacyjną uwzględnił Naczelny Sąd Administracyjny orzeczeniem z dnia 27 maja 2004 r.
Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił ją, stwierdzając, że art. 60 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. Nr 91, poz. 408 ze zm.) nie daje skarżącej Spółce żadnego tytułu prawno-rzeczowego do skutecznego domagania się podjęcia wskazanych w przepisie czynności przez organ założycielski. Z tego wynika brak interesu prawnego Spółki do domagania się podjęcia przez Radę Powiatu żądanych uchwał.
Od powyższego wyroku "M." Sp. z o.o. złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 88 ust. 1 w zw. z art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym oraz art. 60 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że "M." Sp. z o.o. nie posiada interesu prawnego we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego w trybie powołanych przepisów o samorządzie powiatowym, w której żąda nakazania Powiatowi Ż. lub organowi nadzoru nad powiatem, na koszt i ryzyko tegoż powiatu, podjęcia działań przewidzianych w art. 60 ust. 3 i 4 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej.
W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podzielono ocenę Sądu I instancji, że przepis art. 60 ust. 3 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej rozważany samoistnie, nie może przesądzać o istnieniu interesu prawnego skarżącej. W ocenie skarżącej jej interes prawny wypływa jednak z art. 60 ust. 3, 4 i 6 ww. ustawy w zw. z art. 353 Kodeksu cywilnego i innych przepisów dotyczących ochrony wierzytelności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego, w tym także skargi na niewykonanie czynności nakazanych prawem przez organ powiatu, o których mowa w art. 88 ust. 1 w związku z art. 87 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz.U. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) jest wykazanie, że interes prawny lub uprawnienie skarżącego zostały tym naruszone. Jeżeli tak to dokonana przez Sąd wykładnia przepisów art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. Nr 91, poz. 408 ze zm.) nie może być uznana za nieprawidłową. Przepisy te nie dają podstaw do wywodzenia z nich istnienia interesu prawnego po stronie wierzyciela zakładu w związku z przedmiotową bezczynnością organu powiatu. Na gruncie powołanych przepisów interes wierzyciela ma charakter interesu faktycznego, a naruszenie takiego interesu nie daje legitymacji do wniesienia skargi. W tym też kierunku idzie dotychczasowe orzecznictwo NSA (zob. np. wyrok z 21 września 2005 r., II OSK 32/05).
Mając to na uwadze orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).